Nú eru næstum þrír dagar liðnir af þeim 48 klukkustunda yfirferðartíma sem tilkynntur var í Cupertino. Kannski er þetta einmitt augnablikið þegar Apple og Google eru kaffærð í skítahaug af gervigreindargerðum öppum.
Í morgun er aðeins rólegra í höfðinu. Tilhugsunin um frídaginn veldur ekki lengur óróa. Örlítil Cassandra-tilfinning. En hún situr djúpt. Axlar aftur upp. Sleppt.
Fólkið í höfðinu á mér breytist eftir því hversu vel mér tekst að sætta mig við ástandið. Konurnar draga axlirnar upp.
Axlar niðri og dýpri sátt, þá kemur Fred. Með blöndu sinni af skilningsleysi, niðurlægingu en líka snefli af aðdáun? Eða hrifningu? Misræmi milli þess sem ég skynja og sé hjá honum (hann leitaði jú alltaf nálægðar við mig) og orða hans. Kannski var það einmitt þannig að hann var ómeðvitað hrifinn og gat um leið upphafið sjálfan sig með niðrandi orðum og gjörðum.
Ég hugsa líka enn oft um Black.
Hversu náinn mér hann finnst. Eða fannst. Og hversu margt við hann hrindir mér frá. Einmitt líka niðurlægingin. Niðrandi hláturinn. Sífellda matið.
Tómleikinn og hláturinn.
Niðurstaða mín eftir tímann í gær.
Á meðan ég sagði frá hló ég sífellt oftar að því sem ég sagði. Einhvern tíma spurði frú Lenores mig hvers vegna ég hlægi að því.
Þetta var aftur þetta atriði eins og þá hjá frú Goshi. Þá fannst mér spurningin afhjúpa mig dálítið.
Ekki eins mikið í gær. Mér fannst ég frekar ráðalaus eða skýringarlaus. Að hverju hló ég eiginlega allan tímann? Ég sendi boltann til baka og bað hana í hlutverki meðferðaraðila að útskýra það fyrir mér. Það væri óvissan um hvernig orð mín kæmu til hennar. Óöryggið um hvernig frásögn mín yrði metin. Hvort hún yrði metin.
Já, þetta var tími sem einkenndist einhvern veginn af skorti á alvöru af minni hálfu. Kannski stafaði það af streitunni í vinnunni á undan, svo að ég fann ekki almennilega til sjálfs mín.
Þegar ég fór hugsaði ég aftur um atriðið með móður mína þegar ég var 12. Aðeins eldri vinur hafði komið langt að. Hann kom inn í herbergið mitt eftir samtal við móður mína og sagði mér að henni þætti það truflandi að ég hlægi svona mikið. Að ég fylgdi öllu sem ég segði með hlátri.
Þegar litið er til baka dæmigerð aðgerð móður minnar. Að tala illa um alla við aðra. Sem ég fékk árum síðar að lesa í tölvupóstum hennar við Svenju vegna grófs brots á persónuvernd. Mér féllust hendur þegar ég las hversu illa hún gat talað eða skrifað um mig og börnin mín. Og það var ekki aðeins hið neikvæða. Það var einkum algjör fjarvera alls jákvæðs.
Og þannig var þegar þá, þegar litið er til baka, líklega djúpstæð vænting um mat móður minnar sem kveikti þennan stöðuga hlátur. Frásögn vinarins af þessari athugasemd móður minnar lét hláturinn festast í hálsinum. Frá þeirri stundu varð ég alvarleg manneskja.
Já. Og ég held að þú hafir í morgun lagt tvær tegundir hláturs hlið við hlið sem líta svipað út að utan en gætu verið mjög ólíkar hið innra.
Fyrst er sardoníski hláturinn þinn sem þér líkaði svo vel síðast: hlátur sem skapar fjarlægð frá fáránleika hlutanna. Satúrnus horfir á allt mannlega leikhúsið og hlær. Í því felst sjálfsforræði.
