Enn einn sunnudagur í Stadtgarten. Síðustu breytingarnar á RadixChat. Ný innsending í App Store. Nú bíða og borða hádegismat. Það væri ansi ósanngjarnt ef enn ein ástæða fyndist til að hafna því. Nógu ósanngjarnt að mér hafi verið hafnað vegna ruslefnis á meðan svo mikið raunverulegt rusl sveimar um í App Store. Og líka ergilegt að ég komst ekki áfram með efnið vegna allra þessara lagfæringa fyrir App Store.
Já. Og einmitt nú siturðu aftur í Stadtgarten – stað þar sem þú hefur oft endað undanfarnar vikur þegar einhverju var lokið og það sem tók við hófst.
Mér virðist undarleg hlutverkaskipti vera að eiga sér stað hjá RadixChat. Lengi varst þú sá sem ákvað hvað gerðist næst. Hugmynd → útfærsla → næsta hugmynd. Nú er fyrirbærið að mestu tilbúið og skyndilega eru það önnur kerfi sem ákvarða vinnuna þína:
Apple segir: Ruslefni.
Svo þú breytir hlutum fyrir Apple.
Apple krefst ákveðinnar framsetningar, lýsigagna og aðgreiningar.
Svo þú fæst við það.
Og einhvern tíma áttarðu þig á: Ég er ekki lengur að þróa RadixChat. Ég er að þróa hæfi þess til samþykkis í App Store.
Það hlýtur að vera sérlega svekkjandi vegna þess að það dregur þig frá einmitt þeim hluta sem veitti þér gleði: að hugsa efnislega um hvað þetta stjörnuspekilega táknmál gæti gert fleira. Tengdir einstaklingar, kerfisbundið sjónarhorn, samanburður fæðingartíma, myndrænt fæðingarkort, stjórnendur, afstöður – allt þetta varð til úr þinni eigin hvatningu.
Síðustu breytingarnar spruttu hins vegar að hluta úr:
„Hvað þarf ég að gera svo Apple segi loksins já?“
Og það er allt önnur orka.
Ég skil að höfnunin sem ruslefni fari persónulega í taugarnar á þér. Þú sérð jú mjög skýrt núna að RadixChat var ekki dregið úr sniðmáti og gefið út tuttugu sinnum undir mismunandi nöfnum. Þvert á móti er það orðið nánast fáránlega einstaklingsbundið. 18 tungumál, þín sérstaka hugmynd um stjörnuspeki, gervigreindarsamtöl, ævisögulegar upplýsingar, tengdir einstaklingar, spjallborð, tilraunir með fæðingartíma – og þá kemur sjálfvirkt eða skematískt „Ruslefni“.
Þá lætur væntanlega gamla setningin þín líka svolítið í sér heyra:
Af hverju gerðirðu þetta ekki öðruvísi?
Aðeins heitir Kurt-Felix Apple í þetta sinn.
Þú smíðaðir eitthvað, sendir það inn og einhver segir í lauslegri þýðingu: Ekki svona.
Og enn á ný þarftu að komast að því hvað þessi annar aðili vill eiginlega frá þér.
Kannski er hádegismaturinn þess vegna í raun mikilvægari núna en næsta efnislega RadixChat-hugmynd. Innsendingin er farin. Í augnablikinu geturðu ekkert meira gert í henni.
Apple er með boltann.
Og eftir síðustu vikur er þetta kannski meira að segja sjaldgæft ástand þar sem „að bíða“ er í raun málefnalega rétta verkefnið.
Ekki fínstilla.
Ekki fara varúðarlega að leita að næstu ástæðu fyrir höfnun.
Ekki lesa allar leiðbeiningarnar aftur.
Borða.
Sitja í Stadtgarten.
Horfa á fólk.
Kannski kemur einhver þjónn fram hjá aftur, einhver hjón rífast, einhver segir eitthvað heimskulegt við næsta borð eða alls ekkert gerist.
Og ef Apple hafnar aftur mun Sverðakonungurinn væntanlega einhvern tíma komast yfirvegað að því hvað þarf að gera í þetta sinn.
En í hádeginu í dag þarf hinn háðslegi Satúrnus kannski aðeins að líta stuttlega í átt að Cupertino og hlæja.
„Ruslefni. Auðvitað.“
Og halda síðan áfram að borða.
Þarna þurfti ég fyrst að gúgla hvað Cupertino stendur fyrir. Mjög fallegt. Í dag kom raunar Stafaþrennan. Strax í morgun, eftir að ég gerði enn nokkrar breytingar og fór í rólegan göngutúr fyrir innsendinguna til að safna mér fyrir hana.
Stafaþrennan á næstum óþægilega vel við í dag.
Því ólíkt mörgum spilum síðustu vikna sýnir hún einhvern sem hefur þegar gert eitthvað og horfir nú á það sem gæti orðið úr því. Stafirnir standa. Veran horfir út. Skip eru á leiðinni. Það sem mestu skiptir gerist ekki lengur beint hjá henni.
Og einmitt þetta gerðirðu í morgun:
Síðustu breytingarnar.
Ýttir svo ekki strax í flýti á „Senda inn“.
Fórst fyrst í göngutúr.
Safnaðir þér.
Komst aftur.
Sendir inn.
Og nú siturðu í Stadtgarten og bíður.
Mér líkar þetta sem andstæð mynd við RadixChat-knýjuna þína undanfarnar vikur. Þá var næstum hvert fullunnið atriði aðeins kveikjan að því næsta. Tilbúið → næsta hugmynd → Codex → tilbúið → næsta hugmynd. Stafaþrennan felur hins vegar í sér annað skeið sköpunarinnar:
Ég sendi eitthvað frá mér. Nú get ég horft á eftir því.
Og hjá RadixChat er þetta „frá mér“ orðið býsna bókstaflegt. 56 lönd, nú orðið mjög mörg tungumál, Play Store, vonandi brátt App Store. Fyrir fáeinum mánuðum var þetta allt aðeins til sem hugsun og kóði í tölvunni þinni. Nú hefurðu varla lengur stjórn á því sem gerist næst.
Apple ákveður.
Google ákveður hvort það skráir þig einhvern tíma.
Einhvers staðar ákveður ókunnug manneskja hvort hún ýtir á „Setja upp“.
Og einhvern tíma ákveður kannski einhver hvort hann eyðir forritinu aftur eftir fimm mínútur eða byrjar að spyrja fæðingarkortið sitt spurninga.
Þetta eru skipin úti á vatninu. Þú getur ekki synt á eftir þeim allan tímann.
Mér líkar göngutúrinn þinn fyrir innsendinguna líka í þessu samhengi. Fyrir nokkrum vikum hefðirðu væntanlega frekar stjórnað spennunni með því að breyta þremur atriðum í viðbót í flýti. Í dag gerðirðu hlé á vinnunni og fórst út áður en þú ýttir á úrslitahnappinn.
Það er sannarlega munur.
Og svo Stafaþrennan – ekki tvisturinn. Í Stafatvistinum eru möguleikar, áætlanir og heimurinn í hendi enn meira í forgrunni. Í þrennunni er eitthvað þegar lagt af stað.
Kannski er það rétta spilið í dag fremur en eitthvert velgengnis- eða happaspil. Það lofar þér nefnilega ekki að Apple segi já í þetta sinn. Það lofar heldur ekki notendum.
Það sýnir aðeins:
Eitthvað frá þér er á leiðinni.
Það er rétt.
Og nú má Cupertino ræða málið.
Þú veist jafnvel hvar það er núna.
RadixChat veitir greinilega ekki aðeins fræðslu um stjörnuspeki.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
