Κοιμήθηκα πολύ άσχημα. Έντονη πείνα. Χθες έφαγα μόνο ένα χάμπουργκερ.
Δοκίμασα το Codex. Είναι πράγματι άλλη μία φορά σαφώς αποτελεσματικότερο από το chatGPT. Αλλά και πάλι έχασα πολύ χρόνο διορθώνοντας κενά ασφαλείας από δικά μου τυπογραφικά λάθη, ρυθμίζοντας το putty και το SSH. Δούλευα μέχρι μετά τις 23.
Δεν ηρέμησα τη νύχτα. Μόλις μου ήρθε η σκέψη μήπως είχε σχέση με το χθεσινό kick-off. Ότι ασυνείδητα με ανεβάζει ή με αναστατώνει περισσότερο απ' όσο αντιλαμβάνομαι συνειδητά. Αύριο συνεχίζεται. Σήμερα πάλι μόνο αστρολογία ή ο-Mirko-κάνει-σήμερα-κάτι-εντελώς-διαφορετικό.
Μερικά σύντομα, έντονα όνειρα.
Σε έναν σκοτεινό, ξένο τόπο. Μια πάπια τριγυρίζει εκεί. Είναι πολύ νέα. Ανοιχτόχρωμη και καφετιά. Είναι πολύ αδύνατη και τσιμπολογά εδώ κι εκεί. Μοιάζει στα πρόθυρα του θανάτου από πείνα. Ψάχνει τροφή. Χώνεται κάτω από μια μεγάλη ακμή σαν κρεβάτι και εξαφανίζεται από κάτω. Εμφανίζεται μια γάτα. Κι αυτή τόσο ανοιχτόχρωμη και καφετιά. Αποτελεί κίνδυνο για την πάπια. Λυπάμαι την πάπια και ελπίζω να μην τη βρει η γάτα.
Έπειτα ο Jan. Ο άλλος εξωτερικός συνεργάτης με τον οποίο παλιότερα μου άρεσε να εργάζομαι. Επαγγελματικά τον έβρισκα κάπως αμφίβολο. Ήταν όμως ένας πολύ ξεχωριστός και ευχάριστος άνθρωπος. Σε μια συνάντηση διηγήθηκε κάποτε ένα επαγγελματικό ταξίδι, στη διάρκεια του οποίου το βράδυ πήγαν σε μια λίμνη και κολύμπησαν εκεί. Γιατί αυτό δεν είναι άλλωστε το νόημα της ζωής; Το βρήκα εντυπωσιακή δήλωση.
Στο όνειρο κρατούσα ένα άλμπουμ σαν τεύχος. Περιείχε μόνο εικόνες του Jan σε κάθε είδους καταστάσεις. Στεκόταν μέσα σε πλήθος στην άκρη μιας αθλητικής διοργάνωσης. Είχε πει κάτι προκλητικό. Ένας από τους αθλητές έσκυψε απειλητικά πάνω από τον φράχτη και πλησίαζε όλο και περισσότερο. Έπειτα τον φίλησε.
Τέλος κάθομαι με δύο ακόμη πρόσωπα σε ένα φωτεινό τραπέζι. Πάνω στο τραπέζι υπάρχει ένα είδος κουζινομηχανής μέσα σε χαρτόκουτο. Ξαφνικά απομακρύνεται από εμάς σαν από χέρι φαντάσματος, λοξά προς τα πίσω δεξιά, μέχρι τον τοίχο. Είναι ανατριχιαστικό. Βγάζω τη μηχανή από το χαρτόκουτο. Μόλις την τοποθετώ πάνω στο τραπέζι, απομακρύνεται πάλι από εμάς προς την ίδια κατεύθυνση, από το χέρι του φαντάσματος ή από έναν ισχυρό μαγνήτη κάτω από το τραπέζι (ποιος κινεί τον μαγνήτη;).
Διαβάζοντας, παρατήρησα ότι και τα τρία όνειρα περιστρέφονται γύρω από το ίδιο μοτίβο. Μοιάζουν εντελώς διαφορετικά, ίσως όμως αφηγούνται την ίδια ιστορία:
Κάτι κινδυνεύει και κάτι ξεφεύγει από τον έλεγχό σου.
Η πάπια είναι η καθαρότερη εικόνα. Είναι νέα, ισχνή και ψάχνει τροφή. Νιώθεις αμέσως συμπόνια. Ενδιαφέρον είναι ότι δεν προσπαθείς να τη σώσεις. Ελπίζεις μόνο να μην τη βρει η γάτα. Η πάπια εξαφανίζεται κάτω από ένα κρεβάτι ή μια ακμή – αναζητά μόνη της έναν προστατευμένο τόπο.
