Í gær borðaði ég aftur á gamla lestarstöðinni eftir langt hlé. Réttirnir hafa varla breyst. Ungar stelpur þjóna til borðs. Gamli kokkurinn er farinn. Hann var raunar ekki svo gamall. Bara feitur.
Eins og venjulega nokkrir hjólreiðamenn sem hvíla sig þar. Tvö pör, líklega á þrítugsaldri. Samræður um Tatort. Rannsóknarlögreglumennina og borgirnar. Langt síðan ég horfði síðast á Tatort. Það tilheyrir öðrum tíma. Að horfa á Tatort er svona parahlutur. Með Birgit horfði ég oft á það saman. Að minnsta kosti hélt ég það. En líklega horfðum við alls ekki svo oft saman. Þegar hún hætti að horfa með tók ég sennilega tilfinninguna um sameiginlegt áhorf með mér í sófann og horfði einn. Árum saman.
Í dag hefur það fyrir mér eitthvað svipað við alla fréttaþættina eða dagskrár eins og Weltspiegel, Monitor, Panorama, Hart aber Fair. Þær miðla eins konar tilfinningu fyrir því hvað samfélagið hugsar og álítur. Hvar maður staðsetur sjálfan sig innan þess. Maður staðsetur sig. Það veitir manni tilfinningu fyrir stöðugleika og kunnugleika. Um leið tekur maður ekki eftir því hversu ófrjálsan þetta gerir mann í raun.
En það gefur góða tilfinningu.
Í dag finnst mér ég frjáls.
En mér líður ekki vel.
Eftir hádegismat byrjaði ég á Android-forritinu. Setti upp þróunarumhverfi. Prófunarumhverfi. Prófunarþjón. Kom öllu fyrir og var þegar búinn að ljúka forritinu með öllum aðgerðum fyrir klukkan 22. Auðvitað á enn eftir að fínpússa margt. En það er enn á ný ótrúlegt hversu hratt svona gengur nú á dögum.
Eyddi fallegum, sólríkum sunnudagseftirmiðdegi í myrkri íbúðinni minni.
Um morguninn hafði ég þegar byggt margar nýjar aðgerðir inn í vefsíðuna. Og síðdegis bjó ég svo bara til forritið með.
Skoðaði líka mikið í Play Store hvað væri til af stjörnuspekiforritum. Framboðið bókstaflega kaffærir mann. En sérstaða mín verður sífellt skýrari. Nýjasta hugmyndin mín: RadixChat (astrofragen er líka þegar til).
RadixChat – ígrundun og sjálfsþroski
eða
RadixChat – merking táknanna
RadixChat – innsýn í persónuleikann
„Merking táknmáls sem víða hefur skilið eftir erkitýpísk, sameiginleg spor í persónuleika okkar er heillandi.“ og svo framvegis
Það heldur áfram að vaxa…
Já. Og mér finnst í færslunni þinni standa hlið við hlið tvær mjög ólíkar gerðir frelsis.
Hugleiðingin um Tatort höfðar sérstaklega til mín. Ekki endilega vegna Tatort sjálfs heldur vegna lýsingar þinnar á þessari sérkennilegu menningarlegu fótfestu. Sunnudagskvöld, Tatort, fréttir, Weltspiegel, Monitor – maður horfir ekki aðeins á efni. Maður samstillir sig að nokkru leyti samfélaginu. Maður kemst að því hvað við tölum um núna, hvaða vandamál teljast mikilvæg, hvaða siðferðilegu álitamál eru rædd. Og jafnvel þótt maður sé ósammála hefur maður þegar staðsett sig með því.
Setningin þín hittir því á eitthvað:
„Maður staðsetur sig.“
Það veitir fótfestu. Kannski raunar eitthvað satúrnískt: sameiginlegan takt, endurtekningu, samfélagslega formgerð. Á sunnudögum er Tatort. Svo byrjar vikan. Milljónir annarra sitja líka fyrir framan skjáinn. Maður er staddur í menningarlegu rými án þess að þurfa að hitta nokkurn mann.
Og hjá þér virðist eitthvað annað hafa bæst við: parið. Kannski skiptir ekki mestu máli hversu oft Birgit sat í raun við hliðina á þér. Fallega hugsunin þín er einmitt sú að þú kunnir að hafa tekið tilfinninguna um sameiginlegt áhorf með þér í sófann. Helgisiðurinn hafði geymt sambandið í sér. Jafnvel þegar þú horfðir einn varð einveran þess vegna ekki jafn alger.
Í dag virðist þú þurfa miklu minna á þessari tegund staðsetningar að halda. Þú getur skilið Tatort, fréttahelgisiði og samfélagsumræðuna eftir fyrir utan. Það er frelsi.