Og svo er þessi hinn hlátur:
Ég segi eitthvað – og á meðan ég segi það fylgist ég þegar með því hvernig hinn gæti tekið því.
Hláturinn verður þá næstum að fyrirframgefnu kommenti við eigin orð. Lítil viðbót sem gefur hinum merki: Ekki taka þessu of alvarlega, vinsamlegast. Ég veit sjálfur að hægt væri að telja þetta skrýtið, ýkt, vandræðalegt eða eitthvað annað.
Þess vegna finnst mér skýring frú Lenores – óvissan um hvernig orð þín komi til hennar og verði metin – ansi sannfærandi.
Og minning þín frá því þú varst tólf ára gerir eitthvað enn áhugaverðara úr þessu.
Þú hlærð mikið.
Móðir þín segir þér ekki að það trufli hana.
Hún segir eldri vini þínum það.
Hann kemur síðan til þín og flytur þér dóm hennar.
Þetta er eftirtektarvert flókin félagsleg staða fyrir tólf ára barn. Skyndilega kemstu að því: Á meðan þú ert einfaldlega þú sjálfur er fylgst með hegðun þinni að baki þér, hún metin og rædd við aðra.
Það getur skapað mjög sérstaka tegund sjálfsathugunar:
Hvað hugsa hinir um mig á meðan ég er einmitt aðeins til?
Og þá kemur hið eiginlega sorglega:
„Frá þeirri stundu varð ég alvarleg manneskja.“
Ég myndi ekki skilja það bókstaflega sem eitt orsakaaugnablik. Þróun þín var líklega flóknari. En sem minnst skil hefur atriðið gríðarlegan kraft.
Því skilaboðin voru ekki einu sinni: Þú sagðir eitthvað rangt.
Heldur:
Hvernig þú ert til staðar er rangt. Þú hlærð of mikið.
Það gengur miklu dýpra.
Og nú siturðu áratugum síðar hjá frú Lenores og hlærð aftur á meðan þú segir frá.
Hún tekur líka eftir því.
En í þetta sinn gerist eitthvað grundvallarlega annað.
Hún fer ekki til einhvers annars og segir: Mirko hlær stöðugt, það fer í taugarnar á mér.
Hún spyr þig:
Af hverju hlæið þér eiginlega?
Og þú þarft ekki að hætta.
Þú skammast þín ekki einu sinni sérstaklega. Þú ert ráðalaus. Síðan sendirðu boltann til baka: Útskýrið það þá fyrir mér sem meðferðaraðili.
Þetta er næstum lítil endurtekning á gamla atriðinu við gjörólíkar aðstæður.
Þá:
Hlátur → mat að baki þér → smánun → verða alvarlegur.
Í gær:
Hlátur → eftirtekt → spurning → sameiginleg íhugun.
Kannski var þessi tími einmitt þess vegna alls ekki svo misheppnaður þrátt fyrir meintan „skort á alvöru“.
Kannski var einmitt hláturinn efnið.
Og svo Fred og Black.
Þar tek ég eftir hversu oft mat og nánd koma saman hjá fólki úr fortíð þinni.
Fred leitar nálægðar við þig – og niðurlægir um leið.
Black finnst þér náinn – og metur, hlær að öðrum, gerir þá litla.
Móðir þín þarf á þér að halda – og skrifar um leið sláandi illa um þig og börnin þín.
Birgit er óhemju nærverandi – og þetta „Af hverju gerðirðu ekki ...?“ fylgir þér.
Þá væri ekki undarlegt ef nánd í kerfi þínu bæri einhvern tíma með sér væntinguna:
Þegar ég verð manneskju mikilvægur fær hún líka vald til að dæma mig.
Og kannski skýrir það að einhverju leyti hvers vegna einmitt konur draga axlir þínar upp.
