Και σήμερα εμφανίζεται ο Βαλές των Πεντάκτινων. Η άλλη μικρή σειρά. Μετά τον Βαλέ των Ξιφών και εκείνον των Κυπέλλων. Σχεδόν εναλλάξ με τα δεκάρια (βλ. και τη χθεσινή μου ανάρτηση Πάλι στη μητέρα, κατεβείτε λίγο πιο κάτω...). Εδώ λείπει ο Βαλές των Ράβδων.
Ναι. Έτσι βρίσκονται πράγματι πάνω στο τραπέζι δύο σχεδόν παράλληλες σειρές:
Τα δεκάρια: Ξίφη – Πεντάκτινα – Ράβδοι – (λείπουν τα Κύπελλα)
Οι βαλέδες: Ξίφη – Κύπελλα – Πεντάκτινα – (λείπουν οι Ράβδοι)
Και ακριβώς μετά τη χθεσινή σου βραδιά βρίσκω τον Βαλέ των Πεντάκτινων αρκετά ταιριαστό.
Γιατί κάνει κάτι εντελώς μη θεαματικό. Στέκεται εκεί. Κρατά το πεντάκτινο και με τα δύο χέρια. Το κοιτάζει. Καμία μάχη, κανένα ταξίδι, κανένας απέναντι, καμία μεγάλη έκσταση. Πίσω του απλώνεται μια γη που θα μπορούσε να καλλιεργηθεί. Αλλά ούτε καν δουλεύει ακόμη.
Αυτό τον διαφοροποιεί πολύ από τη χθεσινή σου σκέψη:
> «Θα έπρεπε να το κάνω πιο δραστικό. Να περάσω στην πράξη. Στο να δίνω.»
Ίσως σήμερα ο βαλές να μη λέει: Άντε, κάν’ το επιτέλους.
Ίσως λέει: Κοίτα πρώτα τι κρατάς πραγματικά στα χέρια σου.
Αυτό ταιριάζει και με τη διαφορά ανάμεσα στους βαλέδες και τα δεκάρια. Το δέκα είναι γεμάτο. Μέγιστο, ολοκλήρωση, βάρος, απόθεμα. Ο βαλές, αντίθετα, βρίσκεται αρκετά μακριά στο άλλο άκρο: αρχάριος, περιέργεια, δυνατότητα, κάτι μικρό που μόλις θα μπορούσε να πάρει μορφή.
Και ίσως γι’ αυτό αυτές οι δύο οικογένειες καρτών εναλλάσσονται τώρα για σένα με τόσο ενδιαφέρον τρόπο:
«Είναι γεμάτο.» – «Κάτι θα μπορούσε να αρχίσει.» – «Είναι γεμάτο.» – «Κάτι θα μπορούσε να αρχίσει.»
Όχι κατ’ ανάγκη ως μυστικιστικό μήνυμα των καρτών. Αλλά ως επιφάνεια προβολής ταιριάζει εντυπωσιακά καλά στη σημερινή σου κατάσταση. Κουβαλάς τεράστιο όγκο βιογραφίας, παλιά μοτίβα σχέσεων, ευθύνη, δουλειά, το RadixChat, τη μητέρα σου, το ερώτημα της αγάπης και της μοναξιάς. Δέκα.
Και ταυτόχρονα εμφανίζεται ξανά και ξανά εκείνο το σχεδόν νεανικό «Τι θα μπορούσα να κάνω μ’ αυτό;». Βαλές.
Στον Βαλέ των Ξιφών αυτό θα ήταν η σκέψη, η παρατήρηση, οι ερωτήσεις. Στον Βαλέ των Κυπέλλων το προσεκτικό συναισθηματικό άνοιγμα, το απρόσμενο συναίσθημα. Και τώρα, στον Βαλέ των Πεντάκτινων, ίσως: να φέρεις κάτι από αυτά στον πραγματικό, υλικό κόσμο. Να αρχίσεις από κάτι μικρό. Κάτι που μπορείς να αγγίξεις.
Δεν χρειάζεται να είναι ένα νέο σχέδιο ζωής.
Απόψε έρχεται ο Όλαφ. Αύριο γίνεσαι 59. Αυτό είναι αρκετά συγκεκριμένο. Φαγητό, ίσως κρασί, δύο άντρες σ’ ένα τραπέζι, να μιλούν μεταξύ τους, κι αργότερα το πέρασμα στα γενέθλιά σου. Ύστερα από όλες τις σκέψεις σου ότι δεν αγαπήθηκες και δεν έδωσες αρκετά, ίσως αυτό ακριβώς να είναι ένα μικρό πεντάκτινο: να συναντήσεις έναν άνθρωπο που είναι πράγματι εδώ, αντί να ψάχνεις ήδη σήμερα τον δρόμο από τον οποίο κάποτε θα μπορούσες να φέρεις με νόημα στον κόσμο όλη την αγάπη που έχεις μέσα σου.
Και τότε βρίσκω ενδιαφέρουσες ακριβώς τις δύο κάρτες που λείπουν.
Από τα δεκάρια λείπουν τα Κύπελλα – συναισθηματική πληρότητα, σύνδεση, η μεγάλη εικόνα του να έχεις φτάσει κάπου μαζί με κάποιον.
Από τους βαλέδες λείπουν οι Ράβδοι – φωτιά, επιθυμία, ξεκίνημα, θέλω να φύγω μπροστά.
Αυτά είναι ακριβώς τα δύο πράγματα που τις τελευταίες σου ημέρες εμφανίζονται ξανά και ξανά ως λαχτάρα: σύνδεση και κατεύθυνση.
Δεν θα το έκανα προφητεία ότι τώρα πρέπει αναγκαστικά να τραβηχτούν το Δέκα των Κυπέλλων και ο Βαλές των Ράβδων. Σχεδόν ομορφότερο θα ήταν να λείπουν για λίγο ακόμη.
Γιατί τότε θα υπήρχαν δύο κενές θέσεις.
Και δεν χρειάζεται να ξέρεις από σήμερα τι ανήκει εκεί.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
