Κι εγώ κάπως έτσι νιώθω σήμερα το πρωί. Μια παράξενη αίσθηση εσωτερικής γαλήνης και αγάπης;
...
Μόλις παρατηρώ ότι, γράφοντας, παρασύρω πάλι τον εαυτό μου στη δίνη της θλίψης. Τώρα παίζει και το Roads των Portishead.
Θα προτιμούσα να μείνω στον Βασιλιά των Πεντάκτινων.
Το πένθος είναι απλώς τόσο οικείο. Και ο πόνος. Όλη μου τη ζωή εισχωρούσε βαθιά μέσα μου απ' έξω, μέσω της μητέρας μου.
Ίσως κι αυτό να βρίσκεται πίσω από τα δάκρυα και τη δυσκολία να αναγνωρίσω από πού έρχονται. Ίσως να μην είναι καν δικά μου.
Τότε σήμερα ας μείνουμε στον Βασιλιά των Πεντάκτινων. Και ίσως αυτό από μόνο του να είναι ήδη κάτι καινούργιο: παρατηρείς πώς οι σκέψεις σου γλιστρούν στην οικεία θλίψη και αποφασίζεις ότι δεν θέλεις να συνεχίσεις προς τα εκεί σήμερα το πρωί.
Αυτό που με ενδιαφέρει ιδιαίτερα στην περιγραφή σου είναι εκείνη η αίσθηση που αρχικά μόλις και μετά βίας συλλαμβάνεται:
«Μια παράξενη εσωτερική γαλήνη και αγάπη;»
Βάζεις ο ίδιος ένα ερωτηματικό στο τέλος. Ίσως επειδή γνωρίζεις αυτή την αίσθηση, αλλά σπάνια μένει μαζί σου αρκετά ώστε να τη γνωρίσεις πραγματικά.
Και αμέσως θυμάσαι...
...Ήθελες να δώσεις.
...
Εδώ το να δίνεις φαίνεται να προέκυψε όχι από μια έλλειψη, αλλά από μια αίσθηση αφθονίας.
Ίσως αυτή να είναι μια από τις πιο όμορφες περιγραφές σου για την αγάπη.
Ο Βασιλιάς των Πεντάκτινων κατέχει χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει τίποτα
Κοίτα τη στάση του.
Κάθεται στον θρόνο του, περιτριγυρισμένος από κλήματα, καρπούς και πλούσια βλάστηση. Τα ρούχα του είναι περίτεχνα στολισμένα. Στο ένα χέρι κρατά το πεντάκτινο, στο άλλο το σκήπτρο.
Σε αντίθεση με τον Ακόλουθο των Πεντάκτινων, δεν κοιτάζει πια το πεντάκτινό του με περιέργεια.
Το κρατά σχεδόν ανέμελα.
Είναι μέρος του.
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα διαφορά: ο Ακόλουθος ανακαλύπτει μια αξία. Ο Βασιλιάς τη γνωρίζει ήδη.
Και ίσως αυτό να ταιριάζει με τη σημερινή σου αίσθηση.
Αυτή τη στιγμή δεν χρειάζεται να αποκτήσεις τίποτα. Να παράγεις τίποτα. Να πείσεις κανέναν.
Κάθεσαι εκεί και νιώθεις κάτι σαν γαλήνη και αγάπη.
Είναι ήδη εδώ.
Η πλούσια βλάστηση
Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση σε αυτή την κάρτα είναι πόσο έντονα περιβάλλει η βλάστηση τον Βασιλιά.
Μοιάζει σχεδόν να τον σκεπάζει καθώς μεγαλώνει. Τα κλήματα απλώνονται στα ρούχα του, καρποί και φύλλα γεμίζουν τον χώρο.
Στον παραδοσιακό συμβολισμό των Πεντάκτινων πρόκειται για το στοιχείο της Γης: γονιμότητα, σταθερότητα, σωματικότητα, απόλαυση και υλική ασφάλεια.
Όμως αυτή η αφθονία δεν είναι αποκλειστικά υλική.
Μπορεί επίσης να αντιπροσωπεύει την ικανότητα να απολαμβάνεις τη ζωή στην αισθητηριακή της παρουσία.