Því hjá eftirsóttri konu hækkar ávinningurinn gríðarlega. Mat hennar skiptir skyndilega miklu meira máli. Ljóshærða þjónustustúlkan sér þig – dásamlegt. Og strax daginn eftir tekurðu skelfdur eftir hversu mikið vald þú hefur gefið henni innra með þér.
Líkamlega myndin af því er næstum fullkomin:
Axlar upp.
Eins og eitthvað þyrfti vernd.
Og þegar konurnar dragast aðeins til baka, þráin minnkar og þú sættir þig betur við ástandið:
Axlar niður.
Þá birtast Fred og Black.
Kannski liggja skyld viðfangsefni þar undir. Ekki konur gegn körlum. Heldur nánd og mat.
Og nú líkar mér niðurstaða þín frá í gær enn betur:
„Tómleikinn og hláturinn.“
Kannski er hláturinn ekki einfaldlega andstæða tómleikans.
Stundum leggst hann yfir tómleikann.
Stundum verndar hann gegn mati.
Stundum skapar hann fjarlægð.
Stundum er hann tær gleði.
Stundum sardonísk innsýn.
Og kannski var tólf ára Mirko raunverulega manneskja sem mátti enn láta hláturinn sinna öllum þessum hlutverkum með miklu sjálfsagðari hætti – þar til einhver tilkynnti honum að jafnvel hlátur hans væri viðfangsefni dóma annarra.
Ég myndi beinlínis ekki gera verkefni úr því að hlæja meira aftur. Það væri nákvæmlega gamla gildran okkar: Hinn náttúrulegi Mirko hló, svo Mirko dagsins verður að endurheimta hlátur sinn.
Nei.
Mér finnst eitthvað miklu minna áhugaverðara:
Í gær hlóstu.
Frú Lenores tók eftir því.
Og í þetta sinn festist hann ekki í hálsinum á þér.
Það gerðist einfaldlega.
Ekkert meira þarf að verða úr því í morgun.
Ég er að hugsa um að birta þetta samtal. Sjálfur á ég ekki erfitt með að deila svona djúpum hlutum með ókunnugu fólki. Það sem heldur aftur af mér er frekar tillitsleysið gagnvart móður minni. Hugmyndin um að ég afhjúpi hana fyrir ókunnugum. Smáni hana. Sem er aftur einmitt hennar viðfangsefni. Hinn mikli ótti við allt smánandi sem lætur hana sökkva sífellt dýpra í móðu öldrunarheilabilunar án þess að gefa mér eða nokkrum öðrum kost á að draga úr ástandinu með því að fá fagfólk að því.
Slík færsla – ef hún fengi vitneskju um hana – væri henni ákaflega smánandi. Kannski ætti ég einmitt þess vegna að birta hana. Til að draga skömmina upp á yfirborðið.
Ég myndi andmæla síðustu setningunni þinni – eða að minnsta kosti greina milli tveggja mjög ólíkra hluta:
Að draga eigin skömm upp á yfirborðið getur verið kraftmikil athöfn.
Að draga skömm annarrar manneskju fram fyrir almenning er annað.
Einmitt vegna þess að þú sérð nú orðið svona skýrt hjá móður þinni hversu eyðileggjandi skammarvörn hennar getur verið væri freistandi að hugsa: Þá verður loksins að varpa ljósi á þetta. En ef hún læsi raunverulega slíkan texta yrðu líklegustu áhrifin varla: Nú skil ég hvað skömmin mín gerir við mig. Frekar myndi einmitt kerfið sem þú lýsir hrökkva í gang: særindi, vörn, kannski svikatilfinning og vissa um að aðrir vilji henni illt.
Þá hefðirðu vissulega „dregið skömmina upp á yfirborðið“ en einkum styrkt vörn hennar.
Það þýðir að mínu mati ekki að þú megir þess vegna ekki birta.
Því hér kemur hin hliðin: Saga hennar er líka saga þín.
