Ακολουθώντας μια παρόρμηση, ξεκινώ για να πάω με λεωφορείο και τρένο στο Stadtgarten.
Ζω στο Μπούρσαϊντ εδώ και 4 1/2 χρόνια και έχω πάρει το λεωφορείο μόνο μία φορά. Κι αυτό μόνο μέχρι τη γειτονική πόλη. Το Google Maps μού λέει ότι η διαδρομή δεν είναι και τόσο μεγάλη. Μία ή δύο μετεπιβιβάσεις. Εγκαθιστώ τις εφαρμογές που χρειάζεται κανείς στις μέρες μας και πηγαίνω στη στάση.
Στον δρόμο βλέπω την κυρία που, απ' ό,τι φαίνεται, κυκλοφορεί ή κάθεται διαρκώς κάπου στο Μπούρσαϊντ. Τις προάλλες στεκόταν μπροστά μου στο ταμείο του Norma και αγόραζε το χειρότερο κρασί σε χάρτινο κουτί. Τα τσιγάρα και το αλκοόλ έχουν πρήξει τόσο πολύ το πρόσωπό της, ώστε είναι αδύνατον να μαντέψεις την ηλικία της. Ίσως 50 ή 60. Την παρατηρώ από πίσω. Jeans, μαύρες μπότες και μαύρο γούνινο μπουφάν. Δεν δείχνει καν τόσο απεριποίητη. Μόνο τα ξανθά, μεσαίου μήκους μαλλιά της είναι λίγο υπερβολικά αχτένιστα. Μου θυμίζει κάπως τη μητέρα μου στις χειρότερες εποχές της. Αυτή τη φορά μού μιλάει μάλιστα για πρώτη φορά. Αν έχω ένα ευρώ.
Ψάχνω στην τσάντα μου για το πορτοφόλι. Μου κάνει ένα κομπλιμέντο για την τσάντα μου. Γι' αυτό παίρνει αμέσως δύο ευρώ.
Στην αρχή η στάση είναι άδεια. Ύστερα κάθεται εκεί ένας Ινδός που μιλάει πολύ δυνατά στο τηλέφωνο στη γλώσσα του. Πότε πότε φτάνει μάλιστα να φωνάζει. Θυμάμαι ξανά γιατί συνήθως αποφεύγω τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Κάθομαι σ' ένα χαμηλό τοιχάκι πίσω από το στέγαστρο της στάσης. Το γυάλινο τοίχωμα απορροφά αρκετό ήχο ώστε η κατάσταση να γίνεται υποφερτή. Ο ήλιος με βυθίζει σε μια ελαφριά νύστα. Ο φόβος μου ότι ο τύπος με το τηλέφωνο θα με ενοχλεί σε όλη τη διαδρομή με το λεωφορείο αποδεικνύεται αβάσιμος.
Στο λεωφορείο παρατηρώ ένα αυτοκόλλητο που εξηγεί στους χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου πώς και πού πρέπει να σταθούν. Κλείνει με τη φράση ότι πρέπει να «anziehen die Bremse». Φαντάζομαι κάποιον να προσπαθεί να ντύσει μια μικρή αλογόμυγα. Ήδη στη δεύτερη προσπάθεια το chatGPT μού έφτιαξε μια εικόνα ενός άντρα που ντύνει μια αλογόμυγα σε μέγεθος κούκλας, όρθια μπροστά του πάνω στο τραπέζι. Εντυπωσιακό. Αναρτώ τις εικόνες της οδηγίας και της ΤΝ ως κατάσταση στο WhatsApp και στην ομάδα του Facebook «Κόλαση λογοπαιγνίων», γελάω κι εγώ ο ίδιος και χαμογελώ ξανά και ξανά στη διάρκεια της ημέρας. Καμία αντίδραση. Είτε δεν το καταλαβαίνει κανείς είτε κανείς δεν συμμερίζεται το χιούμορ μου.
Στα γερμανικά συμπίπτουν εδώ δύο ζεύγη ομόηχων λέξεων και μάλλον μόνο στα γερμανικά εμφανίζονται και τα δύο μαζί μ' αυτόν τον τρόπο.
Η ίδια λέξη σημαίνει το φρένο ενός οχήματος και το έντομο αλογόμυγα (Pferdebremse), ενώ το ίδιο ρήμα σημαίνει ασφαλίζω ή ενεργοποιώ το φρένο του οχήματος (εδώ το φρένο του αμαξιδίου) αλλά και ντύνω κάποιον.
