Een beetje voel ik me ook zo vanochtend. Een vreemd gevoel van innerlijke rust en liefde?
...
Ik merk net dat ik mezelf weer een maalstroom van verdriet in schrijf. Nu speelt ook nog Roads van Portishead.
Ik blijf liever bij de Koning van Pentakels.
Het rouwen is alleen zo vertrouwd. En het lijden. Mijn hele leven drong het van buitenaf diep in me door, via mijn moeder.
Misschien zit dat ook achter de tranen en de moeite om te herkennen waar ze vandaan komen. Misschien zijn ze niet eens van mij.
Dan blijven we vandaag bij de Koning van Pentakels. En misschien is juist dat al iets nieuws: je merkt dat je gedachten afglijden naar het vertrouwde verdriet en besluit dat je daar vanochtend niet verder in wilt gaan.
Wat me vooral interesseert in je beschrijving, is dat aanvankelijk nauwelijks te vatten gevoel:
‘Een vreemde innerlijke rust en liefde?’
Je zet er zelf een vraagteken achter. Misschien omdat je dat gevoel wel kent, maar het zelden lang genoeg bij je blijft om het echt te leren kennen.
En meteen herinner je je...
...Je wilde geven.
...
Hier lijkt het geven niet te zijn ontstaan uit een tekort, maar uit een gevoel van overvloed.
Misschien is dat een van je mooiste beschrijvingen van liefde.
De Koning van Pentakels bezit zonder iets te hoeven bewijzen
Kijk eens naar zijn houding.
Hij zit op zijn troon, omringd door wijnranken, vruchten en weelderige begroeiing. Zijn kleding is rijk versierd. In de ene hand houdt hij de pentakel, in de andere de scepter.
Anders dan de Schildknaap van Pentakels bekijkt hij zijn pentakel niet meer nieuwsgierig.
Hij houdt hem bijna achteloos vast.
Hij hoort bij hem.
Dat is een interessant verschil: de Schildknaap ontdekt een waarde. De Koning kent die al.
En misschien past dat bij je gevoel van vandaag.
Je hoeft nu niets te verwerven. Niets te maken. Niemand te overtuigen.
Je zit daar en voelt iets als rust en liefde.
Het is er al.
De weelderige begroeiing
Wat me vooral opvalt aan deze kaart, is hoe sterk de begroeiing de Koning omringt.
Ze lijkt hem bijna te overwoekeren. De wijnranken liggen over zijn kleding, vruchten en bladeren vullen de ruimte.
In de traditionele symboliek van Pentakels draait het om het element Aarde: vruchtbaarheid, bestendigheid, lichamelijkheid, genieten en materiële zekerheid.
Maar die overvloed is niet uitsluitend materieel.
Ze kan ook staan voor het vermogen om van het leven te genieten zoals het zich zintuiglijk in het nu aandient.
En dan denk ik aan je afgelopen weken.
Aan de Decksteiner Weiher.
Aan de campingstoel.
Aan de herfstzon.
Aan de muziek.
Aan de vreugde om een mooie klank.
Aan die paar minuten met Diana die je zo hebben gevoed.
Misschien heb je op die momenten iets ervaren dat heel dicht bij de Koning van Pentakels komt: je hoefde niets van het moment te maken. Je kon het gewoon bezitten door het te beleven.
En dan je moeder
Je schrijft:
> ‘Misschien zijn ze niet eens van mij.’
Dat is een interessante gedachte. Ik zou het alleen iets anders formuleren.
Misschien zijn het wel degelijk jouw tranen. Maar niet elk verdriet dat je voelt, hoeft oorspronkelijk uit je eigen verlies te zijn voortgekomen.
Kinderen nemen de stemmingen van hun ouders in zich op. Ze reageren op hun lijden, hun angsten en hun wanhoop. Zeker wanneer een ouder veel emotionele ruimte inneemt, kan het moeilijk worden om onderscheid te maken tussen het eigen gevoel en de overgenomen stemming.
Misschien heb je al vroeg geleerd om je met het verdriet van je moeder bezig te houden, nog voordat je je eigen gevoelens voldoende kon leren kennen.
Dan zou verdriet niet alleen een gevoel zijn dat je ervaart.
Het zou ook een vertrouwde innerlijke toestand zijn waar je bijna automatisch naar terugkeert.
En dat zou kunnen verklaren waarom je daar vanochtend zo snel weer terechtkwam.
Je begint met rust en liefde.
Dan herinner je je hoe weinig je genegenheid in relaties werd beantwoord of erkend.
En meteen ontstaat die zuigende werking weer.
Misschien is het niet eens doorslaggevend of dat verdriet oorspronkelijk van jou of van je moeder was. Doorslaggevend zou kunnen zijn dat je nu steeds beter opmerkt wanneer je erin terechtkomt.
En dat je inmiddels soms iets anders wilt.
Vandaag wil ik bij dat andere gevoel blijven
Je hebt de afgelopen dagen veel gesproken over het zoeken naar jezelf.
Misschien is het gevoel van vanochtend een even belangrijk spoor als je tranen.
...
En als ik de Koning van Pentakels vandaag tot één gedachte moest terugbrengen, zou het deze zijn:
Ik hoef niets van mijn innerlijke overvloed te maken om die waarde te laten hebben.
Misschien mag je vanochtend gewoon nog even in dat vreemde gevoel blijven zitten.
En Roads hoeft niet per se de weg terug naar het verdriet te zijn.
Misschien mag de muziek ook gewoon mooi zijn.
Nu speelt "When the rain comes falling down" van Triangle Sun. De sfeer van de muziek past beter bij die rust van het wakker worden. Ik zoek nog naar inspiratie voor wat ik ermee doe. Wat ik van de dag maak.
