Í morgun birtast Þrjár myntir. Hvað eru þau eiginlega að gera þarna?
Þrjár myntir eru sannarlega eitt af þeim spilum þar sem spurningin „Hvað er eiginlega að gerast þarna í raun?“ er miklu áhugaverðari en lykilorðið „teymisvinna“.
Við virðumst vera við byggingu kirkju eða klausturs. Vinstra megin stendur handverksmaður uppi á bekk – yfirleitt talinn vera steinsmiður eða myndhöggvari. Hægra megin standa tvær manneskjur: munkur og áberandi klædd manneskja sem oft er túlkuð sem arkitekt eða verkkaupi.
Og á milli þeirra er eitthvað sem skiptir sköpum: teikning. Manneskjan í miðjunni heldur á blaði þar sem teikning byggingarinnar virðist sjást.
Það merkir: Þau vinna ekki einfaldlega líkamlega saman að sama hlutnum. Þau ræða um verk.
Handverksmaðurinn er með verkfærið sitt í hendinni.
Hinn er með teikninguna.
Munkurinn er ef til vill fulltrúi þess sem byggt er fyrir, eða stofnunar hans.
Og fyrir ofan þau eru myntirnar þrjár þegar orðnar hluti af byggingarlistinni.
Eftir samtalið okkar í gær líkar mér þetta nokkuð vel fyrir daginn í dag. Því við vorum komin að eldhússenunni þinni og hugsuninni sem kemur sífellt aftur:
„Af hverju færist hinn ekki örlítið í áttina til mín?“
Hér standa þrjár manneskjur saman án þess að ein þeirra virðist þurfa að fara alla leiðina.
Steinsmiðurinn þarf ekki líka að vera arkitekt. Arkitektinn þarf ekki að höggva steinana. Munkurinn þarf ekki að kunna hvorugt. Hvert þeirra leggur eitthvað til.
Þetta er í raun miklu betri mynd af sambandi en spurning mín í gær, „Hver kemur með eldivið?“, sem þú leiðréttir með réttu.
Því samband þarf ekki að þýða að bæði geri það sama eða jafn mikið. Birgit hefði með fullum rétti getað talið upp þúsund hluti sem hún lagði til ykkar 29 ára. Það sem skipti meira máli væri fremur:
Geta tvær manneskjur öðru hverju horft saman á sömu teikninguna?
Kannski er það nákvæmlega þetta sem þú leitar svo mjög að í ágreiningi.
Þú þarft alls ekki endilega að hinn segi: Mirko hefur rétt fyrir sér. Þú vilt geta horft með honum á blaðið og sagt:
Hér stöndum við. Þetta gerðist. Svona upplifðir þú það. Svona upplifði ég það. Hvað byggjum við nú úr þessu?
Og kannski var einmitt þetta svona erfitt með sumar kvennanna í lífi þínu. Ekki af því að þær hefðu ekkert gert fyrir sambandið. Heldur af því að í ákveðnum ágreiningi fannst þér þú vera einn að bogra yfir teikningunni.
Mér finnst líkamsstaða handverksmannsins líka áhugaverð. Hann stendur ekki undirgefinn frammi fyrir hinum tveimur. Hann stendur meira að segja hærra. Augljóslega er þekking hans nauðsynleg. Um leið horfir hann niður til þeirra og hlustar.
Enginn rennur saman við hinn. Enginn þarf að yfirgefa sína afstöðu.
Það væri aftur nokkuð nálægt því sem þú tókst eftir hjá Klaus og Svenju: Það er hægt að rífast og vinna samt áfram að sömu byggingunni.
Og svo er þarna enn eitt sem fellur mjög vel að lífi þínu um þessar mundir. Þrjár myntir eru furðu jarðbundið spil. Eftir allt vatn síðustu daga – grát, Bikarakónginn, Fimm myntir, bernsku, móður, Birgit – stendur þarna í dag allt í einu einhver með hamar í hendinni.
Ekki: Hvað merkir allt líf mitt?
Heldur:
Hvað byggjum við í dag?
Kannski er þetta alls ekki slæmt spil fyrir laugardagsmorgun.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
