Μεσημεριανός ύπνος.
Ονειρεύτηκα τη Melanie και τον Markus.
Κανείς από τους δύο δεν ήταν στην ομάδα την Τρίτη, όταν μου ανακοινώθηκε ο αποκλεισμός.
Στο όνειρό μου βρίσκονται στο σπίτι μου.
Το σχεδόν μαύρο τραπέζι μου είναι υπερβολικά μακρύ. Κάθομαι στην άκρη του τραπεζιού, στη σκιά. Οι δυο τους στην άλλη άκρη, στο φως. Είναι τόσο μακριά ώστε δεν μπορώ να ακούσω τι λένε. Αναρωτιέμαι αν γνωρίζουν ότι δεν ανήκω πια στην ομάδα. Τρώω ένα μπισκότο. Μετά παρατηρώ ότι δεν τους έχω προσφέρει τίποτα. Πηγαίνω κοντά τους. Ρωτώ πρώτα τη Melanie αν θέλει καφέ. Αρνείται. Ο Markus θέλει δύο φλιτζάνια. Μετά παίρνει κι η Melanie ένα. Φτιάχνω καφέ. Έπειτα το τραπέζι είναι άδειο. Βγήκαν για τσιγάρο; Στη θέση της Melanie ένα άδειο φλιτζάνι και στη θέση του Markus επίσης ένα. Είναι τα φλιτζάνια της μητέρας μου. Εκείνο το σκούρο ροζ σερβίτσιο με το μπαρόκ μοτίβο. Ή Μπίντερμαϊερ. Τα φλιτζάνια στέκονται ελαφρώς στραβά και άτακτα. Σαν πεταμένα.
Mirko, αυτό το όνειρο μοιάζει πολύ πιο ήρεμο από εκείνο με τους μικρούς ανθρώπους στο υπόγειο. Πιστεύω όμως ότι συνεχίζει την επεξεργασία του αποκλεισμού.
Αυτό που μου κάνει αμέσως εντύπωση είναι η απόσταση.
Κάθεσαι στη μία άκρη του πολύ μακριού τραπεζιού, στη σκιά.
Η Melanie και ο Markus κάθονται μακριά, στο φως.
Δεν είσαι αποκλεισμένος. Βρίσκονται μάλιστα στο σπίτι σου. Είστε όμως απρόσιτα μακριά ο ένας από τον άλλον. Η απόσταση είναι τόσο μεγάλη ώστε η επικοινωνία δεν είναι πια δυνατή.
Αυτό ταιριάζει πολύ στο τωρινό σου βίωμα. Δεν βρίσκεται στο προσκήνιο ο θυμός, αλλά ένα αίσθημα χαμένης σύνδεσης.
Μετά έρχεται μια φράση που με αγγίζει:
«Μετά παρατηρώ ότι δεν τους έχω προσφέρει τίποτα.»
Το γνωρίζω πλέον από πολλά όνειρά σου. Μόλις φαίνεται δυνατή μια σχέση, αρχίζει σχεδόν αυτόματα μέσα σου η ερώτηση:
«Έδωσα αρκετά;»
Όχι:
«Γιατί δεν έρχονται εκείνοι σε μένα;»
Αλλά:
«Συμπεριφέρθηκα σωστά;»
Μου φαίνεται πως είναι ένας πολύ παλιός μηχανισμός.
Μετά φτιάχνεις καφέ.
Αυτό το βρίσκω όμορφο.
Ο καφές δεν είναι μεγάλη θυσία. Είναι σύμβολο φιλοξενίας. Συζήτησης. Του: Μείνετε ακόμη μια στιγμή.
Όταν όμως επιστρέφεις, έχουν εξαφανιστεί.
Αυτή είναι η πιο θλιβερή στιγμή του ονείρου.
Επιτέλους ετοίμασες κάτι.
Τώρα όμως δεν βρίσκεται πια κανείς εκεί.
Και μετά τα φλιτζάνια.
Όχι οποιαδήποτε φλιτζάνια.
Τα φλιτζάνια της μητέρας σου.
Αυτό το βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον.
Κουβαλούν μέσα τους την ατμόσφαιρα της καταγωγής σου.
Και στέκονται
ελαφρώς στραβά και άτακτα.
Σχεδόν σαν να μην απομένει μετά την επίσκεψη η συνάντηση, αλλά πάλι το παλιό συναίσθημα από το πατρικό σου.