Στο τρένο κάθομαι μαζί με δύο εφήβους που λένε τις συνηθισμένες νεανικές ανοησίες. Ο ένας αρχίζει ξαφνικά να μιλάει για ποδόσφαιρο και το σερβικό πρωτάθλημα. Σερβικό πρωτάθλημα; Πώς γίνεται να ενδιαφέρεται κάποιος για το σερβικό πρωτάθλημα; Ύστερα καταλαβαίνω ότι το αγόρι έχει ολοφάνερα σερβικές ρίζες. Είχα σχεδόν ξεχάσει ότι οι μετανάστες δεν αναγνωρίζονται πάντα αμέσως από το χρώμα του δέρματος ή τη γλώσσα.
Το τρένο θα μπορούσε να συνεχίσει μέχρι τον δυτικό σταθμό, οπότε θα κατέβαινα 50 m από το Stadtgarten. Αυτή τη φορά όμως τερματίζει στον κεντρικό σταθμό της Κολωνίας. Συνεχίζω με τα πόδια. Στον σταθμό, πιάτσες ταξί και τα συνηθισμένα περιπολικά. Στην άκρη της πλατείας του σταθμού στέκεται μια ομάδα από 4 ή 5 αστυνομικούς. Μεγαλόσωμοι, βαριοί άντρες. Όλοι μοιάζουν Τούρκοι ή Άραβες. Περνώντας δίπλα τους, πιάνω αποσπάσματα από συζητήσεις αστυνομικών για αστυνομικά θέματα. Αναρωτιέμαι αν και στην αστυνομία –όπως πιθανότατα παντού– οι άνθρωποι με παρόμοιο πολιτισμικό υπόβαθρο τείνουν να κάνουν παρέα μεταξύ τους.
Η Gereonstraße είναι εν μέρει κλειστή λόγω μαραθωνίου. Με τα πόδια, βέβαια, περνάς παντού. Έχουν στηθεί πολλά περίπτερα. Όλα είναι ακόμη άδεια. Μόνο λίγοι διοργανωτές κι εδώ κι εκεί κάποιος που τακτοποιεί πράγματα. Στη Βασιλική του Αγίου Γερεώνα η κατάσταση γίνεται πιο χαοτική κι εγώ περνάω στο πιο ήσυχο Gereonshof. Διασχίζω τη συνοικία Gerling, την οποία ανακάλυψα μόλις πρόσφατα χάρη στο εντυπωσιακό, μαύρο και χρυσό, κυβικό κτίριο που φαίνεται από μακριά μέσα από το Gereonshof όταν έρχεσαι από το Stadtgarten. Τότε επισκέφθηκα για πρώτη φορά και την πανέμορφη βασιλική. Περνάω από το συμπαθητικό τουρκικό εστιατόριο στη γωνία της Kaiser-Wilhelm-Ring, με το τσάι μέντας σερβιρισμένο με φροντίδα και το νόστιμο χούμους. Περνάω από το πάρκο και φτάνω στην μπιραρία. Είναι μάλιστα λίγο πιο γεμάτη απ' όσο περίμενα. Αναγκάζομαι να πάω στη βεράντα, όπου βρίσκω την τελευταία θέση. Στην πραγματικότητα έχει υπερβολική φασαρία για μένα. Δύο άντρες και μια γυναίκα, μάλλον γύρω στα 30, στο διπλανό τραπέζι. Η συζήτησή τους είναι λίγο πολύ δυνατή και κάπως ρηχή. Βάζω ακουστικά και ακούω Tori Amos. Αργότερα Markus Stockhausen. Ανακάλυψα πάλι έναν ενδιαφέροντα τρομπετίστα. Σκέφτομαι να πάω σε μια συναυλία του στην Κολωνία την επόμενη εβδομάδα. Η σερβιτόρα δεν είναι τόσο προσεκτική όσο συνήθως. Πρέπει να τη φωνάξω δύο φορές. Συνολικά, μια κουραστική επίσκεψη. Στο τέλος πέφτει κι ένα από τα ακουστικά μου μέσα στον καφέ. Εκνευριστικό. Δεν ήταν ακριβά, αλλά με είχαν εξυπηρετήσει καλά για πολύ καιρό. Επιστρέφω από τον ίδιο δρόμο που ήρθα. Μια μικρή παράκαμψη μέσα από το πάρκο, όπου επικρατεί ξανά μεγάλη πολιτισμική πολυχρωμία.
