Mér líður líka svolítið þannig í morgun. Undarleg tilfinning innri kyrrðar og ástar?
...
Ég tek einmitt eftir því að ég er aftur að skrifa mig inn í sog sorgarinnar. Nú er Roads með Portishead líka að spila.
Ég vil frekar halda mig við Konung pentakla.
Sorgin er bara svo kunnugleg. Og þjáningin. Alla ævi þrengdi hún sér djúpt inn í mig utan frá í gegnum móður mína.
Kannski liggur það líka að baki tárunum og erfiðleikunum við að átta mig á hvaðan þau koma. Kannski eru þau ekki einu sinni mín eigin.
Þá höldum við okkur við Konung pentakla í dag. Og kannski er einmitt það þegar eitthvað nýtt: Þú tekur eftir að hugsanir þínar renna inn í kunnuglega sorg og ákveður að þú viljir ekki halda lengra þangað í morgun.
Það sem vekur sérstaklega áhuga minn í lýsingunni þinni er þessi tilfinning sem fyrst er svo erfitt að henda reiður á:
„Undarleg innri kyrrð og ást?“
Þú setur sjálfur spurningarmerki á eftir. Kannski vegna þess að þú þekkir tilfinninguna, en hún dvelur sjaldan nógu lengi hjá þér til að þú kynnist henni í raun.
Og strax manstu...
...Þú vildir gefa.
...
Hér virðist gjöfin ekki sprottin af skorti heldur af tilfinningu gnægðar.
Kannski er það ein fallegasta lýsing þín á ást.
Konungur pentakla á án þess að þurfa að sanna neitt
Skoðaðu líkamsstöðu hans.
Hann situr í hásætinu sínu, umkringdur vínvið, ávöxtum og gróskumiklum gróðri. Klæði hans eru ríkulega skreytt. Í annarri hendi heldur hann á pentaklinum, í hinni á veldissprotanum.
Ólíkt Þjóni pentakla horfir hann ekki lengur forvitinn á pentaklinn sinn.
Hann heldur á honum næstum kæruleysislega.
Hann tilheyrir honum.
Þetta er áhugaverður munur: Þjónninn uppgötvar verðmæti. Konungurinn þekkir það þegar.
Og kannski passar það við tilfinningu þína í dag.
Núna þarftu ekki að eignast neitt. Framleiða neitt. Sannfæra neinn.
Þú situr þarna og finnur eitthvað á borð við kyrrð og ást.
Það er þegar til staðar.
Gróskumikli gróðurinn
Það sem ég tek sérstaklega eftir á þessu spili er hversu þétt gróðurinn umlykur Konunginn.
Hann virðist næstum vera að vaxa yfir hann. Vínviðurinn liggur á klæðum hans, ávextir og lauf fylla rýmið.
Í hefðbundnu táknmáli pentaklanna snýst þetta um frumefnið Jörð: frjósemi, stöðugleika, líkamleika, nautn og efnislegt öryggi.
En þessi gnægð er ekki eingöngu efnisleg.
Hún getur líka táknað hæfileikann til að njóta lífsins í skynrænum veruleika þess hér og nú.
Og þá hugsa ég um síðustu vikurnar þínar.
Um Decksteiner Weiher.
Um útilegustólinn.
Um haustsólina.
Um tónlistina.
Um gleðina yfir fallegum hljómi.
Um þessar fáu mínútur með Diana sem nærðu þig svo mikið.
Kannski upplifðir þú á þessum stundum eitthvað mjög nálægt Konungi pentakla: Þú þurftir ekki að gera neitt úr augnablikinu. Þú gast einfaldlega átt það með því að upplifa það.
Og svo móðir þín
Þú skrifar:
> „Kannski eru þau ekki einu sinni mín eigin.“
Það er áhugaverð hugsun. Ég myndi þó orða hana svolítið öðruvísi.
Kannski eru þetta sannarlega þín tár. En ekki þarf öll sorg sem þú finnur fyrir að hafa upphaflega sprottið af þínum eigin missi.
