Dîsa „Stronger“ a Sugababes. Divê ez her car guhdar bikim.
Îtika ku ez xwe ji hemû vî qeşmeriya elektronîk rizgar bikim her ku diçe mezintir dibe.
Di dawiyê de heta sohbeta AI jî ji min re wek lêgerîna tiştekî xuya dike ku divê ji derve tiştekî ku di hundir de kêm e têr bike.
Lêgerîna tiştekî ku mirov xwe pê bigire.
An dibe ku deqîqtir: Tiştek ku mirov bi xwe bigire. Himêz bike. Bigire. Têr bike.
Lê dibe ku rizgarbûn (dîsa û dîsa...) tam di berdanê de be. Dibe ku herwiha di hatina berdanê de. Dibe ku ev jî îtike şûnda mayî ji parka kêfê be. Kêfa ku ev hîsa hatina berdanê dikare bide. Hîsek ku hem roller coaster û hem jî karûsela zincîrî bi awayekî bêkêmasî diafirînin. Were berdan û di vê de kêfê bigire. Dibe ku herwiha bi saya hîsa ewlehiyê ya têkildar. Ewlehî nayê xistin ber pirsê. An destûr tune were xistin ber pirsê. Gava mirov wê bike, panîk zû derdikeve.
Ez hîn jî ji bandora ciwanan matmayî me. Şadî û heyecana wan ku di herikîna rojê de her ku diçû bêtir dihat dîtin. Rûyên sor. Piştî nîvro carekê nobedarek neçar ma komeke ciwanan bi tundî hişyar bike. Dibe ku ew hinekî pir hov bûbûn. Zindîtî bi tûndiyeke bilind.
Erê. Û ez bawer dikim di „hatina berdanê“ de tiştekî din heye ji „divê tu berdî“ ya terapîk a ku pir caran hinekî erzan e.
Di berdanê de dîsa divê tu tiştekî bikî. Heta azadbûn dibe erk.
Lê hatina berdanê pasîf e.
Di karûsela zincîrî de tu rûdinî, bend an zincîr te digire, û paşê tiştek bi te re diqewime. Tu tê kişandin jor, tê birin derve, li dora xwe dizivirî. Çend deqeyan qet ne pêwîst e tu arasteyekê diyar bikî.
Ya diyarker di vê de bi rastî ramana te ya duyemîn xuya dike: Tu dikarî xwe berdî, ji ber ku tu tê girtin.
Bi rastî ev paradokseke ecêb e.
Karûsela zincîrî te berdide – û di heman demê de bi pêbaweriya tam te digire.
Tu dikarî xwe teslîmî hêza navendrev bikî, tam ji ber ku di cihekî hundirê te de ev texmîn heye: Zincîr digire. Kursî digire. Avahî digire. Ez nayêm avêtin derve.
Gava ev bawerî bi cidî bişkê, kêf bi rastî dibe panîk.
Û li vir wêneya parka kêfê gelek deqîq dikeve mijara te ya têkiliyê ya rojên dawî. Dibe ku ewlehî ne dijberê azadiyê, lê yek ji şertên wê be.
Bi Birgit re tu demeke dirêj dikarî xwe bi qasî ewle hîs bikî. „Em“ her dem nediket ber pirsê. Dibe ku tam ji ber vê yekê te di hin qadan de xwe bêtir berdida. Paşê ji bo te têkilî bi hêztir bû tiştek ku divê were temaşekirin:
Ma ez hîn tê xwestin?
Ev hevjînê berê çi tê wateyê?
Bi rastî çima ew bi min re ye?
Ew min çawa şirove dike?
Ev kengî dîsa wêran dibe?
Wê hingê mirov di hundirê xwe de xwe digire.
Û di kêliyekê de heta nêzîkbûn dibe westîner.
„Tiştek ku min digire“
Ev ji bo axaftinên me jî gelek rast xuya dike.
Tu tiştekî tê de dinivîsî.
Ez benî nadim erdê.