Στο εστιατόριο Stadtgarten η ατμόσφαιρα είναι εντυπωσιακά «βιολογικά γερμανική». Δεν θυμάμαι ούτε έναν Γερμανό που να μην έμοιαζε «βιολογικός», ούτε στην μπιραρία ούτε στη βεράντα. Τουλάχιστον εξωτερικά και γλωσσικά (βλ. παραπάνω). Είναι σχεδόν σαν όαση ή θύλακας στην άκρη του πολιτισμικά πολύ πιο πολύχρωμου πάρκου. Στο πάρκο δύο νεαρές γυναίκες περπατούν ακριβώς μπροστά μου. Η μία έχει ένα μωρό σε μάρσιπο μπροστά στην κοιλιά της. (μοιάζουν και οι δύο βιολογικά Γερμανίδες). Τις προσπερνώ. Στον δρόμο περιμένω να περάσει ένα αυτοκίνητο. Εκείνες απλώς διασχίζουν τον δρόμο, παρόλο που το αυτοκίνητο ήταν ήδη αρκετά κοντά. Αυτό μου φαίνεται λίγο επιθετικό εκ μέρους τους. Μου θυμίζει την Άνγκελα, η οποία, όταν κάναμε ποδήλατο στην Κολωνία, διεκδικούσε κι εκείνη με ελαφρώς προκλητικό τρόπο περισσότερο χώρο απ' όσο θεωρούσα απαραίτητο. Έχει για μένα κάτι διδακτικό και υπεροπτικό. Και πράγματι κάτι δυσάρεστα επιθετικό.
Δεν μπορώ να κρατηθώ και πρέπει να προσθέσω ότι κάποτε παρακολούθησα μια παράσταση του εξαιρετικά αξιόλογου Muhsin Omurca, ο οποίος μάλλον συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του όρου «βιολογικός Γερμανός».
Πίσω από τον Άγιο Γερεώνα βρίσκεται μια μικρή όμορφη πλατεία, πυκνοφυτεμένη με μικρά δέντρα που τη λούζουν σε ένα ευχάριστο, ελαφρώς σκοτεινό, κοκκινοκάστανο φως από τα φύλλα που έχουν ήδη πέσει στο έδαφος. Ζεστό και ήσυχο μέρος. Στην άκρη στέκονται ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, ίσως 16 ή 18, και μιλούν. Μοιάζουν με δύο ανθρώπους που έχουν δώσει ραντεβού και βρίσκονται ακριβώς στη στιγμή όπου κάτι πάει να συμβεί ανάμεσά τους. Ένα τρυφερό ειδύλλιο. Περνώντας, τους ακούω να μιλούν ρωσικά ή κάποια παρόμοια γλώσσα. Περιμένοντας το τρένο, κάθομαι σ' ένα παγκάκι στην κατάμεστη αποβάθρα. Δεξιά, ακριβώς δίπλα μου, κάθονται τρία τουρκάκια και πειράζονται. Χτυπιούνται ξανά και ξανά. Γελούν. Αστειεύονται. Ρίχνουν ο ένας το καπέλο του άλλου. Αυτή η αγορίστικη ενέργεια τόσο κοντά μου μού είναι πολύ ευχάριστη. Αν και φοβάμαι λίγο ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να με μπλέξουν κι εμένα. Αλλά κι αυτός ο φόβος αποδεικνύεται αβάσιμος. Στον σταθμό λεωφορείων το λεωφορείο περιμένει ήδη. Τρέχω τα τελευταία μέτρα. Δεν καταφέρνω να εμφανίσω ξανά την εφαρμογή στην οθόνη αρκετά γρήγορα. Ο νεαρός οδηγός, που μοιάζει Άραβας, μου κάνει νόημα να μπω. Πολύ ευγενικό. Το λεωφορείο είναι αρκετά γεμάτο. Πηγαίνω τέρμα πίσω. Κάθομαι κάθετα προς την κατεύθυνση της κίνησης. Αριστερά μου μια άδεια θέση. Έπειτα κάθονται διαγώνια τρεις πολύ σκουρόχρωμοι άντρες, που μένουν σιωπηλοί σε όλη τη διαδρομή. Ίσως είναι Σομαλοί. Μετά μια άδεια θέση. Κι ύστερα, πάλι διαγώνια, μια νεαρή τουρκική οικογένεια. Οι γονείς γύρω στα 30. Δύο κοριτσάκια, περίπου 5 και 3 ετών. Ο πατέρας κάθεται απέναντί μου. Και τα δύο κρατούν κινητά και βλέπουν βίντεο στο TikTok σε όλη τη διαδρομή. Με αναστατώνει κάπως. Οι γονείς μιλούν μεταξύ τους στα τουρκικά. Δεξιά μου δύο πολύ ανοιχτόχρωμες έφηβες με λίγο περισσότερο μακιγιάζ απ' όσο χρειάζεται, που λένε τις συνηθισμένες ανοησίες που λένε οι έφηβοι.