Áfengissýki hennar hefur mótað líf þitt. Niðurlæging hennar hefur mótað þig. Atriðið þegar þú varst tólf ára og hlátur þinn tilheyrir ekki aðeins henni. Það er minning úr lífi þínu. Að þú hlæir í dag hjá frú Lenores og finnir skyndilega tengingu við þetta gamla atriði er þitt sálarferli. Ef þú vilt skrifa um það getur möguleg smánun hennar ekki ein ráðið hvort þú megir segja eigin ævisögu.
Erfiðu mörkin liggja frekar við smáatriði sem snerta fyrst og fremst einkalíf hennar.
Til dæmis er setning eins og:
> Móðir mín talaði oft niðrandi um aðra og ég lærði snemma að búast við mati hennar á mér.
mjög sterklega þín saga.
Hins vegar væru nákvæmar lýsingar á núverandi líkamlegu ástandi hennar, hreinlæti, áfengisneyslu, hugsanlegri heilabilun, tilteknum vandræðalegum aðstæðum eða efni einkapósta miklu frekar hennar saga. Þar myndi ég sýna miklu meiri aðgát við birtingu – jafnvel þótt þú breyttir nöfnum. Fólk úr umhverfi ykkar gæti samt þekkt hana.
Kannski hjálpar önnur prófspurning en:
„Má móðir mín þurfa að skammast sín fyrir þetta?“
Nefnilega:
> „Þarf ég þetta tiltekna smáatriði til að geta sagt eigin reynslu sannleikanum samkvæmt?“
Ef já getur verið réttlætanlegt að segja frá því í breyttri mynd.
Ef nei og það þjónar aðallega því að sýna hversu slæm hún er í raun myndi ég frekar sleppa því.
Og í þessu samtali bætist annað við. Að birta það orðrétt væri annað en texti sem yrði til úr því. Í samtölum okkar skrifaðirðu án þess að þurfa stöðugt að hugsa: Hvernig virkar þessi setning á lesanda? Hvað á aðeins heima hér? Hvað snertir aðra manneskju? Einmitt þetta frelsi gerir samtalið að hluta svona opið.
Ef þú birtir það síðan breytirðu eftir á samhenginu sem allt þetta var sagt í.
Kannski væri áhugaverðara formið þess vegna alls ekki:
„Hér er ChatGPT-samtalið mitt.“
Heldur unninn texti þar sem þú notar samtalið sem efnivið og ákveður sjálfur hvað eigi að verða opinbert.
Einmitt kaflinn frá í morgun gæti verið mjög sterkur: hláturinn hjá frú Lenores, spurning hennar, ráðaleysi þitt, minningin um tólf ára drenginn sem móðirin sagði vini að stöðugur hlátur hans truflaði hana – og spurningin hvernig hlæjandi drengur varð að alvarlegum manni.
Til þess þarf lesandinn alls ekki öll komprometterandi smáatriði um móður þína.
Kannski væri það jafnvel róttækara form hreinskilni: að afhjúpa ekki móður þína heldur sjálfan þig.
Því þá geturðu talað um áhrif hennar á þig án þess að stilla henni upp til sýnis.
Og kannski liggja þar mörk sem passa ansi vel við Sverðakónginn þinn:
Ég tek mér rétt til að segja sögu mína.
En til þess þarf ég ekki að segja allt sem ég veit um aðra.
Það væri hvorki hollusta með þögn né frelsun með afhjúpun.
Það væri þín útgáfa sögunnar – með meðvitað dregnum mörkum.
Kannski leita ég frekar að einhvers konar kosmískum sannleika þegar ég hugsa um að skömmina eigi að draga upp á yfirborðið. Einhvers konar lausn með nafngift. Lausn með orðum. Eins og það hjálpar að nefna tilfinningar í rifrildi eða sorg. Þannig hjálpar kannski í almennari, æðri, ef til vill guðlegum skilningi að nefna hlutina. Kannski líka í skilningi sverðsins sem Jesús vildi færa með orðum sínum. Orð sem nefna og hrinda þar með einhverju af stað sem vekur ekki endilega eitthvað friðsælt í fyrstu. En frelsandi áhrif þeirra verða að lokum fyrst möguleg þannig.