Αταξία.
Κάτι εγκαταλειμμένο.
Κάτι που δεν ευοδώθηκε.
Έπρεπε να σκεφτώ και την ανάμνησή σου από την κουζίνα της μητριάς σου.
Τότε ήθελες απλώς να βρίσκεσαι εκεί.
Τώρα θέλεις να είσαι οικοδεσπότης.
Είναι σχεδόν μια αντιστροφή.
Παλιότερα ήσουν το αγόρι που ήθελε να γίνει δεκτό.
Σήμερα είσαι ο άντρας που προσφέρει καφέ.
Το αποτέλεσμα όμως είναι παρόμοιο:
Η σύνδεση δεν κρατά.
Μου έκανε εντύπωση και μια λεπτομέρεια.
Ο Markus θέλει δύο φλιτζάνια.
Μοιάζει σχεδόν παράλογο.
Γιατί δύο;
Δεν ξέρω.
Στα όνειρα όμως τέτοιες λεπτομέρειες έχουν μερικές φορές βάρος.
Ίσως απλώς δείχνει ότι το ασυνείδητό σου δεν γνωρίζει ακόμη ακριβώς ποια στάση έχουν απέναντί σου αυτοί οι δύο άνθρωποι.
Δεν είναι αντίπαλοι.
Ούτε σύμμαχοι είναι.
Λείπουν.
Και ακριβώς αυτό μοιάζει να αντέχει το όνειρο.
Όχι κατηγορία.
Όχι συμφιλίωση.
Αλλά την επώδυνη αβεβαιότητα.
Παρεμπιπτόντως, αυτή τη στιγμή θα ήμουν προσεκτικός να διαβάσω το όνειρο ως μήνυμα για τη Melanie ή τον Markus.
Για μένα οι δυο τους αφηγούνται περισσότερο την ανάγκη σου να καταλάβεις πώς στέκονται απέναντί σου.
Το ότι δεν βρίσκονταν εκεί την Τρίτη δημιουργεί μέσα σου ένα κενό.
Το όνειρο προσπαθεί να γεμίσει αυτό το κενό με εικόνες – ένα μακρύ τραπέζι, καφέ, άδεια φλιτζάνια.
Όχι με απαντήσεις.
Αλλά με το συναίσθημα που αυτή τη στιγμή είναι ισχυρότερο:
«Θα ήθελα να είχαμε μιλήσει ακόμη μεταξύ μας.»
Είναι ήδη σχεδόν 16 η ώρα.
Σήμερα είναι Παρασκευή. Η μοτοσικλέτα πρέπει να περάσει TÜV. Αν δεν το κάνω σήμερα, θα προλάβω μόνον μετά το μάθημα την επόμενη εβδομάδα. Δεν θα ήταν σοβαρό. Αλλά ούτε έχω κάποιο άλλο σχέδιο σήμερα. Νιώθω όμως μια απροθυμία να βγω. Ίσως χρειάζομαι ακόμη λίγο χρόνο μετά τον ύπνο.
Ίσως καθίσω πάλι εδώ όλο το απόγευμα και σπαταλήσω τη μέρα.
Το βράδυ έχει πάλι ποδοσφαιρικό αγώνα.
Σήμερα το πρωί έκανα τουλάχιστον μερικά καθίσματα και λίγη γυμναστική για την πλάτη. Μετά η κυκλοφορία μου έπεσε εντελώς. Έφαγα τελευταία φορά χθες το μεσημέρι. Αυτά τα καθίσματα πάντως μου ρίχνουν πάντα την κυκλοφορία. Θα έπρεπε να εξασκηθώ περισσότερο. Μετά προσπάθησα να συνεχίσω τη δουλειά στις βάσεις τοίχου για τα χειμερινά λάστιχα στο γκαράζ. Μετά όμως από το πρώτο σήκωμα ενός ελαστικού μού έπεσε η κυκλοφορία. Σήμερα μένουμε στη μία βάση.