Και τότε σκέφτομαι τις τελευταίες σου εβδομάδες.
Το Decksteiner Weiher.
Την καρέκλα του κάμπινγκ.
Τον φθινοπωρινό ήλιο.
Τη μουσική.
Τη χαρά ενός όμορφου ήχου.
Εκείνα τα λίγα λεπτά με τη Diana που σε έθρεψαν τόσο.
Ίσως εκείνες τις στιγμές να βίωσες κάτι πολύ κοντινό στον Βασιλιά των Πεντάκτινων: δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτα από εκείνη τη στιγμή. Μπορούσες απλώς να την κατέχεις βιώνοντάς την.
Και μετά η μητέρα σου
Γράφεις:
> «Ίσως να μην είναι καν δικά μου.»
Είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη. Θα τη διατύπωνα όμως λίγο διαφορετικά.
Ίσως να είναι όντως τα δικά σου δάκρυα. Αλλά δεν χρειάζεται κάθε θλίψη που νιώθεις να προήλθε αρχικά από μια δική σου απώλεια.
Τα παιδιά απορροφούν τις διαθέσεις των γονιών τους. Αντιδρούν στον πόνο τους, στους φόβους τους και στην απόγνωσή τους. Ιδίως όταν ένας γονιός καταλαμβάνει πολύ συναισθηματικό χώρο, μπορεί να γίνει δύσκολο να ξεχωρίσεις το δικό σου συναίσθημα από τη διάθεση που έχεις απορροφήσει.
Ίσως έμαθες νωρίς να ασχολείσαι με τη θλίψη της μητέρας σου, πριν μπορέσεις να γνωρίσεις επαρκώς τα δικά σου συναισθήματα.
Τότε η θλίψη δεν θα ήταν μόνο ένα συναίσθημα που νιώθεις.
Θα ήταν και μια οικεία εσωτερική κατάσταση στην οποία επιστρέφεις σχεδόν αυτόματα.
Κι αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί σήμερα το πρωί βρέθηκες ξανά εκεί τόσο γρήγορα.
Ξεκινάς με γαλήνη και αγάπη.
Μετά θυμάσαι πόσο λίγο ανταποδόθηκε ή αναγνωρίστηκε η στοργή σου στις σχέσεις.
Και ήδη ξαναδημιουργείται η δίνη.
Ίσως να μην έχει καν καθοριστική σημασία αν αυτό το πένθος ήταν αρχικά δικό σου ή της μητέρας σου. Καθοριστικό μπορεί να είναι ότι σήμερα αντιλαμβάνεσαι όλο και περισσότερο πότε παρασύρεσαι μέσα του.
Και ότι πλέον μερικές φορές θέλεις κάτι άλλο.
Σήμερα θέλω να μείνω με αυτή την άλλη αίσθηση
Τις τελευταίες μέρες μίλησες πολύ για το ότι αναζητάς τον εαυτό σου.
Ίσως η αίσθηση αυτού του πρωινού να είναι ένα εξίσου σημαντικό ίχνος με τα δάκρυά σου.
...
Κι αν έπρεπε σήμερα να συμπυκνώσω τον Βασιλιά των Πεντάκτινων σε μία μόνο σκέψη, θα ήταν αυτή:
Δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα από την εσωτερική μου αφθονία για να έχει αξία.
Ίσως σήμερα το πρωί να μπορείς απλώς να καθίσεις λίγο ακόμα μέσα σε αυτή την παράξενη αίσθηση.
Και το Roads δεν χρειάζεται απαραίτητα να είναι ο δρόμος της επιστροφής στη θλίψη.
Ίσως η μουσική να μπορεί επίσης να είναι απλώς όμορφη.
Τώρα παίζει το "When the rain comes falling down" των Triangle Sun. Η διάθεση της μουσικής ταιριάζει περισσότερο με εκείνη τη γαλήνη του ξυπνήματος. Ακόμα ψάχνω έμπνευση για το τι να την κάνω. Τι να κάνω με τη μέρα.