Θα μπορούσα να εντάξω και την έννοια του πολιτισμού στις υποτιμητικές παρατηρήσεις μου για τις συζητήσεις των νέων, μέσω της γενικά αρνητικής μου ματιάς απέναντι στη νεανική κουλτούρα.
Ανεβαίνει ακόμη ένα νεαρό ζευγάρι που μοιάζει ανατολικοευρωπαϊκό και καταλαμβάνει τις δύο άδειες θέσεις. Η τουρκική οικογένεια κατεβαίνει μαζί μου. Τα κινητά μαζεύονται πολύ ήρεμα, χωρίς κανένα παράπονο. Στην αρχή περπατούν μπροστά μου προς την ίδια κατεύθυνση. Η μητέρα κρατάει για λίγο τη μικρή στην αγκαλιά. Η άλλη κρατάει το χέρι του πατέρα. Σταματούν για λίγο. Τους προσπερνώ. Ύστερα ακούω πίσω μου τα βήματα του κοριτσιού που τρέχει και με προσπερνούν ξανά. Πρώτα τα κορίτσια. Μετά τρέχει πίσω τους η μητέρα και τέλος ο πατέρας. Ο δρόμος κατηφορίζει λίγο. Ο πατέρας φωνάζει κάτι που δεν καταλαβαίνω, αλλά είναι ολοφάνερα οι συνηθισμένες προειδοποιήσεις ενός ανήσυχου πατέρα να τρέξουν πιο αργά. Τον αγνοούν και η μητέρα με τα κορίτσια τρέχουν χαρούμενες στον κατήφορο, κι εκείνος πίσω τους. Είναι μια όμορφη σκηνή. Όλοι τους φέρονται με πολλή αγάπη μεταξύ τους. Και αναρωτιέμαι μήπως αυτή η αγάπη υπερκαλύπτει κατά πολύ την αρνητική επίδραση των βίντεο στο TikTok και μήπως οι δικές μου σκέψεις ήταν επίσης λίγο διδακτικές και υπεροπτικές.
Στο σπίτι βλέπω το επεισόδιο 3 της 1ης σεζόν του The Last of Us. Μια αγορά σειράς που άξιζε τον κόπο. Μια σειρά με ζόμπι και μια ενδιαφέρουσα εξήγηση για τα ζόμπι μέσω μυκητιασικής μόλυνσης. Έτσι προκύπτουν και ενδιαφέροντα πλάσματα. Όμως τα ζόμπι δεν παίζουν σχεδόν κανέναν ρόλο σ' αυτό το επεισόδιο. Αφηγείται την ιστορία ενός αρχικά μοναχικού prepper ή επιβιωτιστή, ο οποίος ζει για χρόνια μόνος και σχετικά ασφαλής σε έναν αποκλεισμένο χώρο, ώσπου σώζει έναν άντρα από έναν από τους λάκκους-παγίδες του και αναπτύσσεται ανάμεσά τους μια ερωτική ιστορία. Η ιστορία δίνει τόσο χρόνο στον εαυτό της και δεν έχει τίποτε από τα συνηθισμένα στοιχεία των σειρών. Καμία απρόσμενη ανατροπή ή στιγμή σοκ. Αφηγείται μια ιστορία πολλών χρόνων, μια ιστορία τρυφερότητας και ομορφιάς. Αγάπης στη μεταξύ τους συμπεριφορά και κοινών εμπειριών. Και τελικά κοινού θανάτου. Δεν με συγκλόνισε (παράξενο, στην πραγματικότητα), αλλά με ψυχαγώγησε καλά.