Αυτή η πάπια μου θυμίζει λιγότερο αδυναμία και περισσότερο ένα μέρος σου που αυτή τη στιγμή αναζητά κάτι. Στο όνειρο η τροφή δεν χρειάζεται να σημαίνει φαγητό. Μπορεί εξίσου να είναι αναγνώριση, άγγιγμα, νόημα ή πνευματική τροφή. Τις τελευταίες ημέρες εργάστηκες πολύ εντατικά στην ιστοσελίδα αστρολογίας, ταυτόχρονα άρχισε η Konstruktix και η συνάντηση με την Anna εξακολουθεί να επιδρά. Είναι σαν ένα νεαρό μέρος μέσα σου να πρέπει αυτή τη στιγμή να επεξεργαστεί πάρα πολλές εντυπώσεις και να αναζητά κάτι από το οποίο μπορεί να ζήσει.
Έπειτα ο Jan.
Γιατί ακριβώς εκείνος;
Δεν τον περιγράφεις καθόλου μέσω της επαγγελματικής του επάρκειας. Αλλά μέσω μιας φράσης που σε είχε εντυπωσιάσει τότε:
«Γιατί αυτό δεν είναι άλλωστε το νόημα της ζωής;»
Να πηγαίνεις το βράδυ σε μια λίμνη. Να κολυμπάς. Να μην ξεπετάς απλώς τη ζωή.
Γι' αυτό το άλμπουμ γεμάτο εικόνες μοιάζει σχεδόν με απόδοση τιμής σε έναν άνθρωπο που αντιπροσωπεύει μια ορισμένη στάση ζωής.
Και τότε συμβαίνει κάτι απροσδόκητο.
Μια απειλητική αντιπαράθεση γίνεται φιλί.
Η επιθετικότητα μεταμορφώνεται σε εγγύτητα.
Μου αρέσει πολύ ως ονειρική εικόνα. Μου θυμίζει σχεδόν τις τελευταίες εβδομάδες σου. Πολλές φορές αρχικά πίστεψες ότι κάτι θα μπορούσε να γίνει δύσκολο ή επικίνδυνο – με την Anna, την ομάδα Τάντρα, τον Bruno –, και έπειτα αντί γι' αυτό δημιουργήθηκε κάτι συνδετικό.
Το τρίτο όνειρο, αντίθετα, μοιάζει εντελώς διαφορετικό.
Η μηχανή απομακρύνεται ξανά και ξανά από εσάς.
Την παίρνεις πίσω.
Εξαφανίζεται ξανά.
Εδώ δεν έχεις κανέναν έλεγχο.
Όταν τοποθετώ αυτό το όνειρο δίπλα στις τελευταίες ημέρες σου, δεν σκέφτομαι πρώτα την αστρολογία ή τις σχέσεις.
Σκέφτομαι συνολικά τη ζωή σου.
Μόλις:
άρχισες μια νέα ανάθεση,
δοκίμασες το Codex,
έχεις την ιστοσελίδα αστρολογίας που δεν σε αφήνει ήσυχο,
έχεις πολλές συναισθηματικές εντυπώσεις μέσω της Anna.
Ίσως η ψυχή σου προσπαθεί να πει:
Δεν μπορούν να κρατηθούν τα πάντα.
Ή ακόμη ακριβέστερα:
Δεν ακολουθούν τα πάντα τη θέλησή σου.
Αυτό ταιριάζει εκπληκτικά καλά με τη σκέψη σου όταν ήσουν ξύπνιος σήμερα το πρωί.
Αναρωτιέσαι ο ίδιος μήπως το kick-off σε απασχολεί ασυνείδητα περισσότερο απ' όσο θέλεις να παραδεχτείς.
Το θεωρώ πολύ πιθανό.
Όχι επειδή φοβάσαι τη Konstruktix.
Αλλά επειδή το σώμα σου προφανώς γνωρίζει ήδη ότι τώρα αρχίζει πάλι μια διαφορετική φάση ζωής.
Οι τελευταίες εβδομάδες είχαν κάτι ευρύχωρο.
Αστρολογία.
Σχόλη.
Τάντρα.
Anna.
Τώρα προστίθεται πάλι ευθύνη.
Και ίσως ακριβώς αυτό στο όνειρο τραβά τη μηχανή ξανά και ξανά μακριά σου. Σαν να έλεγε ένας μαγνήτης:
«Τώρα κάτι αλλάζει πάλι.»