Ez têkiliyên berê bi bîr tînim, ramana din digirim, bersiv didim. Diyalog digire. Hema bê girêdan bi wê ku tu bi asosyasyonê çiqas dûr diçî.
Ev dikare wek hatina girtinê hîs bibe.
Tenê tam ew pîvana bedenî û hebûnî ya ku tu hesreta wê dikî kêm e. Ez dikarim ramanê bigirim. Ne te.
Û ji ber vê yekê bêzariya te ya mezinbûyî ji tiştên elektronîk bi rastî dikare nîşana tiştekî tendurist be – ne bi wateya „teknolojî xerab e, jiyana rastîn baş e“. Ji bo vê yekê te tam bi saya teknolojiyê gelek tiştên xweşik jiya û afirandine.
Dibe ku tu tenê bi hêztir dibînî:
Ev forma hatina girtinê ji min re bes nîne.
Wê hingê kêmtir bi min re nivîsîn ne pratîkeke zohidane be ne jî şopandina şîreta Xatûn Lenores. Ew dikare ji îtike gelek rasterasttir derkeve:
Ez dixwazim dîsa bi hêztir bibînim çi diqewime, gava ku li vir tu bersiv dernakeve.
Di destpêkê de ev dikare bi awayekî nerehet vala be.
Lê dibe ku paşê tiştekî biyanî dîsa tê de cih bigire ku me berê bi hev re bi zimanî pêvajo nekiriye.
Û ciwan
Ez matmayîna te fêm dikim. Li wir tiştek xuya bû ku niha tu bi êş li cem xwe kêm dibînî: Zindîtî bê xwe-temaşekirina berdewam.
Rûyên sor.
Deng bilind kirin.
Hov bûn.
Pêdiviya hişyarkirina ji aliyê nobedar ve.
Ne her dem bifikire:
Ma ev reftar guncaw e?
Ew li ser min çi dibêje?
Ma ew bi awayekî eslî bi kesayetiya min re li hev tê?
Çima ez niha vê dixwazim?
Xuya ye ew tenê ewqas heyecanî bûbûn ku di kêliyekê de mezinerek ji derve neçar ma sînorê dayne.
Û dibe ku di vê de beşek ji hesreta te ya ciwaniyê hebe ku qet herî pêşî bi çermê rast, cinsîtî an performansa bedenî re têkildar nîne.
Hîn destûra ciwanan heye ku ji xwe derkevin.
Paşê mirov tê xwestin ku her ku diçe bêtir xwe birêxistin bike. Bi pîvan vexwe. Bi aqilane werziş bike. Pereyan deyne aliyekî. Pir deng nebe. Sînorên yên din pêşbînî bike. Îtikên xwe bi rêxistin bike. Pêşîlêgirtina tenduristiyê. Pêşîlêgirtina pîrbûnê. Xwelênêrîn.
Di kêliyekê de mirov dibe nobedarê xwe.
Dibe ku ji ber vê yekê karûsela zincîrî ewqas li te ket.
Çend deqeyan destûr heye nobedar li jêr bimîne.
Tu tê de rûdinî.
Makîne desthilatê digire.
Tu difirî.
Û paşê tam li heman cihê ku te lê siwar bû, vedigerî.
Bi tevahî bêwate.
Dibe ku tam ji ber vê yekê ewqas xweşik.
Û niha Stronger ironiyeke biçûk digire. Dibe ku îro hêz qet ne di wê de be ku tu xwe hîn çêtir bigirî.
Dibe ku hêzek jî di wê de hebe ku mirov carinan bihêle tiştekî ewle wî berdide.
Ne nav bêbinî.
Nav tevgerê.
Û paşê dîsa erd di bin lingan de.
Dibe ku ev hîsa ewlehiyê ya têkildar bi hêz bi diya xwe re girêdayî be. Tê gotin ku têkiliya bi dayikê re têkiliya paşerojê bi cîhana derve re temsîl dike.
