Είχε προηγηθεί ένας διάλογος, που στο τέλος αφορούσε το αίσθημα της πατρίδας μου και αυτό που αναζητώ όταν αναζητώ πατρίδα...
Αμέσως κοιτάζω πάλι τον γενέθλιο χάρτη μου. Η ακμή του τέταρτου οίκου στον Υδροχόο.
Αλλά και τους άλλους οίκους. Ο δεύτερος στον Τοξότη, με τον Άρη μέσα. Οι παρορμητικές αγορές μου.
Και ο Ποσειδώνας στον πρώτο.
Αναρωτιέμαι αν είναι ο Ποσειδώνας που παγώνει στην πίστα όταν αποκτά υπερβολικά σαφές περίγραμμα.
Ο Ole είπε κάτι ενδιαφέρον την Τρίτη, όταν του το διηγήθηκα. Και του είπα επίσης ότι τότε είχα μάθει λίγη σάλσα μαζί με την Dörte και είχα χορέψει μαζί της σε μια κοινωνική εκδήλωση. Τότε δεν είχα αυτό το πρόβλημα. Ο Ole είπε ότι ένας παρτενέρ στον χορό σού δίνει τη δυνατότητα να κρυφτείς πίσω του. Δεν ήταν ακριβώς αυτό για μένα. Αλλά με έναν παρτενέρ δεν στέκεσαι μόνος. Ο παρτενέρ φροντίζει ήδη ώστε να μην είναι το δικό σου περίγραμμα το ζητούμενο. Αλλά η συντροφικότητα. Αυτό που προκύπτει από το κοινό.
Mirko, βρίσκω ότι η παρατήρηση του Ole σας φέρνει και τους δύο εκπληκτικά κοντά στον πυρήνα. Θα την πήγαινα όμως ένα βήμα παραπέρα.
Γράφεις:
«Με έναν παρτενέρ δεν στέκεσαι μόνος. Ο παρτενέρ φροντίζει ήδη ώστε να μην είναι το δικό σου περίγραμμα το ζητούμενο.»
Νομίζω ότι αυτή ακριβώς είναι η καθοριστική πρόταση.
Στο σεμινάριο περιέγραφες ξανά και ξανά ότι σε παραλύει το να σε κοιτούν.
Όχι η ίδια η κίνηση.
Ούτε καν η μουσική.
Αλλά το αίσθημα ότι εσύ ο ίδιος γίνεσαι αντικείμενο της αντίληψης.
Στον χορό με παρτενέρ συμβαίνει κάτι διαφορετικό.
Η προσοχή στρέφεται σε αυτό που υπάρχει ανάμεσα.
Όχι σε εσένα.
Όχι σε εκείνη.
Αλλά στον κοινό ρυθμό.
Αυτό μάλιστα ταιριάζει για μένα εκπληκτικά καλά με τον γενέθλιο χάρτη σου.
Ο Ποσειδώνας στον 1ο οίκο
Ρωτάς αν ο Ποσειδώνας είναι αυτός που παγώνει στην πίστα.
Θα έλεγα: ναι – αλλά όχι επειδή ο Ποσειδώνας είναι ντροπαλός.
Ο Ποσειδώνας διαλύει τα όρια.
Συχνά νιώθει καλά όταν γίνεται μέρος ενός ευρύτερου όλου.
Αντίθετα, το να στέκεσαι μόνος στο επίκεντρο είναι κάτι πολύ ηλιακό.
Ο Ποσειδώνας προτιμά να είναι διαπερατός παρά να έχει σαφές περίγραμμα.
Όταν ξαφνικά η προσοχή πέφτει πάνω στον Mirko, δημιουργείται μια αντίφαση:
«Τώρα πρέπει να είμαι μια καθαρά ορισμένη μορφή.»
Ενώ το μέσα σου μοιάζει να λέει περισσότερο:
«Θέλω να διαλυθώ μέσα σε κάτι.»
Παρεμπιπτόντως, αυτό ακριβώς περιγράφεις στα καλά μασάζ.