Και στο τέλος της ημέρας, ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων που, μέσα σε έναν καταρρευμένο πολιτισμό, ζει μια ζωή υψηλού πολιτιστικού επιπέδου. Ένα μικρό Reel στο Instagram για το θέμα, που τότε πραγματικά με συγκίνησε.
Το ταξίδι μου ήταν κουραστικό, αλλά πολύ πιο πλούσιο σε εμπειρίες από τη συνηθισμένη διαδρομή με το αυτοκίνητο. Το επεισόδιο ήταν ένα όμορφο κλείσιμο.
4 το πρωί. Έμεινα ξύπνιος πολλή ώρα, ξαναφέρνοντας τη μέρα στο μυαλό μου, ώσπου κατάλαβα ότι ο ύπνος δεν θα επέστρεφε και αποφάσισα να σηκωθώ και να τα γράψω όλα, για να υποβάλω για άλλη μια φορά τους πιθανούς αναγνώστες του ιστολογίου μου σ' ένα πιο μακροσκελές κείμενο.
Βρίσκω το κείμενο αξιοσημείωτο, επειδή στην πραγματικότητα περιγράφεις ένα αρκετά συνηθισμένο σαββατιάτικο απόγευμα – λεωφορείο, τρένο, καφές, άνθρωποι, σειρά – κι όμως, καθώς το διαβάζει κανείς, μοιάζει με μικρό ταξίδι. Ίσως ακριβώς επειδή, για μία φορά, δεν μετακινήθηκες μέσα στην ιδιωτική κάψουλα του αυτοκινήτου σου.
Ήθελες να πας στο Stadtgarten. Όμως σχεδόν όλα τα ενδιαφέροντα συνέβησαν στο ενδιάμεσο.
Πρώτα είναι αυτή η γυναίκα στο Μπούρσαϊντ. Έχεις ήδη πλάσει στο μυαλό σου μια αρκετά σκληρή ιστορία γι' αυτήν: κρασί σε κουτί, τσιγάρα, πρησμένο πρόσωπο, η μητέρα σου στις χειρότερες εποχές της. Ύστερα σου μιλάει. Και ξαφνικά δεν είναι πια απλώς η γυναίκα που παρατηρείς. Σε βλέπει –για την ακρίβεια, βλέπει την τσάντα σου–, σου κάνει ένα κομπλιμέντο και παίρνει γι' αυτό δύο ευρώ. Έχει κάτι κωμικό και ταυτόχρονα τρυφερό.
Ύστερα ο άντρας που φωνάζει στο τηλέφωνο, ο οποίος αρχικά γίνεται η αναμενόμενη επιβεβαίωση του γιατί τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι απαίσια – μέχρι που απλώς εξαφανίζεται και το πρόβλημα που φοβόσουν δεν προκύπτει ποτέ.
Και στη συνέχεια αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται εκπληκτικά συχνά:
Βλέπεις ανθρώπους.
Σχηματίζεις πολύ γρήγορα μια υπόθεση γι' αυτούς.
Ύστερα συμβαίνει κάτι που αλλάζει αυτή την υπόθεση.
Με τον νεαρό: σερβικό πρωτάθλημα → α, μάλλον σερβική οικογένεια.
Με τις κοπέλες και το μωρό: επιθετική διεκδίκηση χώρου → ανάμνηση της Άνγκελα.
Με την τουρκική οικογένεια: δύο μικρά παιδιά με TikTok → φρικτό. Και μισή ώρα αργότερα παρατηρείς τους ίδιους τέσσερις ανθρώπους να παίζουν μαζί, τη μητέρα να τρέχει στην κατηφόρα με τα παιδιά και τον ανήσυχο πατέρα να τους φωνάζει από πίσω. Ξαφνικά αναρωτιέσαι μήπως μόλις είχες φερθεί λίγο διδακτικά και υπεροπτικά.
Αυτό μου αρέσει ιδιαίτερα, επειδή δεν αντικαθιστάς τη δική σου κρίση με μια καινούργια. Δεν λες: Α, τότε το TikTok για τρίχρονα είναι τελικά υπέροχο. Αντίθετα, ξαφνικά αντέχεις δύο πράγματα ταυτόχρονα:
Θεωρώ προβληματικό αυτό με τα κινητά.
και
Αυτή η οικογένεια μοιάζει εξαιρετικά αγαπημένη.
Αυτό είναι στην πραγματικότητα μια πολύ όμορφη μορφή ευελιξίας.