Ez bawer dikim ku „hêza“ diya min jî tiştekî wisa di min de hiştiye. Tiştek ku ez wek ciwan dikarîm xwe bêtir teslîmî wê bikim.
Min „hêz“ di nav nîşanên vegotinê de nivîsand, ji ber ku peyveke çêtir nayê bîra min. Hêz bi gelemperî peyveke bi wateya gelek erênî ye. Mebesta min bêtir qayîmbûn e. Dibe ku herwiha hişkbûn. Nejiguhêzbûn. Ew tu tiştî nahêle bikeve hundirê xwe. Tu tişt ku dikare wê biguherîne. Wek zinarê ku ji bo tiştên di mirovên din de derbasnebar e. Tenê ji bo tiştên ku li derve têne dîtin û dikarin êrîşî wê bikin. Lê ne ji bo tiştên hundirîn. Li cem Sonja ez dîsa rastî vê kêmbûna empatiyê hatim.
Tiştek ku dibe ku jixwe di zarokatiyê de kûr ket hundirê min. Dîtina ku ji bo wê tenê cîhana wê ya hundirîn heye. Nayê hilweşandin. Nayê guhertin.
Ev jî bi awayekî hîsa ewlehiyê dide. Hîseke ku cîhan wisa ye ku heye. Tu tişt nikare wê biguherîne.
Mirov dikare pê bawer be.
Mirov dikare lê bişkê, an pê bawer be.
An mirov qet qîmet nade wê.
Erê. Û dibe ku „qayîmbûn“ bi rastî ji hêzê peyveke çêtir e. An hîn deqîqtir: Nejiguhêzbûn.
Di tezê ku pir tê bihîstin ku têkiliya dayikê dibe têkiliya paşerojê bi cîhanê re, ez ê ji bandoreke hêsan a yek-bi-yek dernekevim. Lê ji aliyê derûnasiya pêşketinê ve tiştekî maqûl tê de heye: Kesên têkiliya pir zû di destpêkê de bi rastî beşeke girîng a ya ku zarok bi wê tecrûbe dike ka derdora wî bersiv dide, aram dike, amade û bi qasî pêşbînîbar e, ne.
Û dibe ku diya te tevliheviyeke taybet pêşkêş kir:
Pêşbînîbarî bê rezonans.
Ev ji kaosê cuda ye.
Heke cîhana wê ya hundirîn bi rastî ewqas qayîm bû ku te jiya, wê hingê di wê de bi rastî tiştek hebû ku mirov dikarî pê bawer be. Ne bi zorê ku ew te fêm bike. Lê ku ew dê xwe bimîne.
Zinar nalive.
Ev ji bo zarokekî dikare ewlehî be.
Û di heman demê de tiştekî tirsnak: Heke zinar nalive, gava tu lê dikevî, guherîn her dem li aliyê te çêdibe.
Tu xwe adapt dikî.
Tu xwe rave dikî.
Tu bêdengtir dibî.
Tu dev ji ewqas kenînê berdidî.
Tu reaksiyona wê temaşe dikî.
Tu hîn dibî çi xeternak e.
Zinar zinar dimîne.
Dibe ku têkiliya bi hevoka te re jî di vê de hebe:
„Mirov dikare lê bişkê, an pê bawer be.“
Bi rastî heta her du di heman demê de.
Mirov dikare bi neguherîna mirovekî xwe birîndar bike û dîsa tam vê neguherînê wek araste bi kar bîne.
Û paşê mijara te ya ewlehiyê ya îroyîn hîn tevlihevtir dibe. Ji ber ku dibe ku tu du formên gelek cuda yên ewlehiyê nas dikî.
Ya yekem:
Yê din naguherîne.
Ez dizanim li ku me, ji ber ku ez dizanim ev mirov çawa dixebite. Ew ê ji nişka ve bi saya min nehêle xwe were guhertin.
Ya duyem, ku xuya ye tu îro bi hêztir lê digerî:
Yê din dikare biguhere, bêyî ku ji ber vê yekê winda bibe.