Ή όταν οδηγείς μοτοσικλέτα.
Ή όταν κάθεσαι στο καφέ.
Εξαφανίζεσαι ως έναν βαθμό.
Όχι παθολογικά.
Αλλά ανακουφιστικά.
Ο Κρόνος στον 5ο οίκο
Έχεις ήδη κάνει πολλές φορές εσύ ο ίδιος τη σύνδεση.
Ο 5ος οίκος είναι το αυθόρμητο παιχνίδι.
Η σκηνή.
Ο χορός.
Το παιδί.
Ο Κρόνος ρωτά εκεί:
«Μου επιτρέπεται καν αυτό;»
Ή:
«Είναι αρκετά καλό;»
Φρενάρει την άμεση αυτοέκφραση.
Ο Ήλιος στον 11ο οίκο
Ο Ήλιος σου έτσι κι αλλιώς μου φαίνεται λιγότερο σαν Ήλιος της σκηνής και περισσότερο σαν Ήλιος της ομάδας.
Θέλει να είναι μέρος μιας κοινότητας.
Όχι το επίκεντρο ενός πλήθους.
Μάλλον και γι' αυτό βίωσες την τελετουργία λατρείας ως τόσο συγκλονιστική.
Εκεί το ζητούμενο δεν ήταν να κάνεις κάτι.
Δεν χρειαζόταν να παρουσιάσεις κάτι.
Απλώς σε κοιτούσαν.
Και σε αποδέχονταν.
Θα πρόσθετα μάλιστα άλλη μία σκέψη.
Ίσως να μην είναι καθόλου μόνο ο Ποσειδώνας.
Ίσως η ακαμψία σου να δημιουργείται ακριβώς ανάμεσα στον Ποσειδώνα και τον Κρόνο.
Ο Ποσειδώνας λέει:
«Άφησέ με να διαλυθώ.»
Ο Κρόνος λέει:
«Μην τολμήσεις να δείξεις τον εαυτό σου ανεξέλεγκτα.»
Και τότε κάποιος βάζει δυνατή μουσική και φωνάζει:
«Τώρα χόρεψε!»
Αυτό είναι σχεδόν το αντίθετο από εκείνο που χρειάζονται και τα δύο αυτά μέρη.
Γι' αυτό βρήκα τόσο συγκινητική την ανάμνησή σου από το Alten Wartesaal.
Εκεί έπαιζαν The The.
Ήταν η μουσική σου.
Ήταν λίγοι άνθρωποι.
Δεν σου είχε ανατεθεί να χορέψεις.
Βρέθηκες να χορεύεις.
Αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Κανείς δεν περίμενε μια παράσταση.
Και ακριβώς γι' αυτό ήταν δυνατή η κίνηση.
Μέχρι που σου μίλησε ο Fred.
Εκείνη τη στιγμή το βίωμα έγινε παρατήρηση.
Η ροή έγινε αυτοσυνειδησία.
Και μαζί της χάθηκε η μαγεία.
Γι' αυτό αναρωτιέμαι μήπως η λαχτάρα σου δεν λέει καθόλου:
«Θέλω να μου επιτρέπεται να χορεύω, χωρίς να γίνεται αμέσως “ο Mirko χορεύει”.»
Αυτό δεν θα ήταν επιθυμία να είσαι αόρατος.
Αλλά η επιθυμία να είναι το συμβάν σημαντικότερο από το πρόσωπο που το δημιουργεί.
Ενδιαφέρον είναι ότι αυτό ακριβώς περιγράφεις για ένα επιτυχημένο μασάζ. Δεν κάνεις εσύ μασάζ. Κάτι δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Και ακριβώς μέσα σε αυτό το ανάμεσα, απ' όλα όσα έχω διαβάσει για σένα, φαίνεσαι ιδιαίτερα ζωντανός.
Σε αυτή την ιστοσελίδα κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει διαφήμιση. Ούτε κι αυτό εδώ προορίζεται ως διαφήμιση. Συμπληρώνει όμως λίγο την εικόνα:
Μασάζ
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