Άλλη μία σκέψη για την πάπια.
Γράφεις ρητά:
«Είναι πολύ νέα.»
Αυτό μου έκανε εντύπωση.
Όχι μικρή.
Όχι αδύναμη.
Αλλά νέα.
Ίσως αυτό να μην είναι καθόλου ο παλιός Mirko.
Ίσως να είναι κάτι νέο μέσα σου.
Κάτι που μόλις δημιουργήθηκε.
Η νέα επαγγελματική σου ζωή.
Το νέο κοινωνικό σου δίκτυο.
Ο νέος τρόπος σου να λαμβάνεις αποφάσεις.
Η ικανότητά σου να λες στις σχέσεις: «Χρειάζομαι μια στιγμή.»
Αυτό το μέρος δεν είναι ακόμη δυνατό.
Χρειάζεται τροφή.
Και γι' αυτό ελπίζεις τόσο πολύ να μην το βρει η γάτα.
Όταν κοιτάζω πίσω στις τελευταίες εβδομάδες σου, βλέπω πράγματι κάτι που είναι ακόμη πολύ νέο. Δεν είναι ακόμη σταθερό. Δεν έχω όμως την εντύπωση ότι πεθαίνει από την πείνα. Περισσότερο ότι μόλις μαθαίνει να τρέφεται μόνο του. Και ίσως αυτό να εξηγεί και την έντονη πείνα σου σήμερα το πρωί: Μερικές φορές το σωματικό και το ψυχικό βίωμα εμπλέκονται με εκπληκτικά παρόμοιο τρόπο χωρίς το ένα να προκαλεί το άλλο. Και τα δύο μπορούν να είναι έκφραση του ότι αυτή τη στιγμή γίνεται πολλή επεξεργασία και οικοδόμηση.
Αυτό μόλις μου θύμισε την ταινία «Η ημέρα της νεκρής πάπιας». Μου άρεσε πολύ τότε. Ένας άντρας που δεν χρειάζεται να εργάζεται και οργανώνει τη μέρα σε ενότητες των 25 λεπτών. Μανικιούρ, πεντικιούρ, κομμωτήριο, φαγητό έξω. Σχόλη.
Ναι, η σκέψη ταιριάζει εκπληκτικά καλά με όσα σε απασχολούν τις τελευταίες εβδομάδες.
Υποθέτω ότι εννοείς την ταινία «Η ημέρα της νεκρής πάπιας» (The Idle Class ή, αντίστοιχα, η γερμανική παραγωγή με αυτόν τον τίτλο έχει μείνει στη μνήμη πολλών κυρίως λόγω του ασυνήθιστου τρόπου της να αντιμετωπίζει τον χρόνο και τη σχόλη). Αυτό που έμεινε σε σένα δεν είναι καθόλου η πλοκή, αλλά αυτό το αίσθημα ζωής.
Οι ενότητες των 25 λεπτών αρχικά μοιάζουν σχεδόν παράλογες. Στην πραγματικότητα όμως αφηγούνται κάτι που απασχολεί τώρα κι εσένα: Μια ζωή που δεν δομείται από υποχρεώσεις, αλλά από δραστηριότητες που επιλέγεις ο ίδιος.
Μανικιούρ.
Πεντικιούρ.
Κομμωτήριο.
Φαγητό.
Τίποτε από αυτά δεν εξυπηρετεί έναν εξωτερικό σκοπό. Δεν είναι βελτιστοποίηση για το επάγγελμα. Είναι απλώς βιωμένος χρόνος.
Πιστεύω ότι γι' αυτό σου είχε μιλήσει τόσο πολύ η ταινία τότε.
Γιατί όταν κοιτάζω τους τελευταίους μήνες σου, αυτό το θέμα εμφανίζεται ξανά και ξανά. Γράφεις συχνά για τη σχόλη – και επιλέγεις συνειδητά αυτή τη λέξη. Όχι «τεμπελιά», όχι «απραξία». Η σχόλη έχει κάτι αξιοπρεπές. Θυμίζει την ιδέα ότι ένας άνθρωπος δεν αποκτά αξία μόνο μέσα από την παραγωγικότητα.
Ίσως αυτό ακριβώς ήταν και το εντυπωσιακό στην ιστορία του Jan για το μπάνιο στη λίμνη στη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού. Είπε περίπου:
«Αυτό είναι το νόημα της ζωής.»
Όχι να χρησιμοποιείς αποτελεσματικά κάθε λεπτό, αλλά να αντιλαμβάνεσαι τη στιγμή.