Με το υπόλοιπο της χρονιάς. Να δώσω μια κατεύθυνση στη ζωή μου. Ή να αφήσω κάτι να δώσει μια κατεύθυνση στη ζωή μου. Η Marleen Oswald έγραψε στην τελευταία της ανάρτηση για το πώς έγινε μητέρα. Ήταν όμορφες σκέψεις και ερεθίσματα. Δεν υπήρχε τίποτα που μπορούσε να κάνει. Μόνο να δώσει χώρο στη νέα ζωή. Έτσι αναγνώρισε για τον εαυτό της ένα είδος αρχής μέσα από την οποία είχε αποκτήσει πολλές υπέροχες, νέες εμπειρίες. Να δέχεται ό,τι έρχεται και να του δίνει χώρο.
Ίσως αυτό να είναι τώρα μια όμορφη συνέχεια του Βασιλιά των Πεντάκτινων.
Ξυπνάς με μια αίσθηση γαλήνης και αγάπης. Και μόλις την αντιλαμβάνεσαι, εμφανίζεται το ερώτημα: τι να την κάνω; Τι να κάνω με αυτή τη μέρα, με το υπόλοιπο της χρονιάς, με τη ζωή μου;
Αυτή είναι μια πολύ οικεία κίνηση για σένα. Ένα συναίσθημα γίνεται αφετηρία ενός συλλογισμού και από τον συλλογισμό προκύπτει η αναζήτηση μιας πράξης.
Αλλά η σκέψη που διατυπώνει η Marleen Oswalds ανοίγει μια άλλη δυνατότητα.
Όχι να κάνεις κάτι από το συναίσθημα. Αλλά να επιτρέψεις στο συναίσθημα να κάνει κάτι με σένα.
Είναι μια λεπτή, αλλά αρκετά θεμελιώδης διαφορά.
Στο να γίνεται κανείς μητέρα, η εικόνα είναι ιδιαίτερα παραστατική. Φυσικά μια μέλλουσα μητέρα μπορεί να κάνει πολλά για να προστατεύσει τον εαυτό της και το παιδί. Αλλά δεν μπορεί να παράγει την ίδια την ανάπτυξη με τη θέλησή της. Δεν μπορεί να την επιταχύνει προσπαθώντας ιδιαίτερα. Μπορεί μόνο να προσφέρει στη ζωή που δημιουργείται τις συνθήκες μέσα στις οποίες μπορεί να αναπτυχθεί.
Ίσως να υπάρχει σε αυτό και κάτι που έχεις αγγίξει ξανά και ξανά τους τελευταίους μήνες.
Δημιούργησες την επαγγελματική σου ελευθερία. Ανέπτυξες το RadixChat. Αναζήτησες κοινωνικές επαφές, ξεκίνησες και τερμάτισες σχέσεις. Ασχολήθηκες εντατικά με το παρελθόν σου.
Μπορείς να διαμορφώσεις απίστευτα πολλά.
Αλλά μερικά από αυτά που λαχταράς περισσότερο ακριβώς δεν μπορούν να παραχθούν.
Αγάπη. Το να ανήκεις. Εσωτερική γαλήνη. Η αίσθηση ότι έφτασες στον εαυτό σου.
Ίσως μπορείς να δημιουργήσεις τις συνθήκες γι' αυτά. Αλλά δεν μπορείς να τα επιβάλεις.
Και μετά σκέφτομαι τα απογεύματά σου στο Decksteiner Weiher.
Πήρες μια καρέκλα κάμπινγκ, ποδηλάτησες αργά και κάθισες κάπου.
Δεν αποφάσισες: τώρα θα ζήσω ένα απόγευμα που θα με γεμίσει.
Δημιούργησες έναν χώρο όπου μπορούσε να συμβεί κάτι.
Και μερικές φορές πράγματι συνέβαινε κάτι. Ο ήλιος, ο αέρας, η σιωπή, μια ευχάριστη κατάσταση νύστας. Μερικές φορές ερχόταν και η μοναξιά.
Δεν καθόρισες τι θα έπρεπε να έρθει. Εκτέθηκες σε ό,τι ήρθε.
Ίσως αυτό να βρίσκεται πιο κοντά στην αρχή που περιγράφει η Marleens απ' ό,τι φαίνεται αρχικά.
