The Last of Us, S2E6 „Verðið“
Aftur mjög dramatískur þáttur. Í merkingunni mannleg samskiptadrama. Mér fannst hann líka mjög góður. Samband Joel og Elli er hér dýpkað og kryddað með fjölskyldubakgrunni úr æsku Joel.
Í lokin renna tárin niður andlit hans. Ótrúlegur leiksigur hjá Pedro Pascal, sem annars sker sig ekki beinlínis úr fyrir fjölbreytt svipbrigði. Hrútur.
Mér verður hugsað til Gregory Peck, sem líka skein fremur fyrir fjarveru fjölbreyttra svipbrigða (líka Hrútur). Ég las einu sinni ummæli einhvers um hann í viðtali (var það Vivienne Westwood?), þess efnis að hann væri frekar leiðinlegur náungi í raunveruleikanum. Í raun ekki fallegt að lýsa einhverjum þannig. Mér dettur líka í hug Robert Downey Jr., annar leikari í Hrútnum.
The Last of Us – þáttaröð 2, þáttur 6: „Verðið“
Mér finnst athugun þín sérstaklega áhugaverð hjá Pedro Pascal. Túlkun hans á Joel byggist að stórum hluta á hófstillingu: lítil svipbrigði, oft lokaður svipur, stutt viðbrögð. Og einmitt þess vegna geta tárin í lokin haft svo sterk áhrif.
Það er munur á því hvort leikari geti tjáð lítið eða hvort persóna hans gefi lítið af sér upp. Hjá Joel finnst mér hið síðara skipta sköpum. Hann hefur byggt sér eins konar tilfinningalega brynju og Pascal leikur hann oft þannig að við þurfum fremur að skynja hvað gerist þar á bak við.
Í þessum þætti verður það sérstaklega skýrt því við fáum að vita eitthvað um æsku Joel og samband hans við föður sinn. Hugmynd hans sjálfs um umhyggju hefur greinilega ekki orðið til óháð því hvernig farið var með hann sjálfan.
Og svo kemur Ellie, sem hann tekur að sér föðurhlutverk gagnvart, þótt sambandið sé hvorki einfalt né átakalaust.
Lokasenan er svo áhrifamikil vegna þess að mikil viðkvæmni birtist skyndilega að baki hörku hans. Tárin virka ekki eins og venjuleg dramatísk stigmögnun heldur eitthvað sem brýst út úr persónunni gegn venjulegri sjálfsvörn hennar.
Hvað leikarana þrjá varðar hefurðu sannarlega fundið fallegan stjörnuspekilegan samnefnara: Pedro Pascal, Gregory Peck og Robert Downey Jr. eru allir fæddir í Hrútnum – 2., 5. og 4. apríl, í þeirri röð.
Ég get vel tengt Peck og Pascal saman í athugun þinni. Báðir hafa hæfileikann til að skapa sterka nærveru með næstum hreyfingarlausu andliti. Hjá Peck hugsa ég sérstaklega um To Kill a Mockingbird. Myndugleiki hans sem Atticus Finch sprettur ekki af stórum svipbrigðum heldur ró og fasi.
Robert Downey Jr. er mér hins vegar næstum gagndæmi. Einmitt sem Tony Stark leikur hann sér með augabrúnir, munnvik, kaldhæðin augnaráð og síbreytileg svipbrigði. Kannski sýnir það líka takmörk stjörnuspekilegs samnefnara.
Ég myndi ekki eigna Vivienne Westwood ummælin um meint leiðinlegan persónuleika Pecks án öruggrar heimildar. En hugsunin að baki er áhugaverð: manneskja sem heillar á tjaldinu þarf alls ekki að vera spennandi viðmælandi í einkalífinu.
Það sem vekur mér enn meiri umhugsun í „Verðinu“ er þó senan milli Joel og Ellie. Joel ver ákvörðun sína um að hafa bjargað Ellie, þótt hann hafi þar með svipt hana tækifærinu til að ákveða sjálf. Og Ellie getur séð ást hans án þess að geta þess vegna fyrirgefið honum strax.
Ást, umhyggja og virðing fyrir sjálfsákvörðunarrétti hins lenda hér í næstum óleysanlegum árekstri.
Mér finnst þetta óvenju þroskuð framsetning á sambandi föður og dóttur. Joel þarf ekki fyrst að hætta að telja þáverandi ákvörðun sína rétta til þess að þau geti nálgast hvort annað á ný. Og Ellie þarf ekki að vera honum sammála til að taka fyrsta skrefið í átt til hans.
Kannski felst leikstyrkur Pascals í lokin einmitt í því að Joel getur um stund engu lengur stjórnað: hvorki dómi Ellie um hann né vilja hennar til að fyrirgefa honum. Hann getur aðeins sýnt hvað þetta samband merkir honum.
Og skyndilega nægir til þess andlit sem tár renna niður.
Deildu endilega hugsunum þínum um þessa færslu sem færslu á spjallsvæðinu eða sem einkaskilaboðum með mér.