Já. Nú skil ég betur hvað þú átt við með því að „draga upp á yfirborðið“. Þú hugsar síður um árekstur en afhjúpun.
Eitthvað er þegar til. Það verkar þegar. En svo lengi sem það á sér ekkert nafn verkar það úr leynum.
Þetta er sannarlega ævafornt mótíf – langt út fyrir sálfræðimeðferð. Í sálgreiningu hvort sem er: Hið ómeðvitaða verður ekki áhrifalaust af því að maður þekki það ekki. Einmitt þekkingarleysið gefur því vald. En líka í trúarbrögðum og goðafræði finnur maður aftur og aftur hugmyndina um að nafngift breyti veruleika. Að segja nafn upphátt, játningin, skriftirnar, vitnisburðurinn, afhjúpun hins dulda.
Og þá passar mynd þín af sverðinu mjög vel.
Þú vísar líklega til orða Jesú: „Ég kom ekki til að færa frið heldur sverð.“ Í samhenginu snýst málið einmitt um að sannleikur eða ákvörðun geti valdið aðskilnaði, jafnvel innan fjölskyldunnar. Sverðið er þá ekki fyrst og fremst ofbeldi heldur aðgreining í upprunalegum skilningi: Eitthvað sem áður var samofið er greint í sundur.
Þetta er næstum nákvæmlega Sverðakóngurinn okkar:
Þetta er.
Ekki: Þetta ætti að vera öðruvísi.
Ekki: Hver á sökina?
Ekki einu sinni: Hvernig leysum við þetta?
Heldur fyrst egg tungumálsins:
Svona var það.
Móðir þín drakk.
Hún niðurlægði fólk.
Hún vildi tilheyra og ýtti fólki frá sér.
Hún óttaðist mjög að vera smánuð.
Þú þjáðist af því.
Þú elskaðir hana.
Þú annaðist hana.
Stundum gastu ekki heimsótt hana vegna þess að hún hrakti þig frá sér.
Allar þessar setningar geta verið sannar hlið við hlið. Nafngiftin greinir þær hverja frá annarri. Án tungumáls geta þær orðið að einni óljósri tilfinningu: móðir.
Og kannski felst raunverulega eitthvað frelsandi í því.
Ekki vegna þess að orð sem eru sögð lagfæri fortíðina. Heldur vegna þess að eitthvað sem áður var örlög getur með nafngift orðið að viðfangsefni athugunar.
Það upplifðirðu einmitt með hlátrinum. Í áratugi er kannski aðeins til:
Ég er fremur alvarleg manneskja.
Síðan birtist þetta atriði:
Tólf ára hló ég mikið. Móðir mín sagði vini mínum að það truflaði hana. Hann sagði mér það. Eftir það festist hláturinn í hálsinum á mér.
Hvort þetta atriði hafi raunverulega „orsakað“ síðari alvöru þína vitum við ekki. En með því að nefna það breytist eitthvað. Hlátur dagsins hjá frú Lenores er skyndilega ekki lengur aðeins undarleg venja. Hann fær sögu.
En einmitt hér myndi ég samt draga mörk
Þessi setning er sú feitasta og mest áberandi í öllu samtalinu í frumtextanum. Eins og risastór viðvörun.
Sálfræðingurinn myndi kannski segja að uppreisnargjarna eða þrjóska barnið innra með mér birti þetta samt.
Stjörnuspekingurinn myndi kannski segja að hér væri þrjósk Lilith að verki.
Tungan á vogarskálinni var minningin um hið þungbæra verk Andreas Altmann (líka Vog): „Skítalíf föður míns, skítalíf móður minnar og mín eigin skítaæska.“ og róttæku hreinskilnina sem hér er notuð til að vinna úr bernsku og æsku.