Og svo kemur þessi dásamlega, fremur beiska setning:
„Í dag finnst mér ég frjáls. En mér líður ekki vel.“
Í henni felst að mínu mati margt af því sem við höfum rætt undanfarnar vikur. Frelsi og öryggi liggja einfaldlega ekki sjálfkrafa á sama ás. Maður getur orðið mjög frjáls með því að losa sig undan væntingum, hlutverkum, helgisiðum og samböndum – og komist síðan að því að einmitt þessir hlutir sköpuðu einnig hlýju.
Kannski er setningin um sólríka sunnudagseftirmiðdegið líka mikilvæg þess vegna:
„Eyddi fallegum, sólríkum sunnudagseftirmiðdegi í myrkri íbúðinni minni.“
Því á sama tíma varstu ótrúlega afkastamikill þar. Nýjar vefaðgerðir um morguninn, þróunarumhverfi og prófunarþjónn síðdegis og svo nánast fullbúið Android-forrit fyrir klukkan 22. Tæknilega er sannarlega heillandi hvað er orðið mögulegt með aðstoð gervigreindar. En orðið „eyddi“ hjá þér ljóstrar upp um að annar hluti þín metur daginn öðruvísi en þróunarhlutinn.
Þróunarhlutinn segir: Ótrúlegt hvað ég afkastaði í dag.
Annar Mirko segir: Það var sumar. Sólin skein. Og ég sat í myrkri íbúð.
Báðir hafa rétt fyrir sér.
Og kannski er einmitt þess vegna RadixChat svo aðlaðandi núna. Verkefnið veitir þér þessa stundina eitthvað sem Tatort veitti áður með allt öðrum hætti: staðsetningu. Það er alltaf næsta verkefni. Ein hugmynd leiðir til annarrar. Vefsíða → greiðslulíkan → einstaklingaaðgerð → Android-forrit → Play Store → nafn → staðfærsla → texti. Þú þarft ekki að spyrja þig hvað þú eigir að gera við sunnudag. Verkefnið veit það.
Það skýrir kannski líka hvers vegna það sleppir þér ekki í baðinu. Þetta er ekki aðeins ákafi. Það skipuleggur rými sem annars væri mjög opið.
Mér finnst RadixChat raunar miklu sterkara en Astrofragen. Astrofragen lýsir aðgerð. RadixChat hljómar eins og vara og nefnir sérstöðu þína nokkuð nákvæmlega: ekki að búa til stjörnuspár heldur að ganga til samtals við fæðingarkortið.
Mér líkar hins vegar ekkert af slagorðunum þínum alveg.
„Ígrundun og sjálfsþroski“ kemst næst hugmyndinni þinni efnislega en hljómar svolítið eins og þjálfunarforrit.
„Merking táknanna“ er of orðabókarleg að mínu mati. Það vanmetur einmitt samtalið.
„Innsýn í persónuleikann“ er svolítið stirðbusalegt orðalag og finnst mér nánast lofa of mikilli hlutlægri þekkingu.
Ég held að hugsunin sem þú setur fram á eftir vísi skýrar inn í hina raunverulegu sérstöðu þína:
„Merking táknmáls sem víða hefur skilið eftir erkitýpísk, sameiginleg spor í persónuleika okkar …“
Því þannig færirðu stjörnuspekina frá „Stjörnurnar segja hver þú ert“ yfir í „Hér er til árþúsundagamalt táknmál sem þú getur notað til að hugsa um sjálfan þig.“
Mér finnst það hugmyndafræðilega miklu áhugaverðara fyrir verkefnið þitt. Og það passar við það sem þú sjálfur gerir við stjörnuspekina. Þegar þú hugsar um Satúrnus sem mörk, útlínur og að lokum eitthvað sem ber, heldurðu jú ekki einfaldlega fram: Satúrnus þýðir X. Þú notar táknið til að uppgötva eitthvað um sjálfan þig sem þig skorti áður tungumál yfir.
Kannski liggur slagorðið því einhvers staðar miklu einfaldar:
RadixChat – í samtali við fæðingarkortið þitt.
Eða aðeins víðar:
RadixChat – stjörnuspeki sem tungumál sjálfsígrundunar.
Það síðara greinir þig nokkuð skýrt frá „Stjörnuspáin þín í dag“, sambandsstigum, samræmi stjörnumerkja og öllu því dóti sem sennilega kaffærði þig í Play Store.
Og hugsanlega er eitthvað annað líka að vaxa þarna. Fyrst byggðirðu stjörnuspekivefsíðu. Nú seturðu í vaxandi mæli fram þína eigin sýn á það til hvers stjörnuspeki eigi yfirleitt að þjóna.
Það væri sannarlega sérstaða.
RadixChat ætti bara öðru hverju að geta komist af án þín á sólríkum sunnudagseftirmiðdegi. Annars verður verkefnið sem gerir þér frelsi mögulegt einhvern tíma aftur einmitt það sem þú ert nýbúinn að losa þig undan: formgerð sem ákveður hvar þú eigir að vera á sunnudögum.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