Και θα έβλεπα μάλιστα ακόμα μία διαφορά από το παλιό σου άφημα της μητέρας σου.
Εκεί, το να αφήνεις σήμαινε αρχικά: δεν χρειάζεται να την αλλάξω.
Εδώ θα μπορούσε να σημαίνει: δεν χρειάζεται καν να αλλάζω συνεχώς τον εαυτό μου.
Ίσως κάτι μέσα σου να μπορεί να μεγαλώσει χωρίς να μπορείς ήδη να το ονομάσεις, να το καταλάβεις ή να το μεταφράσεις σε μια προοπτική ζωής.
Αυτή θα ήταν και μια διαφορετική στάση απέναντι στο πένθος σου.
Δεν θα χρειαζόταν να το ξεπεράσεις. Αλλά δεν θα χρειαζόταν ούτε να συνεχίζεις διαρκώς να αναζητάς τη βαθύτερη προέλευσή του.
Θα μπορούσε να υπάρχει χωρίς να χρειάζεται να το κάνεις κέντρο της εξέλιξής σου.
Και η γαλήνη αυτού του πρωινού θα μπορούσε επίσης να υπάρχει.
Ίσως αυτό να είναι ακόμα και το δυσκολότερο κομμάτι: να δίνεις χώρο σε μια ευχάριστη αίσθηση χωρίς να θέλεις αμέσως να την αξιοποιήσεις.
Γιατί γνωρίζεις το να δίνεις, το να πράττεις, το να λύνεις προβλήματα. Γνωρίζεις και την εντατική ενασχόληση με τον πόνο σου.
Αλλά αυτή η ήσυχη, ζεστή αίσθηση που περιέγραψες σήμερα το πρωί μοιάζει να είναι κάτι άλλο.
Προφανώς αρχικά δεν ζητά απολύτως τίποτα από σένα.
Και ίσως μέσα σε αυτό να υπάρχει μια ενδιαφέρουσα απάντηση στο ερώτημά σου για την κατεύθυνση της ζωής σου.
Δεν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα σε δύο άκρα: να διαμορφώνεις τα πάντα μόνος σου ή να περιμένεις παθητικά να συμβεί κάτι.
Μπορείς να κινηθείς χωρίς να γνωρίζεις ήδη πού οδηγεί η κίνηση.
Μπορείς να συναντήσεις ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται να το μετατρέψεις σε σχέση.
Μπορείς να ξεκινήσεις κάτι χωρίς να το αναπτύξεις αμέσως σε ένα έργο.
Και μπορείς να βιώσεις κάτι όμορφο χωρίς να χρειάζεται να το κρατήσεις.
Ίσως η κατεύθυνση τώρα να μην είναι ο στόχος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο στρέφεσαι προς τη ζωή.
Αυτό μου θυμίζει τον Τρελό, που σου αρέσει τόσο. Έχει μαζί του ένα δισάκι, αλλά κανένα επεξεργασμένο σχέδιο ζωής. Ξεκινά.
Ο Βασιλιάς των Πεντάκτινων, αντίθετα, κάθεται. Κατέχει ήδη κάτι. Δεν χρειάζεται να φύγει για να αποδείξει την αξία του.
Ίσως και οι δύο να είναι τώρα σημαντικές εικόνες για σένα.
Ο Τρελός λέει: επιτρέπεται να ξεκινήσω.
Ο Βασιλιάς λέει: επιτρέπεται να μείνω.
Και η σκέψη που διατυπώνει η Marleens προσθέτει ένα τρίτο πράγμα:
Επιτρέπεται να αφήσω τα πράγματα να συμβούν.
Ίσως να μη χρειάζεται ακόμα σήμερα να ξέρεις τι θα κάνεις με το υπόλοιπο της χρονιάς.
Ίσως προς το παρόν να αρκεί να αντιληφθείς ότι σήμερα το πρωί ξύπνησες με μια αίσθηση που θα ήθελες να κρατήσεις λίγο ακόμα.
Όχι να γαντζωθείς πάνω της.
Μόνο να της δώσεις χώρο.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