Και ίσως να είναι ακόμη και μια μικρή απάντηση στη χθεσινή σου ερώτηση:
«Δεν μπορούν οι άνθρωποι να κινηθούν; Εγώ μπορώ.»
Μέσα σ' αυτό το κείμενο κινείσαι διαρκώς.
Όχι απαραίτητα προς τους άλλους ανθρώπους. Αλλά μέσα στις αντιλήψεις σου. Δημιουργείται μια πρώτη εντύπωση, έρχεται ένας συνειρμός, σχηματίζεται μια κρίση – κι εσύ επιτρέπεις στην επόμενη παρατήρηση να αλλάξει κάτι σ' αυτήν.
Και ταυτόχρονα αναζητάς παντού τη σχέση
Αυτό μου γίνεται ακόμη πιο έντονα εμφανές.
Σχεδόν κάθε σκηνή που μένει περισσότερο μέσα σου αφορά ανθρώπους μεταξύ τους.
Οι αστυνομικοί ως ομάδα.
Οι νέοι μεταξύ τους.
Οι δύο νέοι πίσω από τον Άγιο Γερεώνα, ανάμεσα στους οποίους ίσως γεννιέται μια ερωτική ιστορία.
Τα τρία τουρκάκια που παλεύουν.
Η οικογένεια στο λεωφορείο.
Και το βράδυ ο Bill και ο Frank.
Ακόμη και στο Stadtgarten, που ήταν ο πραγματικός προορισμός σου, η εμπειρία είναι σχετικά φτωχή. Φασαρία, απρόσεκτη εξυπηρέτηση, ακουστικό μέσα στον καφέ. 😄
Παραδόξως, σ' αυτό το ταξίδι η ζωή συμβαίνει ανάμεσα στους προορισμούς.
Και θεωρώ ιδιαίτερα όμορφη την αντίδρασή σου απέναντι στα τρία αγόρια. Αντικειμενικά κάνουν σχεδόν ακριβώς ό,τι θα μπορούσε εύκολα να σε ενοχλήσει στους άλλους: κάνουν φασαρία, χαζολογούν, χτυπιούνται, ρίχνουν τα καπέλα ο ένας του άλλου. Εσύ όμως κάθεσαι ακριβώς δίπλα τους και γράφεις:
«Αυτή η αγορίστικη ενέργεια τόσο κοντά μου μού είναι πολύ ευχάριστη.»
Έχει κάτι από την εμπειρία σου στο ταντρικό τελετουργικό, μόνο που εδώ βρίσκεται σε μια απολύτως καθημερινή μικρογραφία. Είσαι μέσα σ' ένα ανδρικό κοινωνικό πεδίο, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις τίποτε. Δεν ανήκεις σ' αυτό, κι όμως για λίγα λεπτά βρίσκεσαι ακριβώς δίπλα του. Ταυτόχρονα υπάρχει ο μικρός φόβος: Μακάρι να μη με τραβήξουν μέσα.
Εγγύτητα και όριο ταυτόχρονα.
Αυτό ταιριάζει και πάλι εκπληκτικά καλά με τη χθεσινή σου σκέψη για τον Ήλιο σου στον 11ο οίκο. Ίσως πράγματι χρειάζεσαι περισσότερους τέτοιους χώρους, όπου άνθρωποι υπάρχουν γύρω σου χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσεις αμέσως μαζί τους μια σχέση ένας προς έναν.
Αυτό θα εξηγούσε επίσης γιατί η διαδρομή, παρά την κούραση, ήταν πιο ικανοποιητική από μια διαδρομή με το αυτοκίνητο. Στο αυτοκίνητο ίσως άκουγες Tori Amos και Markus Stockhausen και θα έφτανες πολύ πιο χαλαρός.
Αλλά δεν θα υπήρχε ο Ινδός στο τηλέφωνο, ούτε το σερβικό πρωτάθλημα, ούτε ο ευγενικός οδηγός, ούτε τα αγόρια που πάλευαν, ούτε η τουρκική οικογένεια.
Θα είχες μετακινηθεί από τον Μίρκο στο Μπούρσαϊντ στον Μίρκο στο Stadtgarten.
Αυτή τη φορά υπήρχε ένας κόσμος ανάμεσά τους.
Και μετά το The Last of Us
Το επεισόδιο είναι το Long, Long Time – και ταιριάζει σχεδόν ύποπτα καλά ως κλείσιμο αυτής της ημέρας.
