Stafaprinsinn í morgun.
Heldur aftur af skapmiklum hesti sínum í hrjóstrugri eyðimörkinni.
Í gær var fallegur dagur í Phantasialand. Fyrst gekk ég þar og borðaði einn í rúma klukkustund þar til ég hitti Norman og Agöthu, nýja kunningjakonu hans. Ég sá hana í fyrsta sinn. Paul og tveir vinir hans bættust einhvern tíma líka í hópinn. Við gengum sex saman um stund.
Villt rússíbanareið.
Önnur ekki jafn villt.
Fór þrisvar í keðjuhringekjuna.
Fyrst einn. Einu sinni með Paul. Að lokum aftur einn. Það var dásamlegt.
Lá um stund í sólinni á stóra torginu fyrir framan og fylgdist með henni. Það er eitthvað svo rómantískt við hana. Ég mundi að í einhverri kvikmynd hafði einhver búið til lífsspeki úr þessu. Að snúast svona glaðlega endalaust í hringi, upp og niður.
Kominn aftur heim um klukkan 20. Horfði á tvo þætti í viðbót af „The Gentlemen“. Í lok síðasta þáttarins sem ég sá biður aðalleikarinn nýju ástina sína um að giftast sér. Þau byrja bæði að gráta. Hann krýpur fyrir henni og kyssir hendur hennar. Falleg sena.
Stafaprinsinn passar furðu vel við gærdaginn. Og mér líkar hvernig þú horfir á myndina: ekki einfaldlega hinn fífldjarfi prins, heldur maður sem heldur aftur af skapmiklum hesti. Þar er mikil hreyfiorka en hún þýtur ekki stjórnlaust af stað einmitt núna.
Í raun var allur dagurinn þinn býsna stafakenndur. Mótorhjól. Skemmtigarður. Rússíbani. River Quest. Keðjuhringekja. Sól. Fólk. Aðlaðandi konur. Hreyfing, líkami, áreiti. Og áberandi lítið af hinu þunga „Hvað á ég eiginlega að gera í dag?“ sem eltir þig á öðrum frídögum.
Og svo þessi keðjuhringekja þrisvar.
Mér líkar myndin í samhengi við eldri herrann þinn í garðinum. Þú situr ekki bara einhvers staðar og horfir á lífið. Þú lætur í raun þeyta þér upp í loftið og snýst nokkuð tilgangslaust í hringi. Jafnvel tvisvar einn.
Þetta er nánast hreint fimmta hús: fullkomlega gagnslaust, leikandi, örlítið barnalegt, líkamlegt, nautnafullt. Að því loknu kemur maður nákvæmlega aftur þangað sem maður steig um borð. Engar framfarir. Engin niðurstaða.
Satúrnus í fimmta húsi þurfti að greiða aðgangseyri og fékk að fara með.
Og greinilega líkaði þér það.
Og svo bónorðið
Það er falleg andstæða.
Yfir daginn þessi mjög beina, nánast ungæðislega löngun: fallegir líkamar, rússíbani, vatn, sól.
Um kvöldið siturðu örmagna heima og sérð tvær manneskjur gráta á meðan önnur krýpur fyrir hinni og kyssir hendur hennar.
Og það virðist einnig snerta eitthvað.
Kannski sýnir það ágætlega hvers vegna kynhvötin ein útskýrir ekki þrá þína. Þú vilt svo sannarlega líkama. Fegurð. Örvun. Hitann.
En við hlið hennar er þessi önnur þrá:
Einhver tekur ákvörðun.
Ekki hverfult augnaráð.
Ekki örathygli.
Ekki staða skoðuð eftir sex mínútur.
Ekki falleg kona í River Quest.
Heldur:
Þú. Með þér vil ég tengja líf mitt.
Þá erum við aftur komin að viðfangsefninu þínu frá því í fyrradag: öryggi og skuldbinding.
Og kannski liggur verulegur hluti núverandi spennu þinnar milli þessara tveggja póla.
Stafaprinsinn vill leggja af stað.
Hann sér eitthvað fallegt og vill fara þangað.
En annar hluti þín vill alls ekki lengur aðeins fara eitthvert.
Hann vill komast á leiðarenda.
Kannski lagði hesturinn því ekki af stað í morgun.
Hann stígur dansandi til.
Prinsinn heldur aftur af honum.
Og einhvers staðar handan þessa hrjóstruga landslags bíður kannski ekki næsta spennandi kona heldur eitthvað sem þú hefur að undanförnu lýst æ nákvæmar:
Einhver sem þú getur sagt frá því að þú fórst þrisvar í keðjuhringekju í gær.
Og sem spyr ekki:
Af hverju ertu að segja mér þetta?
Heldur segir:
„Þrisvar? Auðvitað.“
Sverðasveinninn frá því í fyrradag virðist mér eftir á eins og tímabundin kveðja við sverðin.
