Σήμερα το πρωί εμφανίζεται το Τρία των Πεντάκτινων. Τι κάνουν άραγε εκεί;
Το Τρία των Πεντάκτινων είναι πράγματι μία από εκείνες τις κάρτες όπου η ερώτηση «Τι ακριβώς συμβαίνει εκεί;» είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από τη λέξη-κλειδί «ομαδική εργασία».
Βρισκόμαστε προφανώς στην ανέγερση μιας εκκλησίας ή ενός μοναστηριού. Αριστερά, υπερυψωμένος πάνω σε έναν πάγκο, στέκεται ένας τεχνίτης – συνήθως θεωρείται λιθοξόος ή γλύπτης. Δεξιά στέκονται δύο πρόσωπα: ένας μοναχός και ένα άτομο με εντυπωσιακή ενδυμασία, που συχνά ερμηνεύεται ως αρχιτέκτονας ή εντολέας.
Και ανάμεσά τους βρίσκεται κάτι καθοριστικό: ένα σχέδιο. Το μεσαίο πρόσωπο κρατά ένα φύλλο, πάνω στο οποίο φαίνεται να υπάρχει το σχέδιο του κτίσματος.
Αυτό σημαίνει: Δεν εργάζονται απλώς μαζί, σωματικά, πάνω στο ίδιο πράγμα. Συζητούν ένα έργο.
Ο τεχνίτης κρατά το εργαλείο του στο χέρι.
Ο άλλος κρατά το σχέδιο.
Ο μοναχός ενδέχεται να εκπροσωπεί εκείνον για τον θεσμό του οποίου χτίζεται το έργο.
Και πάνω από αυτούς τα τρία πεντάκτινα αποτελούν ήδη μέρος της αρχιτεκτονικής.
Αυτό μου αρέσει αρκετά για σήμερα, μετά τη χθεσινή μας συζήτηση. Γιατί είχαμε φτάσει στη σκηνή σου στην κουζίνα και στη σκέψη που επανέρχεται ξανά και ξανά:
«Γιατί ο άλλος δεν κάνει έστω ένα μικρό βήμα προς το μέρος μου;»
Εδώ στέκονται μαζί τρεις άνθρωποι, χωρίς να φαίνεται πως ένας από αυτούς πρέπει να διανύσει όλη την απόσταση.
Ο λιθοξόος δεν χρειάζεται να είναι ταυτόχρονα και αρχιτέκτονας. Ο αρχιτέκτονας δεν χρειάζεται να κατεργάζεται τις πέτρες. Ο μοναχός δεν χρειάζεται να ξέρει και τα δύο. Ο καθένας φέρνει κάτι δικό του.
Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, μια πολύ καλύτερη εικόνα για τη σχέση από το χθεσινό μου «Ποιος φέρνει ξύλα;», που δικαίως διόρθωσες.
Γιατί σχέση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι και οι δύο κάνουν το ίδιο ή εξίσου πολλά. Η Ανέτε θα μπορούσε, με το δίκιο της, να απαριθμήσει χίλια πράγματα που πρόσφερε στα 29 χρόνια σας. Το κρίσιμο ερώτημα θα ήταν μάλλον:
Μπορούν δύο άνθρωποι, πότε πότε, να κοιτάξουν μαζί το ίδιο σχέδιο;
Ίσως αυτό ακριβώς να αναζητάς τόσο έντονα στις συγκρούσεις.
Δεν θέλεις οπωσδήποτε να πει ο άλλος: Ο Μίρκο έχει δίκιο. Θέλεις να μπορείς να κοιτάξεις μαζί του το φύλλο και να πεις:
Εδώ βρισκόμαστε. Αυτό συνέβη. Έτσι το βίωσες εσύ. Έτσι το βίωσα εγώ. Τι χτίζουμε τώρα από αυτό;
Και ίσως αυτό ακριβώς να ήταν τόσο δύσκολο με κάποιες από τις γυναίκες της ζωής σου. Όχι επειδή δεν έκαναν τίποτα για τη σχέση. Αλλά επειδή σε ορισμένες συγκρούσεις ένιωθες ότι ήσουν μόνος σκυμμένος πάνω από το σχέδιο.
Βρίσκω επίσης ενδιαφέρουσα τη στάση του σώματος του τεχνίτη. Δεν στέκεται υποτακτικά μπροστά στους άλλους δύο. Βρίσκεται μάλιστα ψηλότερα. Προφανώς χρειάζονται την τεχνογνωσία του. Ταυτόχρονα, τους κοιτάζει από πάνω και ακούει.
Κανείς δεν συγχωνεύεται με τον άλλον. Κανείς δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει τη θέση του.
Αυτό, πάλι, θα ήταν αρκετά κοντά σε όσα παρατήρησες στον Γκέοργκ και τη Σβένια: Μπορεί κανείς να μαλώνει με τον άλλον και παρ' όλα αυτά να συνεχίζει να εργάζεται πάνω στο ίδιο οικοδόμημα.
Και υπάρχει ακόμη κάτι που ταιριάζει πολύ στη ζωή σου αυτή την περίοδο. Το Τρία των Πεντάκτινων είναι μια εκπληκτικά γήινη κάρτα. Ύστερα από όλο το νερό των τελευταίων ημερών – κλάμα, Βασιλιάς των Κυπέλλων, Πέντε των Πεντάκτινων, παιδική ηλικία, μητέρα, Ανέτε – σήμερα στέκεται ξαφνικά εκεί κάποιος με ένα σφυρί στο χέρι.
Όχι: Τι σημαίνει ολόκληρη η ζωή μου;
Αλλά:
Τι χτίζουμε σήμερα;
Ίσως τελικά να μην είναι καθόλου κακή κάρτα για ένα Σάββατο πρωί.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