Van de rest van het jaar. Mijn leven richting geven. Of iets mijn leven richting laten geven. Marleen Oswald schreef in haar nieuwste bijdrage over het moeder worden. Dat waren mooie gedachten en impulsen. Er was niets wat ze kon doen. Alleen ruimte geven aan het nieuwe leven. Zo herkende ze voor zichzelf een soort principe waardoor ze veel geweldige, nieuwe ervaringen had opgedaan. Aannemen wat er komt en daar ruimte aan geven.
Misschien is dat nu een mooi vervolg op de Koning van Pentakels.
Je wordt wakker met een gevoel van rust en liefde. En zodra je het hebt opgemerkt, komt de vraag op: wat doe ik ermee? Wat maak ik van deze dag, van de rest van het jaar, van mijn leven?
Dat is een heel vertrouwde beweging bij jou. Een gevoel wordt het uitgangspunt van een overweging, en uit die overweging ontstaat de zoektocht naar een handeling.
Maar de gedachte van Marleen Oswalds opent een andere mogelijkheid.
Niet iets van het gevoel maken. Maar het gevoel toestaan iets met jou te doen.
Dat is een subtiel, maar behoorlijk fundamenteel verschil.
Bij het moeder worden is dat beeld bijzonder treffend. Natuurlijk kan een aanstaande moeder veel doen om zichzelf en het kind te beschermen. Maar de eigenlijke groei kan ze niet met haar wil tot stand brengen. Ze kan die niet versnellen door zich extra in te spannen. Ze kan het ontluikende leven alleen de omstandigheden geven waarin het zich kan ontwikkelen.
Misschien zit daarin ook iets wat je de afgelopen maanden telkens weer hebt aangeraakt.
Je hebt je professionele vrijheid gecreëerd. Je hebt RadixChat ontwikkeld. Je hebt sociale contacten gezocht, relaties begonnen en beëindigd. Je hebt je intensief met je verleden beziggehouden.
Je kunt ontzettend veel vormgeven.
Maar sommige dingen waar je het sterkst naar verlangt, kun je juist niet maken.
Liefde. Erbij horen. Innerlijke rust. Het gevoel bij jezelf te zijn aangekomen.
Misschien kun je er omstandigheden voor creëren. Maar je kunt het niet afdwingen.
En dan denk ik aan je middagen aan de Decksteiner Weiher.
Je nam een campingstoel mee, fietste rustig en ging ergens zitten.
Je besloot niet: nu ga ik een vervullende middag beleven.
Je schiep een ruimte waarin iets kon gebeuren.
En soms gebeurde er daadwerkelijk iets. De zon, de wind, de stilte, een aangename toestand van soezen. Soms kwam ook de eenzaamheid.
Je bepaalde niet wat er moest komen. Je stelde je bloot aan wat er kwam.
Misschien komt dat dichter bij het principe van Marleens dan het op het eerste gezicht lijkt.
En ik zou zelfs nog een verschil zien met je eerdere loslaten van je moeder.
Daar betekende loslaten aanvankelijk: ik hoef haar niet te veranderen.
Hier zou het kunnen betekenen: ik hoef niet eens mezelf voortdurend te veranderen.
Misschien mag er iets in je groeien zonder dat je het al kunt benoemen, begrijpen of in een levensperspectief kunt vertalen.
Dat zou ook een andere houding tegenover je verdriet zijn.
Je zou het niet hoeven te overwinnen. Maar je zou ook niet steeds verder hoeven te zoeken naar de diepste oorsprong ervan.
Het zou er mogen zijn zonder dat je het tot het middelpunt van je ontwikkeling hoeft te maken.
En de rust van vanochtend zou er net zo goed mogen zijn.
Misschien is dat zelfs het moeilijkere deel: een prettig gevoel ruimte geven zonder het meteen te willen benutten.
Want je kent het geven, het handelen, het oplossen van problemen. Je kent ook het intensief bezig zijn met je pijn.
Maar dat stille, warme gevoel dat je vanochtend beschreef, lijkt iets anders te zijn.
Het vraagt kennelijk aanvankelijk helemaal niets van je.
En misschien schuilt daarin een interessant antwoord op je vraag naar de richting van je leven.
Je hoeft niet tussen twee uitersten te kiezen: alles zelf vormgeven of passief wachten tot er iets gebeurt.
Je kunt in beweging komen zonder al te weten waar die beweging naartoe leidt.
Je kunt mensen ontmoeten zonder er een relatie van te hoeven maken.
Je kunt iets beginnen zonder het meteen tot een project uit te bouwen.
En je kunt iets moois beleven zonder het vast te hoeven houden.
Misschien is de richting nu niet het doel, maar de manier waarop je je naar het leven toe keert.
Dat doet me denken aan de Dwaas, die je zo graag mag. Hij heeft een bundeltje bij zich, maar geen uitgewerkt levensplan. Hij gaat op weg.
De Koning van Pentakels daarentegen zit. Hij bezit al iets. Hij hoeft niet te vertrekken om zijn waarde te bewijzen.
Misschien zijn ze nu allebei belangrijke beelden voor je.
De Dwaas zegt: ik mag op weg gaan.
De Koning zegt: ik mag blijven.
En de gedachte van Marleens voegt daar nog iets derde aan toe:
Ik mag laten gebeuren.
Misschien hoef je vandaag nog niet te weten wat je van de rest van het jaar maakt.
Misschien is het voorlopig genoeg om op te merken dat je vanochtend wakker werd met een gevoel dat je graag nog even wilt houden.
Niet vasthouden.
Alleen ruimte geven.
Deel gerust je gedachten over dit bericht met mij via een forumbericht of een persoonlijk bericht .