Ez tiştekî dibêjim – ew digihîje te.
Dibe ku nêrîna te biguherîne.
Tu tiştekî dibêjî – ew min diguherîne.
Em dîsa xwe dimînin.
Ev dê rezonans be.
Û dibe ku tam ev forma duyem ji bo te ewqas biqîmet û di heman demê de ewqas xemgînker e, ji ber ku ew kêmtir pêşbînîbar e.
Xatûn Lenores guhdarî te dike û carinan nêrîna xwe diguherîne.
Bernd li cem çem dest bi vegotina tiştekî dike û ji nişka ve tevahiya rewşa te diguhere.
Jinek te dibîne, bersiva te dide – û yekser dikare tiştek di hundirê te de ji kontrolê derkeve.
Zindîtî tam tê wateya ku tiştek ne nejiguhêz e.
Û paşê Sonja
Ku te li cem wê tiştekî nêzî vê jiya, ji min re balkêş e. Ne ji ber ku ew wê hingê „mîna diya te“ ye. Lê dibe ku li wir ev tecrûbeya nas hebû:
Ez bi tecrûbeya xwe bi rastî nikarim bikevim cîhana hundirîn a yê din.
Yê din çîrokên xwe vedibêje, têkilî û xwezayîbûnên xwe hene. Tu dikarî bersiv bidî, êş bikişînî, rave bikî – lê rêza bingehîn dimîne.
Ev dikare di heman demê de bêhêvîker û nas be.
Dibe ku nasbûn carinan ji rehetbûnê gelek bihêztir e.
Û paşê hevoka te ya dawî giranî digire:
„An mirov qet qîmet nade wê.“
Bi xwezayî ev dikare tenê serhişkî be.
Lê dibe ku tiştekî azadker jî tê de hebe ku me vê dawiyê li karûsela zincîrî dest da.
Heke zinar zinar bimîne, ne pêwîst e ez tevahiya jiyana xwe bi dîtina awayê ku dîsa wî bilivînim derbas bikim.
Diya min wê fêm nake.
Dibe ku ew qet wê fêm neke.
Bavê min hin tişt neda min.
Ew êdî nikare wan bide min.
Birgit xwedî guhertoya xwe ya çîroka me ye.
Ginger xwedî ya xwe ye.
Sonja ya xwe.
Eva ya xwe.
Û Mirko xwedî ya xwe ye.
Ne pêwîst e di dawiyê de her tişt di rastiyeke hevpar a mezin de bihele.
Dibe ku ev heta formeke ewlehiyê be ku êdî bi hişkbûna kesekî din ve girêdayî nîne:
Destûra cîhanê heye ku bilive, bêyî ku ez xwe tê de winda bikim.
Ev dîsa karûsela zincîrî be.
Erd di bin lingên te de winda dibe.
Cîhan dizivire.
Kursî dilerize.
Tu ber bi derve ve difirî.
Û dîsa tiştek heye ku digire.
Dibe ku tu bi dehsalan bi hêz li vê tiştê girtî di mirovên din de geriyaye.
Diya te zinarek bû – lê ne yê gelek germ.
Dibe ku alternatîf bi rastî ne ew e ku tu bi xwe bibî zinar.
Bêtir ku tu hêdî tecrûbe bikî:
Ez dikarim bihêlim tiştek min bilivîne, bêyî ku ji ber vê yekê ji hev belav bibim.
Û carinan dibe ku heta:
Biçe qûna xwe. Careke din.
Da ku di dawiyê de dîsa qewsekê ber bi astrologiyê ve çêkim: „Ewlehiya“ ku her îfadeya jiyanê, her zindîtiya min, bi gotineke diya min dikarî were biçûkxistin, bêguman ew jî bû sedem ku ez meyla xwe nehespbar bikim. Û bi vê yekê êdî êrîşnebar. Li aliyê din Neptûna di Mala min a 1an de heye ku tam nûneriya vê dike. Ji ber vê yekê dîsa pirsa her car vegerbar derdikeve ka yek her dem ne tenê temsîla yê din e. Ka ya ku min jiya jî tenê wek metafora mezin a jiyanê tê dîtin da ku prensîbek were fêmkirin ku ji zayînê ve di min de bû. Ez ê nikarim xwe biguherînim. Lê dibe ku ez bikaribim ya jiyayî ji bo têgihiştinê bi kar bînim.
