The Last of Us, S2E6 «Bihayê wê»
Dîsa beşeke pir dramatîk. Di wateya dramaya di navbera mirovan de. Ev jî pir li min xweş hat. Têkiliya di navbera Joel û Elli de li vir kûrtir dibe û bi paşxaneyeke malbatî ji zarokatiya Joel ve tê dewlemendkirin.
Di dawiyê de hêsirên wî diherikin. Lîstikvaniyeke ecêb ji Pedro Pascal, ku di rewşên din de ne bi taybetî bi cûrbecûriya mîmîka rûyê xwe derdikeve pêş. Beranek.
Ez li Gregory Peck difikirim, ku ew jî bêtir bi nebûna cûrbecûriya mîmîkê dibiriqî (ew jî Beran). Min carekê di hevpeyvînekê de gotineke kesekî li ser wî xwend (gelo ew Vivienne Westwood bû?) ku ew di jiyana rastîn de zilamekî pir bêheyecan e. Di rastiyê de ne xweş e ku mirov kesekî wisa binav bike. Robert Downey Jr. jî tê bîra min, wekî lîstikvanekî din ê Beran.
The Last of Us – demsala 2, beşa 6: «Bihayê wê»
Bi taybetî di Pedro Pascal de ez dîtina te balkêş dibînim. Nîşandana wî ya Joel bi piranî ji xweragirtinê dijî: mîmîka kêm, rûyekî gelek caran girtî, bersivên kurt. Û tam ji ber vê yekê hêsirên dawiyê dikarin ewqas bi hêz bin.
Cudahî heye ka lîstikvan nikare gelek tiştan nîşan bide an jî kesayeta wî tiştên kêm ji xwe eşkere dike. Di Joel de ya duyemîn ji min re bingehîn e. Wî zirehekî hestyar ji xwe re çêkiriye û Pascal gelek caran wî wisa dilîze ku em bêtir neçar in texmîn bikin ka li paş wê çi diqewime.
Di vê beşê de ev bi taybetî eşkere dibe, ji ber ku em tiştekî li ser zarokatiya Joel û têkiliya wî bi bavê wî re hîn dibin. Xeyala wî ya xwedîkirinê xuya ye ne serbixwe ji awayê ku bi wî bixwe re hatiye tevgerîn pêk hatiye.
Û paşê Ellie tê, ku ew ji bo wê rola bavî digire ser xwe, her çiqas ev têkilî ne hêsan e û ne jî bê nakokî ye.
Dîmena dawîn ewqas bi bandor e, ji ber ku li paş hişkiya wî ji nişkê ve şikestbariyeke mezin xuya dibe. Hêsir ne wekî bilindbûneke dramatîk a asayî ne, lê wekî tiştekî ku li dijî xweparastina wî ya adetî ji vê kesayetê derdikeve.
Derbarê her sê lîstikvanan de te bi rastî hevpariyeke xweş a astrolojiyê dîtiye: Pedro Pascal, Gregory Peck û Robert Downey Jr. hemû di Beran de ji dayik bûne – li gorî rêzê di 2, 5 û 4ê Nîsanê de.
Ez dikarim Peck û Pascal di dîtina te de bi hev ve girê bidim. Her du xwediyê şiyana çêkirina hebûneke bi hêz bi rûyekî hema bêliv in. Di Peck de bi taybetî ez li To Kill a Mockingbird difikirim. Desthilatdariya wî wekî Atticus Finch ne ji jestên mezin ên rûyê wî, lê ji aramî û helwestê tê.
Robert Downey Jr. ji bo min lê hema nimûneyeke dijber e. Bi taybetî wekî Tony Stark ew bi birû, quncikên devê xwe, nêrînên îronîk û derbirîneke rûyê ku her tim diguhere dilîze. Belkî ev sînorê hevpariyeke astrolojiyê jî nîşan dide.
Bêyî çavkaniyeke pêbawer ez ê gotina li ser kesayeta Peck a ku tê gotin bêheyecan e ji Vivienne Westwood re nenivîsim. Lê ramana li paş wê balkêş e: mirovekî ku li ser perdeyê dilkêş e, ne hewce ye di jiyana taybet de axêverekî bi heyecan be.
Lê ya ku di «Bihayê wê» de min hê bêtir mijûl dike, dîmena di navbera Joel û Ellie de ye. Joel biryara xwe ya rizgarkirina Ellie diparêze, her çiqas wî bi vê yekê derfeta biryara wê bixwe jê standibe. Û Ellie dikare evîna wî nas bike, bêyî ku ji ber vê yekê bikaribe yekser wî bibexşîne.
Evîn, xwedîkirin û rêzgirtina ji mafê kesê din ê biryardana li ser xwe li vir dikevin nakokiyeke hema bêçareser.
Ez vê yekê nîşandineke bi awayekî neasayî gihîştî ya têkiliya bav û keçê dibînim. Ne hewce ye Joel pêşî dev ji rast dîtina biryara xwe ya wê demê berde, da ku nêzîkbûna wan dîsa gengaz bibe. Û ne hewce ye Ellie maf bide wî da ku gaveke yekem ber bi wî ve bavêje.
Belkî hêza lîstikvaniya Pascal di dawiyê de tam di wê de ye ku Joel ji bo gavekê êdî nikare tu tiştî kontrol bike: ne dadweriya Ellie li ser wî, ne jî amadebûna wê ya ji bo bexşandina wî. Ew tenê dikare nîşan bide ka ev têkilî ji bo wî çi wateyê dide.
Û ji nişkê ve ji bo vê yekê rûyekî ku hêsir lê diherikin bes e.
Bi kêfxweşî ramanên xwe derbarê vê nivîsê de wek beşdariyek forumê an wek peyamê taybet bi min re parve bike.