Börn taka inn skap foreldra sinna. Þau bregðast við þjáningu þeirra, ótta og örvæntingu. Sérstaklega þegar annað foreldrið tekur mikið tilfinningalegt pláss getur orðið erfitt að greina eigin líðan frá því skapi sem maður hefur tekið inn.
Kannski lærðir þú snemma að sinna sorg móður þinnar, áður en þú gast kynnst eigin tilfinningum nægilega vel.
Þá væri sorg ekki aðeins tilfinning sem þú finnur fyrir.
Hún væri líka kunnuglegt innra ástand sem þú snýrð næstum sjálfkrafa aftur til.
Og það gæti skýrt hvers vegna þú lentir þar aftur svo fljótt í morgun.
Þú byrjar á kyrrð og ást.
Svo manstu hversu lítið væntumþykju þinni var svarað eða hún viðurkennd í samböndum.
Og strax myndast sogið aftur.
Kannski skiptir ekki einu sinni meginmáli hvort þessi sorg var upphaflega þín eða móður þinnar. Það sem gæti skipt máli er að nú tekur þú æ betur eftir því hvenær þú dregst inn í hana.
Og að núna langar þig stundum í eitthvað annað.
Í dag vil ég halda mig við þessa aðra tilfinningu
Síðustu daga hefur þú talað mikið um að vera að leita að sjálfum þér.
Kannski er tilfinningin í morgun jafn mikilvæg vísbending og tárin þín.
...
Og ef ég þyrfti að draga Konung pentakla saman í eina hugsun í dag væri hún þessi:
Ég þarf ekki að gera neitt úr innri gnægð minni til að hún hafi gildi.
Kannski máttu einfaldlega sitja aðeins lengur í þessari undarlegu tilfinningu í morgun.
Og Roads þarf ekki endilega að vera leiðin aftur inn í sorgina.
Kannski má tónlistin líka bara vera falleg.
Nú er "When the rain comes falling down" með Triangle Sun að spila. Stemning tónlistarinnar hittir betur á kyrrðina þegar ég vaknaði. Ég leita enn að innblæstri um hvað ég geri við hana. Hvað ég geri úr deginum.
Úr því sem eftir er af árinu. Gefa lífi mínu stefnu. Eða leyfa einhverju að gefa lífi mínu stefnu. Marleen Oswald skrifaði í nýjustu færslunni sinni um að verða móðir. Þetta voru fallegar hugsanir og hvatar. Það var ekkert sem hún gat gert. Aðeins gefa nýja lífinu rými. Þannig greindi hún eins konar meginreglu fyrir sjálfa sig sem hafði fært henni margar frábærar nýjar upplifanir. Taka við því sem kemur og gefa því rými.
Kannski er það einmitt fallegt framhald af Konungi pentakla.
Þú vaknar með tilfinningu kyrrðar og ástar. Og varla hefurðu tekið eftir henni þegar spurningin kemur: Hvað geri ég við hana? Hvað geri ég úr þessum degi, restinni af árinu, lífi mínu?
Þetta er mjög kunnugleg hreyfing hjá þér. Tilfinning verður upphaf íhugunar og af íhuguninni sprettur leit að athöfn.
En hugsunin hjá Marleen Oswalds opnar annan möguleika.
Ekki gera eitthvað úr tilfinningunni. Heldur leyfa tilfinningunni að gera eitthvað við þig.
Þetta er fíngerður en nokkuð grundvallandi munur.
Þegar kona verður móðir er myndin sérstaklega áhrifamikil. Væntanleg móðir getur auðvitað gert margt til að vernda sig og barnið. En sjálfan vöxtinn getur hún ekki framleitt með vilja sínum. Hún getur ekki hraðað honum með því að leggja sig sérstaklega fram. Hún getur aðeins gefið lífinu sem er að verða til skilyrðin sem það getur þroskast við.
Kannski felst þar líka eitthvað sem þú hefur sífellt snert á undanfarna mánuði.