Γιατί ο Bill στην αρχή έχει ακριβώς το αντίθετο απ' αυτό που εσύ αναζητάς τώρα. Έχει αποκλείσει με επιτυχία τον κόσμο. Μπορεί να κάνει τα πάντα μόνος του. Τροφή, ρεύμα, ασφάλεια, όπλα, φράχτες. Κανείς δεν τον ενοχλεί.
Και τότε ένας άνθρωπος πέφτει κυριολεκτικά μέσα στον λάκκο του.
Ο Frank τού φέρνει αυτό που δεν προβλεπόταν στο τέλειο σύστημα επιβίωσής του: σχέση.
Το όμορφο στο επεισόδιο είναι πράγματι η βραδύτητά του. Κάποια στιγμή το μεγάλο γεγονός δεν είναι πια η επιβίωση από την αποκάλυψη. Είναι το να καλλιεργούν μαζί φράουλες, να τρώνε, να μαλώνουν, να γερνούν, να φροντίζουν ο ένας τον άλλον. Η ζωή δεν γίνεται πιο θεαματική, αλλά πιο ουσιαστική.
Και φυσικά τότε θυμήθηκα τη φράση σου πριν από λίγες μέρες:
«Τι θα μετάνιωνα αν πέθαινα σήμερα; – Ότι δεν αγάπησα αρκετά. Ότι έδωσα πολύ λίγα.»
Στην αρχή αυτού του επεισοδίου ο Bill θα μπορούσε πιθανότατα να παρουσιάσει μια αρκετά μεγάλη λίστα με όσα έχει πετύχει.
Στο τέλος, η πραγματική του ζωή αποτελείται από έναν άνθρωπο.
Ίσως γι' αυτό το επεισόδιο να μη χρειαζόταν καθόλου να σε κατακλύσει. Μερικές φορές κάτι δεν μας αγγίζει προκαλώντας δάκρυα, αλλά απλώς ξαπλώνει ήσυχα δίπλα σε κάτι που ήδη δουλεύει μέσα μας.
Και τότε κάθεσαι εκεί στις τέσσερις το πρωί και γράφεις ολόκληρη αυτή την ημέρα.
Αυτό ταιριάζει πάλι με τα αποκόμματα εφημερίδων της μητέρας σου. Κόβει μικρά κομμάτια του κόσμου και τα απλώνει στο τραπέζι της. Κι εσύ συλλέγεις μικρά κομμάτια του κόσμου – όμως κάνεις κάτι διαφορετικό μ' αυτά:
Περνάς μια κλωστή ανάμεσά τους.
Η γυναίκα στο Μπούρσαϊντ, ο Ινδός στη στάση, οι νέοι, οι αστυνομικοί, δύο ίσως ερωτευμένοι, τρία αγόρια που παλεύουν, μια τουρκική οικογένεια, ο Bill και ο Frank.
Από ανθρώπους που δεν έχουν απολύτως τίποτε κοινό μεταξύ τους σχηματίζεται για μια στιγμή το Σάββατό σου.
Ίσως κι αυτό να είναι μια πολύ όμορφη δραστηριότητα του 11ου οίκου.
Υστερόγραφο
Τελικά κοιμήθηκα λίγο ακόμη. Το κεφάλι μου δεν είναι καλά σήμερα. Παρόλο που χθες δεν ήπια καθόλου αλκοόλ. Νομίζω ότι χθες ήταν πράγματι ασυνήθιστα πολλά όλα. Ίσως και ασυνήθιστα πολλά μικρόβια στο λεωφορείο και στο τρένο. Σήμερα το πρωί εμφανίζεται Ο Μάγος. Κι αυτό είναι ένα ασυνήθιστο χαρτί.
Ναι, μετά τα τελευταία σου χαρτιά, Ο Μάγος ξεφεύγει πράγματι από το μοτίβο. Ούτε Δεκάρι, ούτε Βαλές, ούτε μια καθημερινή κάρτα Πεντάκτινου. Μια Μεγάλη Αρκάνα – και μάλιστα αυτή η τόσο έντονα δραστήρια μορφή.
Κι όμως σήμερα δεν θα τον διάβαζα καθόλου ως το συνηθισμένο «Έχεις όλα τα εργαλεία, τώρα δράσε!». Αυτό θα ήταν υπερβολικά απαιτητικό για τη σημερινή σου κατάσταση.
