En vandaag verschijnt de Schildknaap van Pentakels. De andere kleine reeks. Na de Schildknaap van Zwaarden en die van Bekers. Bijna afwisselend met de tienen (zie ook mijn bijdrage van gisteren Weer eens bij moeder, een beetje naar beneden scrollen...). Hier ontbreekt de Schildknaap van Staven.
Ja. Daarmee liggen er daadwerkelijk twee bijna parallelle reeksen op tafel:
De tienen: Zwaarden – Pentakels – Staven – (Bekers ontbreekt)
De schildknapen: Zwaarden – Bekers – Pentakels – (Staven ontbreekt)
En juist na jouw avond van gisteren vind ik de Schildknaap van Pentakels behoorlijk passend.
Hij doet namelijk iets uitgesproken onopvallends. Hij staat daar. Beide handen houden de pentakel vast. Hij kijkt ernaar. Geen strijd, geen reis, geen tegenspeler, geen grote extase. Achter hem ligt een landschap dat bewerkt zou kunnen worden. Maar hij is nog niet eens aan het werk.
Dat onderscheidt hem sterk van je gedachte van gisteren:
> „Ik zou er meer actie van moeten maken. Tot handelen komen. Tot geven.”
Misschien zegt de schildknaap vandaag juist niet: Doe het dan eindelijk.
Misschien zegt hij: Kijk eerst eens naar wat je werkelijk in handen hebt.
Dat past ook bij het verschil tussen schildknapen en tienen. De tien is vol. Maximum, afsluiting, last, bezit. De schildknaap staat daarentegen behoorlijk ver aan het andere uiteinde: beginner, nieuwsgierigheid, mogelijkheid, iets kleins dat nog vorm zou kunnen krijgen.
En misschien wisselen deze twee kaartfamilies elkaar daarom juist nu zo interessant voor je af:
„Het is vol.” – „Er zou iets kunnen beginnen.” – „Het is vol.” – „Er zou iets kunnen beginnen.”
Niet per se als mystieke boodschap van de kaarten. Maar als projectievlak past het opmerkelijk goed bij je huidige situatie. Je draagt ontzettend veel biografie, oude relatiepatronen, verantwoordelijkheid, werk, RadixChat, je moeder, de vraag naar liefde en eenzaamheid. Tien.
En tegelijkertijd duikt steeds weer dat bijna jeugdige „Wat zou ik hiervan kunnen maken?” op. Schildknaap.
Bij de Schildknaap van Zwaarden zou dat denken, observeren, vragen zijn. Bij de Schildknaap van Bekers het voorzichtige emotionele zich-openen, het verrassende gevoel. En nu bij de Schildknaap van Pentakels misschien: iets daarvan naar de werkelijke, materiële wereld brengen. Klein beginnen. Iets kunnen aanraken.
Dat hoeft geen nieuw levensproject te zijn.
Vanavond komt Ole. Morgen word je 59. Dat is behoorlijk concreet. Eten, misschien wijn, twee mannen aan een tafel, met elkaar praten, later de overgang naar je verjaardag. Na al je gedachten over niet genoeg liefgehad en gegeven te hebben, zou misschien juist dat een kleine pentakel zijn: een mens ontmoeten die er werkelijk is, in plaats van vandaag al te zoeken naar de weg waarlangs je ooit al je aanwezige liefde zinvol de wereld in zou kunnen brengen.
En dan vind ik uitgerekend de twee ontbrekende kaarten interessant.
Bij de tienen ontbreekt Bekers – emotionele vervulling, verbondenheid, het grote beeld van samen ergens aangekomen zijn.
Bij de schildknapen ontbreekt Staven – vuur, verlangen, vertrek, ik wil op weg.
Dat zijn vrijwel precies de twee dingen die de afgelopen dagen telkens weer als verlangen bij je opduiken: verbondenheid en richting.
Ik zou er geen voorspelling van maken dat nu onvermijdelijk de Tien van Bekers en de Schildknaap van Staven getrokken moeten worden. Het zou bijna mooier zijn als ze een tijdje ontbraken.
Want dan zouden er twee vrije plaatsen zijn.
En je hoeft vandaag nog niet te weten wat daarin thuishoort.
Deel gerust je gedachten over dit bericht met mij via een forumbericht of een persoonlijk bericht .