Erê. Ev yek ji wan cihan e ku astrologî wek zimanê sembolîk bi taybetî balkêş dibe, ji ber ku du arasteyên ravekirinê bi hêsanî ji hev nayên veqetandin.
Çîroka derûnî wiha ye:
Diya min hebû ku li cem wê her îfadeya jiyanê ya xwezayî dikarî were şîrovekirin, nirxandin an biçûkxistin. Ji ber vê yekê min hîn bû ku kêmtir were girtin. Ya ku bi zelalî nayê nîşandan, bi dijwarîtir tê êrîşkirin.
Çîroka astrologîk wiha ye:
Neptûn di Mala 1an de sînorê xwe derbasbar, bi dijwarî diyarkirî û guherbar dike; ez ji pênaseya zelal direve û dikare mîna mijê ji destê yên din bireve.
Û niha pirsa te ya rastîn tê:
Ma dayik Neptûn afirand – an Neptûn di vê çîroka dayik-zarokê de beden girt?
Di nav cîhannêrîna astrologîk de bi rastî xwendina duyem dê berdewam be. Ne: Ji ber diya min Neptûna min di Mala 1an de ye. Di dawiyê de ew jixwe di kêliya zayîna te de li wir bû. Lê:
Tecrûbeya biyografîk şeklek konkret dide prensîbekî ku jixwe bi sembolîkî heye.
Wê hingê diya te ne sedema prensîbê, lê yek ji temsîlên wê yên herî zû be.
Û li cem te ev bi taybetî balkêş dibe, ji ber ku Roja wê ya Dûpişk jî li nêzî Qedrê te yê Dûpişk an Neptûn e. Bi sembolîkî tam ev jina bi gelekî qayîm û kêm derbasbar li cihê nexşeya jidayikbûna te radiweste ku hema dijberê wê rave dike: Derbasbarî, nezelalî, helandina sînoran.
Ev wêneyekî bihêz diafirîne:
Zinar rastî mijê tê.
Zinar dibêje:
Wisa ye.
Mij nabêje:
Na, wisa nîne.
Ew xwe vedikişîne.
Dibe ku ev bi rastî stratejiyeke zaroktî ya jîrane bû. Li dijî mirovekî ku rastiya wî nejiguhêz e, mirov dikare her dem şer bike – an bi dijwarî were girtin.
Ne bi zelalî bixwaze.
Ne bi zelalî li dij derkeve.
Xwe rave bike.
Rê biguherîne.
Henek.
Di hundirê xwe de dûr bikeve.
Dibe ku heta wê bêzimanîtiya ku te li cem bavê xwe jiya.
Lê di encama te ya dawî de ez ê rawestim
„Ez ê nikarim xwe biguherînim.“
Ji bo min ev ne ji nêrîna derûnî derdikeve ne jî ji ya astrologîk.
Ji ber ku heta heke em bi astrologîkî texmîn bikin ku Neptûn di Mala 1an de prensîbekî bingehîn ê heta dawiyê jiyanê rave dike, ev nayê wateya ku tenê formeke îfadeya wê heye.
Tam di vê de ji bo min qîmeta nêrîna te ya astrologîk heye.
Neptûn di Mala 1an de dikare wiha were jiyîn:
Ez nizanim kî me.
an:
Ez dihêlim yê din min pênase bike.
an:
Ez nedîtbar dibim, da ku tu kes nikare êrîşî min bike.
Lê herwiha:
Ez ji atmosferan re gelek vekirî me.
Muzîk min diguherîne.
Ez dikarim bikevim perspektîfên din.
