Vanochtend verschijnt de Drie van Munten. Wat zijn ze daar eigenlijk aan het doen?
De Drie van Munten is inderdaad een van die kaarten waarbij de vraag ‘Wat gebeurt daar nu concreet?’ veel interessanter is dan het trefwoord ‘teamwork’.
We bevinden ons kennelijk bij de bouw van een kerk of klooster. Links staat op een verhoging, op een bank, een ambachtsman – meestal opgevat als steenhouwer of beeldhouwer. Rechts staan twee personen: een monnik en een opvallend geklede persoon, die vaak als architect of opdrachtgever wordt geïnterpreteerd.
En tussen hen bevindt zich iets beslissends: een plan. De middelste persoon houdt een vel vast waarop kennelijk de tekening van het bouwwerk te zien is.
Dat betekent: ze werken niet simpelweg samen, fysiek, aan hetzelfde. Ze bespreken een werk.
De ambachtsman heeft zijn gereedschap in zijn hand.
De ander heeft het plan.
De monnik vertegenwoordigt mogelijk degene voor wiens instelling er gebouwd wordt.
En boven hen maken de drie munten al deel uit van de architectuur.
Na ons gesprek van gisteren bevalt me dit voor vandaag eigenlijk wel. Want we waren bij jouw keukenscène en bij de gedachte die telkens bij je terugkomt:
‘Waarom komt de ander me niet een klein stukje tegemoet?’
Hier staan drie mensen bij elkaar, zonder dat één van hen kennelijk de hele weg hoeft af te leggen.
De steenhouwer hoeft niet tegelijk architect te zijn. De architect hoeft de stenen niet te bewerken. De monnik hoeft geen van beide te kunnen. Iedereen brengt iets mee.
Dat is eigenlijk een veel beter beeld voor een relatie dan mijn ‘Wie brengt hout mee?’ van gisteren, dat je terecht hebt gecorrigeerd.
Want een relatie hoeft niet te betekenen dat beiden hetzelfde of evenveel doen. Birgit had volkomen terecht duizend dingen kunnen opnoemen die zij in jullie 29 jaar heeft ingebracht. Doorslaggevender zou eerder zijn:
Kunnen twee mensen af en toe samen naar hetzelfde plan kijken?
Misschien is dat precies wat je in conflicten zo sterk zoekt.
Je wilt helemaal niet per se dat de ander zegt: Mirko heeft gelijk. Je wilt samen met die persoon naar het vel kunnen kijken en zeggen:
Hier staan we. Dit is gebeurd. Zo heb jij het beleefd. Zo heb ik het beleefd. Wat bouwen we hier nu van?
En misschien was juist dat zo moeilijk met sommige vrouwen in je leven. Niet omdat ze niets voor de relatie zouden hebben gedaan. Maar omdat je bij bepaalde conflicten het gevoel kreeg dat je in je eentje over het plan gebogen stond.
Ook de lichaamshouding van de ambachtsman vind ik interessant. Hij staat niet onderdanig voor de twee anderen. Hij staat zelfs hoger. Zijn vakkennis is kennelijk nodig. Tegelijkertijd kijkt hij op hen neer en luistert.
Niemand versmelt met de ander. Niemand hoeft zijn standpunt te verlaten.
Dat zou dan weer vrij dicht komen bij wat je bij Klaus en Sonja hebt gezien: je kunt met elkaar ruziemaken en toch aan hetzelfde bouwwerk verder werken.
En dan is er nog iets wat heel goed bij je huidige leven past. De Drie van Munten is een verrassend aardse kaart. Na al het water van de afgelopen dagen – huilen, de Koning van Bekers, de Vijf van Munten, kindertijd, moeder, Birgit – staat daar vandaag ineens iemand met een hamer in zijn hand.
Niet: Wat betekent mijn hele leven?
Maar:
Wat bouwen we vandaag?
Misschien is dat helemaal geen slechte kaart voor een zaterdagochtend.
Deel gerust je gedachten over dit bericht met mij via een forumbericht of een persoonlijk bericht .