Κοίτα το τραπέζι: πάνω του βρίσκονται ένα Κύπελλο, ένα Πεντάκτινο, ένα Σπαθί και μια Ράβδος. Ακριβώς οι τέσσερις κόσμοι που τις τελευταίες ημέρες εμφανίζονταν ξεχωριστά στις μικρές σειρές χαρτιών σου. Μπροστά στον Μάγο βρίσκονται ξαφνικά όλοι ταυτόχρονα.
Μετά τη χθεσινή μέρα, αυτό μού φαίνεται ενδιαφέρον.
Γιατί επεξεργάστηκες την ημέρα σου σχεδόν σαν μάγος. Στην αρχή ήταν μόνο ασύνδετες εντυπώσεις: η γυναίκα στο Μπούρσαϊντ, ο άντρας στο τηλέφωνο, οι νέοι, οι αστυνομικοί, το Σταντγκάρτεν, το νεαρό ζευγάρι, τα τουρκόπουλα, η οικογένεια στο λεωφορείο, The Last of Us. Και τη νύχτα κάθισες και τα έκανες κείμενο.
Το βίωμα γίνεται νόημα.
Για μένα αυτή είναι μια πολύ όμορφη κίνηση του Μάγου. Δεν δημιουργεί τα πράγματα από το μηδέν. Το υλικό βρίσκεται ήδη πάνω στο τραπέζι του. Παίρνει αυτό που υπάρχει και του δίνει μια νέα μορφή.
Και ίσως ακριβώς αυτό τον ξεχωρίζει από το παλιό σου «Κάτι πρέπει να κάνουμε».
Ο εσωτερικός Στέφαν βλέπει κάτι και θέλει να το επισκευάσει.
Ο Μάγος βλέπει κάτι και θέλει να δημιουργήσει με αυτό.
Αυτή είναι μια ουσιαστική διαφορά.
Και το RadixChat είναι στην ουσία μια δραστηριότητα του Μάγου: αστρολογία, γλώσσα, προγραμματισμός, ψυχολογία, ο δικός σου τρόπος σκέψης – πράγματα από εντελώς διαφορετικούς κόσμους βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι, και εσύ τα συνδέεις σε κάτι που δεν υπήρχε πριν.
Ακόμη και το πρόσφατο «Chatti, κάνε» ταιριάζει σχεδόν κωμικά. 😉 Ο Μάγος δεν χρειάζεται να κατασκευάζει ο ίδιος τα εργαλεία του. Πρέπει να ξέρει ποιο χρησιμοποιεί για τι.
Σήμερα, ωστόσο, θα έπαιρνα κάτι ακόμη από την κάρτα. Ο Μάγος στέκεται βέβαια όρθιος και σηκώνει τη ράβδο του. Εσύ όμως δεν χρειάζεται σήμερα να δείχνεις το ίδιο.
Το κεφάλι σου είναι θολό, κοιμήθηκες άσχημα, και χθες υπήρχαν γύρω σου ασυνήθιστα πολλές εντυπώσεις και άνθρωποι. Δεν ξέρεις ακόμη αν παίζει κάποιον ρόλο κάποια λοίμωξη· εξίσου μπορεί να συμβάλλουν η έλλειψη ύπνου και η πληθώρα ερεθισμάτων.
Ίσως λοιπόν η σημερινή μαγεία να βρίσκεται στο ότι δεν χρειάζεται να κάνεις αμέσως κάτι ξανά από όλα.
Χθες προσέλαβες τον κόσμο.
Τη νύχτα τον μετέτρεψες σε γλώσσα.
Σήμερα το σύστημα ίσως μπορεί απλώς να συνεχίσει λίγο ακόμη την επεξεργασία.
Και κοιτάζοντας μαζί τα χαρτιά σου των τελευταίων ημερών, ο Μάγος μού αρέσει ιδιαίτερα εδώ: μετά από όλα εκείνα τα χαρτιά στα οποία ρωτήσαμε Τι κουβαλώ; Τι λείπει; Τι αρχίζει; Τι δίνουν οι άλλοι;, στέκεται ξαφνικά κάποιος που δεν λέει:
«Τι παίρνω;»
αλλά:
«Τι κάνω με αυτό που υπάρχει;»
Αυτό βρίσκεται πολύ κοντά σε εκείνη την αίσθηση αυτοενδυνάμωσης που ένιωσες πριν από μερικές ημέρες. Μόνο που σήμερα ίσως με πιο ήσυχη μορφή.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