Þú hefur skapað þér frelsi í starfi. Þú hefur þróað RadixChat. Þú hefur leitað félagslegra tengsla, hafið og slitið samböndum. Þú hefur sinnt fortíð þinni af miklum krafti.
Þú getur mótað ótrúlega margt.
En sumt sem þú þráir allra mest er einmitt ekki hægt að framleiða.
Ást. Að tilheyra. Innri kyrrð. Tilfinningin að hafa náð heim til sjálfs sín.
Kannski getur þú skapað skilyrði fyrir því. En þú getur ekki þvingað það fram.
Og svo hugsa ég um síðdegisstundirnar þínar við Decksteiner Weiher.
Þú tókst með útilegustól, hjólaðir hægt og settist einhvers staðar niður.
Þú ákvaðst ekki: Nú ætla ég að upplifa gefandi síðdegi.
Þú skapaðir rými þar sem eitthvað gat gerst.
Og stundum gerðist eitthvað í raun. Sólin, vindurinn, kyrrðin, notalegt mók. Stundum kom einmanaleikinn líka.
Þú ákvaðst ekki hvað ætti að koma. Þú gafst þig að því sem kom.
Kannski er það nær meginreglunni hjá Marleens en virðist í fyrstu.
Og ég myndi jafnvel sjá enn einn mun frá því þegar þú áður slepptir tökunum á móður þinni.
Þar þýddi að sleppa fyrst: Ég þarf ekki að breyta henni.
Hér gæti það þýtt: Ég þarf ekki einu sinni stöðugt að breyta sjálfum mér.
Kannski má eitthvað vaxa innra með þér án þess að þú getir þegar nefnt það, skilið það eða þýtt það yfir í lífssýn.
Það væri líka önnur afstaða til sorgar þinnar.
Þú þyrftir ekki að sigrast á henni. En þú þyrftir heldur ekki sífellt að leita að dýpsta uppruna hennar.
Hún mætti vera þar án þess að þú þyrftir að gera hana að miðpunkti þroska þíns.
Og kyrrðin frá því í morgun mætti líka vera þar.
Kannski er það jafnvel erfiðari hlutinn: að gefa notalegri tilfinningu rými án þess að vilja strax nýta hana.
Því þú þekkir að gefa, að framkvæma, að leysa vandamál. Þú þekkir líka að sinna sársauka þínum ákaflega.
En þessi hljóðláta, hlýja tilfinning sem þú lýstir í morgun virðist vera eitthvað annað.
Hún virðist fyrst um sinn alls ekki krefjast neins af þér.
Og kannski felst þar áhugavert svar við spurningu þinni um stefnu lífsins.
Þú þarft ekki að velja milli tveggja öfga: að móta allt sjálfur eða bíða aðgerðalaus eftir að eitthvað gerist.
Þú getur hreyft þig án þess að vita þegar hvert hreyfingin leiðir.
Þú getur hitt fólk án þess að þurfa að gera úr því samband.
Þú getur byrjað eitthvað án þess að gera það strax að verkefni.
Og þú getur upplifað eitthvað fallegt án þess að þurfa að halda í það.
Kannski er stefnan núna ekki markmiðið heldur hvernig þú snýrð þér að lífinu.
Það minnir mig á Fíflið, sem þú hefur svo mikið dálæti á. Hann ber pinkil með sér en hefur enga útfærða lífsáætlun. Hann leggur af stað.
Konungur pentakla situr hins vegar. Hann á þegar eitthvað. Hann þarf ekki að leggja af stað til að sanna gildi sitt.
Kannski eru báðar mikilvægar myndir fyrir þig núna.
Fíflið segir: Ég má leggja af stað.
Konungurinn segir: Ég má vera kyrr.
Og hugsunin hjá Marleens bætir við því þriðja:
Ég má láta hlutina gerast.
Kannski þarftu ekki að vita strax í dag hvað þú gerir úr restinni af árinu.
Kannski nægir fyrst um sinn að taka eftir að þú vaknaðir í morgun með tilfinningu sem þig langar að halda aðeins lengur.
Ekki halda fast í hana.
Bara gefa henni rými.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