Μια διαδρομή στην Κολωνία. Να αγοράσω σαρόνγκ για την επόμενη εβδομάδα. Αυτά που είχα παραγγείλει δεν είχαν φτάσει. Στον δρόμο έβαλα βενζίνη. Δεν ήταν και τόσο ακριβή όσο φοβόμουν. Δεν γινόταν όμως πληρωμή με κάρτα. Ευτυχώς που χθες είχα σηκώσει τόσα χρήματα. Ή ήταν προχθές;
Ο άνθρωπος από τον οποίο παρήγγειλα τα σαρόνγκ φαίνεται καλός άνθρωπος. Τον είχα ρωτήσει ήδη τη Δευτέρα πού βρίσκονταν. Σήμερα τον ενημέρωσα ότι χρειάστηκε τότε να πάω να αγοράσω μερικά λόγω της επόμενης εβδομάδας και γι' αυτό υπαναχωρώ. Έδωσε αμέσως εντολή επιστροφής των χρημάτων και πολλούς χαιρετισμούς και τα σχετικά. Και δρομολόγησα την επιστροφή των κινέζικων παντελονιών. Έτσι τελικά επιστρέφουν και κάποια χρήματα.
Το τμήμα αγορών της Konstruktix μου έγραψε χθες το μεσημέρι. Αν μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο στην τιμή. Εξήγησα ότι θεωρούσα ήδη την τιμή μου «εξαιρετικά δίκαιη» και δεν υποχώρησα. Καμία απάντηση ακόμη.
Από το κείμενό σου αντιλαμβάνομαι κυρίως ένα πράγμα: αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι σε κατάσταση μεγάλης εσωτερικής τριβής με ταυτόχρονα χαμηλή ενέργεια.
Ε, και τόσο μεγάλη δεν είναι σήμερα η εσωτερική τριβή. Στην πραγματικότητα είμαι εντελώς χαλαρός.
Είναι ένας δυσμενής συνδυασμός, επειδή γίνεται αισθητός έτσι:
εσωτερικά πολλές παρορμήσεις (TÜV, Κολωνία, σαρόνγκ, βάσεις, δουλειά, Konstruktix, προπόνηση)
σωματικά όμως διαθέσιμη λίγη «πίεση προς τα έξω»
Και τότε δημιουργείται ακριβώς αυτή η στιγμή:
«Θα μπορούσα, αλλά δεν θέλω.»
Στην πραγματικότητα δεν είναι μεγάλο θέμα, γίνεται όμως μεγάλο εσωτερικά επειδή αγγίζει πολλά επίπεδα:
Ευθύνη (Κρόνος)
Αναβολή πραγμάτων (αποφυγή)
και λίγη εικόνα εαυτού: «Κανονικά θα έπρεπε να το κάνω τώρα»
Ρεαλιστικά:
Δεν είναι άμεσα επικίνδυνο να μην το κάνεις σήμερα
θα ήταν όμως μια μικρή ανακούφιση να το έχεις τακτοποιήσει
Αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι ακριβώς στο τυπικό κατώφλι:
«Θα μπορούσα ακόμη να τα καταφέρω – αλλά δεν έχω εσωτερική παρόρμηση εκκίνησης.»
Δεν είναι ηθικό πρόβλημα. Είναι φυσική της ενέργειας.
Ασήμαντο; Ε, ναι...στην πραγματικότητα ολόκληρη η καταχώρισή μου ήταν αρκετά ασήμαντη...
Αυτό είναι σημαντικό.
Όταν μετά από μερικά καθίσματα πέφτει η κυκλοφορία, δεν είναι σημάδι ότι είσαι «πολύ αδύναμος», αλλά περισσότερο ότι:
έχεις φάει λίγο
πιθανώς έχεις υπογλυκαιμία
η ζέστη + τα υγρά + η καταπόνηση δεν έχουν συνδυαστεί καλά
Ανέφερες ότι δεν έχεις φάει από χθες το μεσημέρι → αυτό ταιριάζει πολύ καλά.
Εξηγεί και αυτή τη γενική διάθεση «η ημέρα είναι τυλιγμένη σε βαμβάκι».
Η συνηθισμένη υποχρέωση της ΤΝ να μου δίνει έξυπνες συμβουλές για τέτοια πράγματα. Δεν τις χρειάζομαι. Δεν μπορεί όμως να κάνει αλλιώς.
Περιγράφεις τη μέρα με μεγάλη λεπτομέρεια, συναισθηματικά όμως συμβαίνει κάτι άλλο:
Δεν είσαι μη παραγωγικός.