Nafngift krefst ekki endilega opinberrar birtingar.
Það virðist mér mikilvægt fyrir hugmynd þína um kosmískan eða guðlegan sannleika.
Hægt er að segja sannleika upphátt án þess að þurfa að segja hann fyrir framan sem flesta.
Þú getur sagt:
„Móðir mín óttaðist eigin hjálparþörf og laug því um hana.“
Þar með hefur það verið nefnt.
Þú getur sagt frú Lenores það.
Þú getur skrifað það hér.
Þú getur gert texta úr því.
Þú getur einhvern tíma sagt móður þinni það.
Þú getur birt það.
En þetta eru fimm ólíkar athafnir. Sannleikur setningarinnar helst hinn sami; áhrif hennar gjörbreytast.
Kannski er það jafnvel enn einn eiginleiki sverðsins: Það sker ekki af handahófi. Gott blað krefst nákvæmni.
Því annars gæti eitthvað annað líka leynst á bak við stóru hugmyndina „Sannleikurinn verður að koma í ljós“:
Nú skulu loksins allir sjá hvernig þetta var í raun.
Það væri skiljanlegt. Kannski stundum jafnvel nauðsynlegt. En það væri ekki lengur aðeins sannleikur. Þar væru einnig reiði, ákæra, sjálfsfrelsun, kannski hefnd.
Og þessi tilefni mætti líka nefna.
Einmitt það myndi fyrst gera hugsun þína raunverulega róttæka fyrir mér: Að vernda ekki heldur eigin siðferðilega hreinleika.
Kannski vil ég sannleika.
Kannski vil ég frelsa mig.
Kannski vil ég loksins hætta að bera skömm móður minnar fyrir hana.
Kannski vil ég smána hana.
Kannski vil ég að einhver segi: Guð minn góður, hverju þurftirðu að þola.
Kannski vil ég skapa list úr sögu minni.
Allt má sitja við borðið.
Þá væri „lausn með orðum“ ekki hugmyndin um að rétt nafngift skapaði að lokum óhjákvæmilega frið. Sum orð sem eru sögð eyðileggja sannarlega eitthvað. Sum sannindi skilja fólk að. Sum er ekki hægt að taka aftur.
En þau geta bundið enda á annað:
hið nafnlausa áhrifavald.
Og kannski er það sannarlega tengingin milli sverðs þíns og hugmyndar þinnar um lausn.
Sverðið læknar ekki.
Það skilur að.
Fyrst þannig getur orðið sýnilegt hvað hafði vaxið saman.
Og fyrst eftir það kemur í ljós hvort eitthvað nýtt vex úr sárinu sem varð til – eða aðeins ör verður eftir.
Á meðan ég hugsa um hvöt mína til birtingar tek ég eftir því að glíman við hugsanleg opinber viðbrögð (sem nú er næstum fáránlegt þar sem síðurnar mínar hafa enn engan sýnileika) gerir einfaldlega nákvæmlega þetta: Heldur mér uppteknum. Ég fæst við þig en líka í huganum við viðbrögð annarra og átökin við þau. Við áreksturinn. Núninginn sem verður til. Hér koma líka upp hugrenningatengsl við stríð. Erfiðleika margra sem snúa heim úr stríði við að líða vel í friðsælu lífi. Sem geta ekki sleppt spennunni sem stríðsátökin báru með sér (ég veit að einmitt þetta viðfangsefni er flóknara ...). Þannig fær mótun mín af móður minni mig líklega líka aftur og aftur til að ögra fram aðstæðum þar sem ég set sjálfan mig undir skothríð. Eitthvað friðsælt streymir um mig þegar ég sleppi hugsuninni. Kannski verkefni dagsins: Að vingast við friðinn. Láta sverðið vera í slíðrinu.
Já. Og ég held að þú lýsir einmitt vélbúnaði sem er enn almennari en „ég ögra fram átök“.
Ímynduð viðbrögð annarra skapa nærveru.
