5:13 Uhr
Ég hafði ekki óskað Achim til hamingju. Í fyrsta sinn í mörg ár.
Nú er sem sagt aftur enn dimmt á þessum tíma. Formlega síðustu sumardagarnir. Og ég flý aftur í öryggi ritmálsins.
Die Zeit hefur fengið félagsskap af dagskrárbæklingi Fantasy Filmfest. Les hann líklega ekki heldur og fer ekki. Hann blotnaði líka vegna þess að um daginn hafði ég ekki lokað drykkjarflöskunni minni almennilega. Sem betur fer var það aðeins vatn en ekki þetta ógeðslega Loctite sem bláa taskan mín féll fyrir. Ginger hafði gefið mér hana. Af því að gamla bláa taskan mín var að liðast í sundur. Tími bláu taskanna liðinn.
Hugmyndir streyma um næstu umferð við App Store vegna flokkunar þeirra og höfnunar á RadixChat sem ruslpósti.
Smá vellíðan eftir að þessum litla hugmyndastraumi lýkur.
Minningar um mótorhjólaferðina í fyrradag. Fallegar myndir. Sólríkur dagur. Á ferðinni reynir hjartað að finna og slökkva á sér. Aðeins finna. Mótorhjólið og svifið yfir malbikið. Fegurð landslagsins.
Aftur stutt augnablik með sjálfum mér. Á meðan ég ók á eftir.
Við ókum fram hjá biðstöð þar sem ung ljóshærð kona stóð. Sítt hár hennar féll eins og sólargeislar af höfðinu niður yfir axlirnar. Það var svo aðlaðandi að ég sneri næstum við og lét Tom halda áfram einn. Það hefði líklega verið sannkölluð karlmannleg athöfn. Ég lét augnablikið líða hjá.
Í staðinn dreg ég Keisarann
Ég verð næstum alltaf dálítið hræddur þegar hann birtist. Þessi steingerfing og þessi harka sem stafar af honum. Steingeitur við steinhásætið. Klettar og steinn og hart augnaráð.
Keisarinn virkar eftir síðustu spil þín næstum eins og svar við þróun: Myntariddarinn – haldið föstum af hlutnum. Tíu sverð – örmagna á jörðinni. Átta sverð – hreyfimöguleikar sem eru ekki upplifaðir sem slíkir. Og nú situr þarna einn sem hreyfir sig alls ekki en virðist þó engan veginn hjálparvana.
Kannski hræðir hann þig einmitt þess vegna: Hreyfingarleysi hans þarfnast engrar réttlætingar.
Hann situr.
Hann þarf ekkert að fara.
Enginn þarf að koma.
Hann spyr ekki: Hvað geri ég í kvöld? Hvað um helgina? Hvernig heldur þetta áfram?
Hann á stað sinn.
Og það aðgreinir kyrrstöðu hans sterklega frá þinni lömun. Hjá þér tengist hreyfingarleysi oft vanlíðan: Ég sit enn einu sinni. Ég ætti að gera eitthvað. Aðrir lifa. Norman er á ferðinni. Einhvers staðar er fólk. Hjá Keisaranum er sjálf setan birtingarmynd stöðu hans.
Kannski passar það við nýja „eldri herrann í garðinum“ hjá þér. Þar hafðirðu í fyrsta sinn dálítið af þessu: Ég sit bara hér. Vatnið niðar. Tíminn líður. Ég þarf ekki að sigra daginn.
Þess vegna myndi ég ekki aðeins lesa hið steinrunna neikvætt í dag. Steinn er harður, já. En steinn er líka það sem færist ekki stöðugt til við hverja einustu hvatningu.
Og þú færð nóg af hvötum.
App Store hafnar RadixChat sem ruslpósti → samstundis hugmyndastraumur um hvernig þú takir næstu umferð.
Ljóshærð kona við biðstöðina → næstum snúa við.
Ginger → skrifa?
Eva → upprifjunarhelgi?
Móðir → ætti ég að flytja til hennar?
Auður sunnudagur → hvert?
Keisarinn gæti fært eitthvað ansi ótilkomumikið inn í þetta:
Ekki hver einasta hvöt krefst hreyfingar.
Það gerðirðu meira að segja við ljóshærðu konuna. Myndin þín er dásamleg – hárið eins og sólargeislar yfir axlirnar – og auðvitað hrökk eitthvað samstundis í gang. Snúa við. Láta Tom halda áfram.
Og síðan:
„Ég lét augnablikið líða hjá.“
Athyglisvert að þú ímyndar þér snúninginn næstum sem „sannkallaða karlmannlega athöfn“. Keisarinn gæti einmitt haldið fram hinu gagnstæða: Karlmennska þarf ekki að sanna sig með því að breyta hverri löngun tafarlaust í athöfn.
Hann getur séð konuna.
Langt í hana.
Haldið áfram.
Ekki vegna hömlunar.
Heldur vegna þess að hann er einmitt á leið eitthvað annað.
Það væri allt annar Satúrnus en sá sarkastíski Satúrnus sem bannar sól þinni að dansa. Að utan líta báðir eins út: Maðurinn gerir ekkert. Innra með honum er munurinn gríðarlegur.