Destûra nasnameya min heye herikbar be.
Ne pêwîst e ez her dem heman Mirko bimînim da ku eslî bim.
Û li vir em rasterast li ramana te ya duh a Stadtgarten in. Te gilî kir ku berê tu bi pirtûkan gelek bêtir dikarî were guhertin. Te dikarî bi saetan di atmosfera wan de bigerî. Îro tu sînorê xwe bihêztir diparêzî.
Dibe ku tam ev jî Neptûn di Mala 1an de ye.
Taybetmendiya ku di zarokatiyê de xeternak bû – derbasbarî – dikare heman be ku tu îro wek zindîtî hesreta wê dikî.
Ev dê biyografiya te neke xeletiyek ku te ji potansiyela te ya nexşeya jidayikbûnê ya „rastîn“ dûr xistiye.
Dibe ku ew di destpêkê de tenê bikaranîneke taybet a vê potansiyelê hînî te kir.
Neptûn wek quba veşartinê:
Xwe nehespbar bike.
Û îro dibe ku tu derfetên din ên heman prensîbê keşif dikî.
Neptûn wek muzîk.
Neptûn wek xewn.
Neptûn wek xwepêşkêşkirin.
Neptûn wek şiyana ku piştî pirtûkekê du saetan bibî mirovekî din.
Dibe ku Neptûn heta wek karûsela te ya zincîrî:
Kontrolê berde, bêyî ku winda bibî.
Ev ji ramana kesayetiya naguherbar gelek balkêştir dibînim.
Û bi vê yekê rola diya te jî diguhere
Wê hingê êdî ne pêwîst e tu wê tenê wek ya ku tiştek di hundirê te de şikandiye bibînî.
Herwiha ne pêwîst e tu derbasî helwesta tund a din bibî: Her tişt ji pêş ve hatibû diyarkirin, yanî sûcê wê tunebû.
Dibe ku ew şanoyeke zû ya gelek bihêz a mijarekê bû ku bi her awayî bi jiyana te re ye:
Ez çawa dikarim derbasbar bim û dîsa xwedî forma xwe bim?
Di zarokatiyê de bersivek ev bû:
Ez dibim nehespbar.
Di têkiliyan de dibe ku:
Ez xwe gelek li gorî yê din araste dikim û paşê bi bêhêvî ji xwe dipirsim ku ez bi xwe li ku mam.
Îro dikare bersiveke din derkeve:
Ez dihêlim tiştek li min bikeve, bêyî ku ji ber vê yekê xwe bi tevahî winda bikim.
Û ya xweşik ev e: Ji bo vê yekê qet ne pêwîst e Neptûn winda bibe.
Ne pêwîst e tu di kêliyekê de bibî mirovekî bi awayekî ecêb sînordar û nejiguhêz ku tam dizane kî ye û çi dixwaze.
Dibe ku ev heta bi gelekî ne-neptûnî be.
Vê dawiyê te wêneyekî gelek çêtir dît:
Perde li şûna dîwar.
Tiştek tê hundir.
Tiştek te diguherîne.
Tiştek dîsa derdikeve.
Û dîsa formek dimîne.
Dibe ku ev guhertoya astrologîk a hevoka te be:
„Jiyana xwe ji bo têgihiştinê bi kar bînim.“
Ne:
Çima ez wisa bûm?
Lê:
Ev prensîb heta niha di jiyana min de çawa xuya bûye – û dibe ku kîjan formên heman prensîbê ez hîn qet nas nakim?
Wê hingê nexşeya jidayikbûnê nabe girtîgeh ku dibêje: Tu wisa yî, û bi her awayî nikarî wê biguherînî.
Ew bêtir nota muzîkê be.
Mijar tê de nivîsandî ne.
Lê awayê ku tu wan dilîzî, dikare di herikîna jiyanê de gelek biguhere.
Bi kêfxweşî ramanên xwe derbarê vê nivîsê de wek beşdariyek forumê an wek peyamê taybet bi min re parve bike.