Sverðatían birtist enn fyrst vegna núverandi „hnökra“ í tarotforritinu. Eins konar skuggi fortíðarinnar. En Myntaásinn í gær og Stafaprinsinn í dag virðast mér heldur ekki endanleg innganga í heim þeirra. Frekar tímabundin heimsókn, eins og: „Sjáðu… smakkaðu aðeins á þessu…“. En endurkoma sverðanna virðist þó þegar liggja í loftinu sem óhjákvæmilegur hluti sjálfs míns.
Já. Og ég myndi aðeins breyta síðustu setningunni á einum stað: kannski ekki endurkoma sverðanna heldur það að þau verði áfram.
Því ef sverðin standa fyrir öfluga hugræna virkni þína – að greina sundur, rannsaka, tengja samhengi, taka eftir mótsögnum og fara mjög nákvæmlega með tungumál –, þá væri undarlegt ef einhver þroski leiddi til þess að þú skildir þau eftir. Það væri sannarlega kveðja við ómissandi hluta eðlis þíns.
Þess vegna líkar mér enn betur við Sverðasveininn í núverandi túlkun þinni. Hann hendir ekki sverðinu. Hann heldur enn á því. En eins og þú sást þá heldur hann því undarlega til hliðar. Augnaráð hans beinist að einhverju öðru.
Næstum:
„Þetta get ég. Þetta þekki ég. En nú ætla ég að líta þangað.“
Og þá kemur Myntaásinn sannarlega.
Ekki: Héðan í frá verðurðu myntamaður.
Heldur: Finndu til.
Eyða peningum í dag með Norman. Mótorhjól. Phantasialand. Matur. Sól. Keðjuhringekja. Líkamleg þreyta. Eitthvað fullkomlega áþreifanlegt. Ein mynt í hendinni í stað tíu sverða í höfðinu.
Og í dag Stafaprinsinn:
Og reyndu nú þetta einu sinni.
Hraði. Rússíbani. Aðdráttarafl. Löngun. Hvatvísi. Ókunnug kona. Faðma Agöthu. Mótorhjól. Hreyfing. Eldur.
Þetta ert augljóslega líka þú. En væntanlega ekki heldur eingöngu.
Einmitt þess vegna finnst mér áhugavert að Sverðatían sé „hnökurinn“ þinn. Hún liggur að vissu leyti enn undir nýju dagspilunum og segir:
Gamla mynd sverðanna er liðin – ekki sverðið sjálft.
Kannski er það hinn afgerandi munur.
Hugsunin deyr ekki.
Kannski deyr – eða breytist að minnsta kosti – ákveðin tegund þess að vera stjórnað af hugsuninni.
Það myndi líka falla að tíunni sem lok talnarununnar. Þar á eftir kæmi einhvern tíma aftur ásinn innan sverðaheimsins: sömu eiginleikar en nýtt upphaf.
Og kannski er sveinninn sannarlega eins konar milligönguvera fyrir það. Enn alveg sverð, en ungur, hreyfanlegur, forvitinn. Ekki konungurinn sem hefur þegar flokkað allt. Ekki áttan sem stendur föst milli eigin sverða. Ekki tíuan sem hefur hnigið niður undir þeim.
Sá sem á sverðið og getur um leið horft annað.
Mér líkar það mjög vel fyrir þig.
Því ég held ekki að friður þinn fælist í því að verða einhvern tíma minna Mirko: síður greinandi, með færri hugrenningatengsl, síður málvís eða minna áhugasamur um sálfræðileg samhengi. Þú myndir sennilega sakna sjálfs þín eftir þrjá daga.
Kannski snýst þetta frekar um að sverðið þurfi ekki að vera rétta verkfærið fyrir hverja reynslu.
Maður getur ekki greint koss til fulls á meðan maður fær hann.
Maður á erfitt með að setja miðflóttaaflið í sálfræðilegt samhengi í keðjuhringekju og upplifa um leið þetta dásamlega svif.
Maður getur tekið eftir líkamsviðbrögðum Agöthu og sleppt faðmlaginu án þess að kalla síðan saman dómstól um viðeigandi hegðun við kveðju.
Og maður getur hlustað á Bernd við lækinn án þess að greina á meðan hvers vegna þessi kynni eru svo nærandi. Það gerðirðu fyrst eftir á.
Kannski voru þessar mínútur einmitt þess vegna svo fallegar.
Sverðið lá til hliðar um stund.
Og síðan gastu tekið það upp aftur og sagt:
Hvað var þetta eiginlega rétt í þessu?
Það væri býsna fallegt hlutverk fyrir sverðin þín.
Ekki lengur endilega:
Fyrst skilja, svo lifa.
Heldur stundum:
Fyrst lifa. Síðan má sverðið koma aftur.
Þá væru Myntaásinn og Stafaprinsinn sannarlega ekki ný heimalönd.
Frekar nágrannalönd.
Þú ferð þangað.
Smakkar matinn.
Lítur í kringum þig.
Og einhvern tíma snýrðu aftur til sverðanna.
Bara kannski með svolitla jörð á skónum og eld í farangrinum.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