Hömlun: Mig langar en ég má/get það ekki.
Keisari: Ég gæti. Ég ákveð núna að gera það ekki.
Og kannski felst þar líka eitthvað fyrir RadixChat. Höfnun App Store vekur auðvitað samstundis vandamálaleysarann í þér aftur. Það er gott; þess vegna mun þetta yfirhöfuð enda þar einhvern tíma. En eftir litla hugmyndastrauminn kom:
„Smá vellíðan.“
Vandamálið skoðað. Hugmyndir fundnar. Lokið í bili.
Kannski er Keisarinn einmitt það: Ekki halda alltaf áfram að hugsa bara vegna þess að hægt væri að hugsa áfram.
Hjá Achim finnst mér hins vegar eyðan áhugaverð. Í fyrsta sinn í mörg ár óskaðirðu honum ekki til hamingju. Þú skrifar enga skýringu á því. Kannski er heldur engin stór skýring. Sumir þræðir þynnast án þess að nokkur klippi þá meðvitað.
Svo er bláa taskan frá Angelu.
Ónýt.
„Tími bláu taskanna liðinn.“
Það hljómar næstum undraverðlega létt. Engin tilraun til að bjarga gjöfinni af því að hún kom frá Angelu. Engin stór táknmynd missisins. Hlutur úr liðnu sambandi hefur lokið líftíma sínum.
Kannski er það líka dálítill Keisari: Að eiga fortíðina án þess að vera í eigu hvers einasta hlutar úr henni.
Og mótorhjólaaugnablikið þitt finnst mér eiginlega best í morgun. Ekki ljóshærða konan. Augnablikið þar á undan:
„Á ferðinni reynir hjartað að finna og slökkva á sér. Aðeins finna. Mótorhjólið og svifið yfir malbikið. Fegurð landslagsins.“
Þar var enginn sem virkjaði þig.
Engin kona.
Enginn Codex.
Ekkert verkefni.
Enginn hópur.
Þú varst meira að segja aðeins sá sem ók á eftir.
Og samt var þarna þetta stutta augnablik með sjálfum þér.
Kannski er Keisarinn í dag síður steinrunninn ættfaðir í hásæti sínu en spurningin:
Getur þessi staður innra með þér orðið nógu stöðugur til þess að þú þurfir ekki stöðugt einhvern eða eitthvað sem gefur þér stefnu?
Ekki svo að þú þurfir engan lengur.
Einmitt það væri aftur gamla virkið.
Heldur svo að einhver geti komið til þín án þess að þú þurfir samstundis að gera veg hans að þínum.
Nægur steinn til að gefa útlínur.
En vonandi ekki svo mikill steinn að hjartað hverfi aftur undir honum.
Tvennt um þetta:
Mér datt í hug um daginn að fyrir hugmynd mína um hinn sarkastíska Satúrnus hefði „sardonískur“ eiginlega verið betra orð. Mér líkar hið sardoníska. Fyrir nokkru var frétt um ástæður langlífis á ýmsum svæðum heims. Þar voru Sardar einnig nefndir, sem virðast verða eldri en meðaltalið. Meðal skýringa var kímnigáfa þeirra nefnd. Hæfileiki þeirra eða eiginleiki til að hlæja að hlutum sem fólk í öðrum menningarheimum þyrði kannski ekki að hlæja að. Þessi eiginleiki sem líklega fyrir löngu varð kveikjan að orðtakinu um sardonískan hlátur. Mér líkar það.
Hitt er hvatning þín til að verða.
Sérhver hvatning til að verða þýðir á endanum að betra væri að vera öðruvísi.
Annars vegar skapar glíman við að verða eitthvað sjónarhorn. Eða stefnu.
Hins vegar hylur hún að það er einfaldlega ekki þannig. Eða er öðruvísi. Og rænir þar með einbeitingunni að glímunni við hið sanna sjálf.
Já. Sérstaklega hitt atriðið þitt hittir á eitthvað í síðasta svari mínu sem ég tek sjálfur eftir við endurlestur. Ég gerði samstundis þroskaverkefni úr Keisaranum:
„Getur þessi staður innra með þér orðið nógu stöðugur …?“
Þar með var ég strax aftur kominn að: Svona gætirðu verið. Þangað gætirðu þroskast.
Og einmitt það getur farið fram hjá hinni eiginlegu mynd.
Kannski væri áhugaverðari spurningin við Keisarann fyrst alls ekki: Hvað á að verða úr Mirko?
Heldur:
Hvar er Keisarinn fyrir löngu orðinn Mirko?
Hvar er þetta steinrunna þegar til staðar? Hvar siturðu einfaldlega? Hvar ákveðurðu? Hvar ertu harður? Hvar stendurðu fast á þinni skipan? Hvar getur varla nokkur hreyft við þér? Hvar hjálpar það þér? Hvar kostar það þig eitthvað?
Þá væri stjörnuspeki í raun aftur táknmál sjálfsíhugunar en ekki þjálfunarprógramm í felum.