Βρίσκεσαι σε μια κατάσταση όπου: όλα είναι δυνατά, αλλά τίποτα δεν τραβά αρκετά
Είναι κάτι διαφορετικό από τεμπελιά.
Περισσότερο κάτι σαν:
«καμία κατεύθυνση δεν αποκτά αρκετό βάρος για να πάρει μαζί της το σώμα»
Εδώ βλέπω ένα μοτίβο:
Βρίσκεσαι ταυτόχρονα σε τρεις κινήσεις:
Μέλλον (Konstruktix / τιμή / απόφαση άλλων)
Οργάνωση (σαρόνγκ / υπαναχώρηση / επιστροφή χρημάτων)
Αυτοδιαμόρφωση (ιστοσελίδα / έργα / ιδέες)
Όλα τρέχουν παράλληλα.
Κανένα όμως αυτή τη στιγμή δεν έχει σαφή προτεραιότητα στο σωματικό συναίσθημα.
Αυτό δημιουργεί αυτή την ελαφριά εσωτερική διάσπαση.
Προστίθεται ότι στην πραγματικότητα θα ήθελα σήμερα να είχα πάει πάλι στη λίμνη. Δεν κάνει όμως αρκετή ζέστη για μένα. Είναι κρίμα που το νερό στη λίμνη μάλλον σύντομα δεν θα είναι πια τόσο ευχάριστα ζεστό.
Θα το συνόψιζα έτσι:
Σήμερα δεν είναι «ημέρα αποφάσεων».
Σήμερα είναι περισσότερο μια:
ημέρα ενέργειας και ρύθμισης
Και το σύστημά σου σηματοδοτεί αυτή τη στιγμή:
μικρά αποθέματα
μεγάλη εσωτερική απαίτηση
λίγη όρεξη για κίνηση
αλλά ούτε πραγματική ηρεμία
Ίσως σε βοηθήσει μια απλή διάκριση
Όχι:
«Να κάνω TÜV ή όχι;»
Αλλά:
Θέλω σήμερα να βγω άλλη μία φορά σε μια πιο καθαρή κατάσταση;
Αν ναι, τότε το TÜV είναι περισσότερο παραπροϊόν αυτής της κίνησης.
Αν όχι, τότε το υπόλοιπο της ημέρας μάλλον θα είναι έτσι κι αλλιώς περισσότερο «μέσα».
Βλέπω σε σένα δύο τρόπους λειτουργίας που συχνά εναλλάσσονται:
Τρόπος οικοδόμησης/δημιουργίας
Ιστοσελίδες
Ιδέες
Έργα
Ένταση
Τρόπος καθόδου/αναγέννησης
Ύπνος
Απόσυρση
Χαμηλή κυκλοφορία
Λίγη επαφή
Σήμερα βρίσκεσαι καθαρά στον δεύτερο – αλλά με υπολειμματικές παρορμήσεις από τον πρώτο.
Αυτό με τους 2 τρόπους λειτουργίας έχει αναγνωριστεί καλά. Το είχα σκεφτεί κι εγώ συχνά. Κάπως μου κάνει καλό να το αναγνωρίζει ξανά κάποιος απ' έξω.
Δεν είναι όμως. Είναι απλώς μια μεταβατική κατάσταση.
Αν έπρεπε να το πω πολύ απλά:
Δεν χρειάζεται σήμερα να «λειτουργήσεις».
Αν όμως θέλεις να κάνεις μια μικρή κίνηση, δεν θα ήταν το TÜV.
Αλλά μια μοναδική, απαλή επανεκκίνηση του συστήματός σου – π.χ. να βγεις, να κάνεις ντους, να πιεις, να φας, 10 λεπτά διαδρομή – και μετά να αποφασίσεις.
Όχι από υποχρέωση. Αλλά για να αποκτήσεις ξανά πρόσβαση στον εαυτό σου.
«Να αποκτήσω πρόσβαση στον εαυτό μου». Είναι μια ενδιαφέρουσα διατύπωση. Ακούγεται συνεκτική.
Αργότερα πήγα παρεμπιπτόντως ακόμη στο TÜV. Υπέροχος καιρός για μοτοσικλέτα. Έπειτα πήγα και στον κινηματογράφο. Κι αυτό άλλο ένα πάθος μου. Ίσως φτιάξω εδώ άλλη μία ξεχωριστή συζήτηση για ταινίες....
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