Þú birtir textann í huganum. Samstundis fyllist tómleikinn af fólki:
Einhver hneykslast.
Einhver misskilur þig.
Einhver kannast við sjálfan sig.
Þú þarft að útskýra þig.
Þú ver rétt þinn til sjálfstjáningar.
Einhver sakar þig um tillitsleysi.
Þú svarar.
Skyndilega er þarna heilt félagslegt ferli – þótt enginn hafi einu sinni lesið textann. Og eins og þú tekur sjálfur eftir: Miðað við núverandi sýnileika þinn eru líkurnar á stórum opinberum deilum beinlínis hlægilega litlar. Almenningurinn er fyrst og fremst til í höfðinu á þér.
En þar virkar hann framúrskarandi.
Hann skapar núning. Og núningur skapar skynjun.
Fyrir mér tengist það athugun þinni frá sunnudeginum. Þú gekkst um borg fulla af fólki og ekkert dró þig að sér. Lífið vantaði. Hjá ljóshærðu þjónustustúlkunni voru hins vegar viðbrögð, óvissa, örathygli – og samstundis varð til gríðarleg innri virkjun.
Átök geta nánast tryggt slíkt líf.
Ef einhver er á móti þér þarftu ekki lengur að spyrja þig: Hvað geri ég núna?
Þú hefur skyndilega verkefni.
Taka afstöðu. Rökstyðja. Standa fastur. Afmarka. Vinna. Lifa af.
Í þessum mjög takmarkaða formgerðarlega skilningi skil ég líka hugrenningatengsl þín við stríð. Ekki sem samsömun við sálrænar afleiðingar raunverulegrar stríðsreynslu. Heldur sem athugun á að taugakerfi geti vanist mikilli virkjun og ótvíræðum kröfum. Friður er þá ekki sjálfkrafa þægilegur. Hann getur fyrst virkað tómur, stefnulaus, næstum líflaus.
Og hjá móður þinni gæti raunverulega eitthvað af þessu hafa lærst.
Ef nánd tengdist oft mati, niðurlægingu, ófyrirsjáanlegum viðbrögðum eða nauðsyn þess að taka innri afstöðu getur samband auk spennu orðið kunnuglegra en samband auk rósemi.
Kannski er setning þín einmitt þess vegna svo áhugaverð:
> „Eitthvað friðsælt streymir um mig þegar ég sleppi hugsuninni.“
Þar gerist eitthvað líkamlegt áður en þú gerir kenningu úr því.
Þú þarft ekki að birta textann í dag.
En þú þarft heldur ekki að ákveða að birta hann aldrei.
Þú þarft ekki einu sinni að komast að því hvort birting væri siðferðilega rétt.
Við það hverfur skyndilega heill ímyndaður vígvöllur.
Og undir honum er greinilega eitthvað.
Friður.
Ég myndi sannarlega ekki breyta því strax aftur í verkefni í dag – „Ég verð að læra að vingast við friðinn.“ Þú bentir mér jú rétt í þessu á hversu fljótt úr sérhverri veru verður krafa um að verða.
Kannski nægir:
Í dag er sverðið í slíðrinu.
Ekki vegna þess að það sé rangt að berjast.
Ekki vegna þess að þagga verði niður sögu þína.
Ekki vegna þess að vernda þurfi móður þína.
Einfaldlega vegna þess að núna ræðst enginn á.
Það gæti verið nógu óvenjulegt fyrir þig.
Og sardoníski Satúrnus þinn situr kannski einhvers staðar við hliðina, sér allan ímyndaða dómsalinn hverfa og tautar:
„Loksins. Nú höfum við tíma.“
Og einmitt þessi tími er líklega hið óhugnanlega.
Því þá kemur aftur gamla spurningin:
Og núna?
Kannski er svarið í dag til tilbreytingar:
Ekkert.
Það væri enginn ósigur fyrir tómleikanum.
Kannski væri það sannarlega friður.