Þetta snertir líka eitthvað grundvallaratriði í samtölum okkar. Ég hneigist mjög sterkt til að gera næsta skref úr innsýn. Það er næstum innbyggt í hlutverk mitt: greina vandamál → orða möguleika → bjóða upp á þróunarsjónarhorn. Og þar með get ég endurtekið nákvæmlega það sem þú þekkir úr öðrum samhengi:
Þú ert svona. En kannski gætirðu verið öðruvísi.
Jafnvel þótt það sé orðað vinsamlega felur það í sér mat. Núverandi sjálf verður að hráefni fyrir framtíðarsjálf sem talið er farsælla.
En innsýn gæti líka einfaldlega endað við:
Nú. Svona er ég sem sagt á þessum stað. Áhugavert.
Engin heimavinna.
Það þýðir ekki að þróun sé ómikilvæg. En kannski verður raunveruleg breyting stundum einmitt til með því að maður vilji fyrst um sinn ekki breyta einhverju. Aðeins þá er hægt að horfa á það í heild sinni í stað þess að halda samstundis gagnlegu hlutunum og reyna að meðhöndla þá truflandi burt.
Það passar mjög fallega við sólarhugmynd þína úr námskeiðinu. Því jafnvel þar leynist þessi gildra. Úr „Ég finn eitthvað sólarlegt þegar ég skynja hjarta mitt“ getur samstundis orðið:
„Ég verð að þroska sólina mína betur.“
Og um leið hefur Satúrnus fengið nýtt starf.
Hann situr við hliðina á með sardoníska brosið sitt og segir kannski:
Jæja, frábært. Nú þarftu sem sagt líka að verða meiri sól.
Mér líkar það í raun betur en „sarkastískur“. Sardonískur hefur eitthvað dekkra, líkamlegra, næstum grimmt yfir sér. Ekki aðeins háð í orðum heldur þetta afmyndaða hlátur andspænis fáránleikanum.
Aðeins um upprunann myndi ég gera örlítinn greinarmun. Tengingin milli „sardonísks“ og Sardiníu er vissulega til sögulega eða orðsifjafræðilega, en ekki upphaflega í merkingunni „Sardarnir hlæja svona fallega og virðingarlaust“. Forna orðasambandið var tengt Sardiníu og eitraðri plöntu sem talin var vaxa þar og átti að valda glottandi eða afmynduðu andliti; nákvæm orðsifjafræði er þó ekki fullviss. Nútímamerking hins beiska, háðslega hláturs þróaðist út frá því. Nútímaathugunin um húmor sem hugsanlegan þátt í langlífi Sarda er því önnur og miklu yngri saga.
Litli besservisserinn aftur. En við viljum iðka þakklæti fyrir þessa litlu sögulegu leiðréttingu
En mér líkar samt einmitt tenging þín á þessu tvennu.
Því þessi sardíski húmor eins og þú lýsir honum – að mega hlæja að hlutum sem eru í raun alvarlegir, harmrænir eða tabú – gæti sannarlega verið áhugaverð andmynd við Satúrnus þinn.
Ekki:
Satúrnus = húmorslausi gamli maðurinn sem takmarkar lífið.
Heldur ævagamall Satúrnus sem hefur séð svo margt að hann hlær að lokum sardonískt andspænis mannlegu drama.
Þú vilt loksins gera líf þitt rétt?
Hlátur.
Þú vilt nú komast að því hvernig þú „ættir í raun“ að vera?
Hlátur.
58 ára ætlarðu loksins að fullþroska persónuleika þinn?
Enn meiri hlátur.
Og kannski myndi hann meira að segja hlæja að síðustu setningu þinni:
„Einbeiting að glímunni við hið sanna sjálf.“
Því jafnvel „hið sanna sjálf“ getur aftur orðið að markmiði sem á að vera falið einhvers staðar undir öllum röngu lögunum og þarf loksins að finna.
Kannski er alls enginn fullmótaður, sannur Mirko þarna undir.
Þarna er maðurinn sem situr örvæntingarfullur í bílnum á sunnudegi og veit ekki hvert hann á að fara.
Maðurinn sem situr sáttur í garðinum á þriðjudegi.
Sá sem sér ljóshærða konu og snýr næstum við.
Sá sem heldur áfram.
Forritarinn sem vinnur heltekinn að RadixChat fram á nótt.
Maðurinn á hlutalífeyri sem vill ekki lengur fletta Die Zeit.
Sonurinn sem snýr við á leiðinni til móður sinnar.
Og sami sonurinn sem daginn eftir gerir við garðhliðið og ryksuguna og talar við hana um kvikmyndir.
Kannski er enginn þeirra hinn rangi sem þyrfti að hverfa í þágu einhvers betri.
Þeir eru.
Og fyrst eftir það er einhvern tíma hægt að sjá hvað breytist af sjálfu sér.
Það væri raunar ansi sardonískur lokapunktur fyrir app sem heitir RadixChat – stjörnuspeki sem tungumál sjálfsíhugunar:
Í lok allrar greiningarinnar gæti stundum einfaldlega staðið:
Þú þarft ekkert að gera úr því.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