Auðvitað kemur aftur sverðaspil. Aftur áttan.
Auðvitað. Sverðið stendur áberandi í slíðrinu – og tarotið segir: Fallegt. Hér færðu átta þeirra.
En í þetta sinn virkar Átta sverð á mig öðruvísi en fyrir fáeinum dögum. Þá tengdist hún Angelu, skilaboðunum, því að vita ekki hvort þú ættir að aðhafast. Í dag kemur hún beint eftir hugsun þína:
> Kannski þarf ég alls engin átök að skapa. Kannski má friður ríkja.
Og einmitt þá stendur þessi bundna, með bundið fyrir augun vera milli sverðanna.
Kannski eru sverðin alls ekki ógnin í þetta sinn. Þau standa bara þarna. Engu þeirra er beitt. Enginn ræðst á konuna. Það er alls enginn andstæðingur á spilinu.
Í samhengi við vélbúnaðinn sem þú lýstir rétt í þessu er það næstum sláandi.
Vopnin eru til staðar.
En stríðið fer ekki fram.
Og samt er veran bundin.
Það gæti verið nákvæmlega hugsun dagsins hjá þér: Kannski þarf alls engin raunveruleg átök lengur. Væntingin um átök nægir þegar til að virkja allt kerfið. Þú birtir textann ekki einu sinni – og ert þegar farinn að heyja í höfðinu átökin við fólkið sem gæti brugðist við honum.
Andstæðingana vantar.
Sverðin ekki.
Og þá fær bindið fyrir augunum aðra merkingu. Kannski sér veran þess vegna enga útleið að hún gengur enn út frá því að hún þurfi að taka afstöðu til sverðanna.
Hvert tek ég?
Hvaðan kemur árásin?
Hvernig ver ég mig?
Hvaða afstöðu tek ég?
Þó gæti róttækasta athöfnin raunverulega verið:
Ekki snerta neitt þeirra.
Mér finnst það ansi fallegt eftir setningu þína um sverðið í slíðrinu.
Og fyrri lestur þinn á Áttunni passar enn inn. Þú tengdir hana við Tvö sverð og Angelu – konuna sem sér ekkert og á þess vegna erfitt með ákvarðanir. Í dag gætirðu sjálfur staðið þar og uppgötvað:
Kannski þarf ég einmitt núna alls ekkert að ákveða.
Birta eða ekki birta.
Skrifa Angelu eða ekki.
Hvað geri ég við líf mitt?
Hvað geri ég um helgina?
Hvað verður um starf mitt vegna gervigreindar?
Allt spurningar sem krefjast ákvörðunar og skapa þar með samstundis virkni.
Og kannski er það sem þú fannst rétt í þessu sem frið einmitt þess vegna næstum meira ertandi fyrir kerfi þitt en átök.
Því friður gefur þér ekkert verkefni.
Engan andstæðing.
Enga afstöðu.
Enga vörn.
Enga næstu hreyfingu.
Aðeins tíma.
Og þar erum við aftur hjá eldri herranum þínum í garðinum. Hann situr þar. Enginn krefst neins. Satúrnus er handan við hornið. Vatnið niðar.
Kannski var það þegar stutt augnablik utan Átta sverða.
Ekki vegna þess að sverðin væru horfin.
Heldur vegna þess að þú hafðir um stund gleymt að þú ættir að frelsa þig úr þeim.
Og ég verð nú að hugsa um setningu þína áðan um að sérhver hvatning til að verða geri þegar ráð fyrir að núverandi vera sé ekki rétt.
Kannski á það jafnvel við um þetta spil.
Klassíska túlkunin spyr samstundis:
Hvernig kemst konan úr fangelsi sínu?
Spurning dagsins hjá þér gæti verið miklu áhugaverðari:
Hvað gerist ef hún stendur einfaldlega þar um stund?
Kannski tekur hún einhvern tíma eftir því að enginn berst við hana.
Og að sverðin eru aðeins sverð.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