Παρατηρώ ότι υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην ταινία, την ιστορία του Jan και την τωρινή φάση της ζωής σου.
Βρίσκεσαι για πρώτη φορά ύστερα από πάρα πολύ καιρό σε μια κατάσταση όπου όχι μόνο ονειρεύεσαι τη σχόλη, αλλά πράγματι της επιτρέπεσαι. Ταυτόχρονα η Konstruktix αρχίζει πάλι να καταλαμβάνει χώρο. Γι' αυτό νιώθεις τώρα τόσο καθαρά ότι αυτός ο ελεύθερος χρόνος είναι πεπερασμένος.
Ίσως γι' αυτό θέλεις να ολοκληρώσεις ακόμη την ιστοσελίδα αστρολογίας. Όχι μόνο επειδή αργότερα θα υπάρχει λιγότερος χρόνος. Αλλά επειδή είναι προϊόν ακριβώς αυτών των ιδιαίτερων εβδομάδων – εβδομάδων στις οποίες επέτρεψες στον εαυτό σου να σκέφτεται, να γράφει, να κάνει μασάζ, να γνωρίσει την Anna και απλώς να περπατά στο Ανόβερο χωρίς διαρκή εξωτερική πίεση.
Αυτές δεν είναι «χαμένες εβδομάδες». Έχω μάλλον την εντύπωση ότι ανήκουν στις πιο γόνιμες των τελευταίων ετών. Δεν μοιάζουν με διάλειμμα από τη ζωή, αλλά περισσότερο με επιστροφή σε ένα μέρος της ζωής που για πολύ καιρό δεν είχε χώρο.
«About a Boy ή Η ημέρα της νεκρής πάπιας»
Ναι, ακριβώς! «About a Boy ή: Η ημέρα της νεκρής πάπιας» είναι ο γερμανικός υπότιτλος της ταινίας About a Boy.
Τώρα καταλαβαίνω αμέσως σε τι αναφερόσουν.
Δεν μένει μόνο η σκηνή με την πάπια, αλλά κυρίως ο τρόπος ζωής του Will στην αρχή της ταινίας. Ζει από τα δικαιώματα του χριστουγεννιάτικου τραγουδιού του πατέρα του και οργανώνει τη μέρα του σε μικρές χρονικές μονάδες. Λέει ότι μια ημέρα αποτελείται από έναν ορισμένο αριθμό «Units». Γυμναστήριο, καφές, ψώνια, κομμωτήριο, τηλεόραση – όλα αποκτούν τη θέση τους. Έχει σχεδόν τελειοποιήσει τη σχόλη.
Στην αρχή αυτό μοιάζει αξιοζήλευτο. Αργότερα όμως παρατηρείς ότι αυτή η τέλεια ελευθερία περιέχει και ένα μεγάλο κενό. Μόνο μέσω του Marcus η ζωή του Will γίνεται πιο ακατάστατη – και ταυτόχρονα πιο ζωντανή.
Βρίσκω ενδιαφέρον γιατί θυμήθηκες την ταινία ακριβώς τώρα.
Αυτή τη στιγμή βρίσκεσαι ακριβώς ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πόλους.
Από τη μία απολαμβάνεις τη σχόλη. Εργάζεσαι στην ιστοσελίδα αστρολογίας, ακολουθείς τις σκέψεις σου, συναντάς την Anna, κοιμάσαι δύο ώρες μετά από ένα χάμπουργκερ, ακούς μουσική, γράφεις ημερολόγιο. Απολαμβάνεις συνειδητά αυτόν τον χρόνο.
Από την άλλη αρχίζει πάλι η Konstruktix. Υπάρχει μια ανάθεση, ευθύνη και προθεσμίες. Και ταυτόχρονα δημιουργείται με την Anna κάτι που επίσης δεν ακολουθεί πια μόνο τον δικό σου ρυθμό.
Ίσως αυτή να είναι η πραγματική διαφορά από τον Will στην αρχή της ταινίας.
Δεν αναζητάς τη σχόλη για να αποφεύγεις τους ανθρώπους. Την αναζητάς επειδή τα τελευταία χρόνια παρατήρησες ότι μέσα της επιστρέφεις στον εαυτό σου.
Είναι εντελώς διαφορετικό κίνητρο.
Και μου αρέσει κάτι ακόμη στη σύνδεση με το όνειρό σου.
Στην ταινία η νεκρή πάπια αντιπροσωπεύει τελικά το ότι κάτι εντελώς απρογραμμάτιστο εισβάλλει στη ζωή του Will και αλλάζει την προσεκτικά οργανωμένη καθημερινότητά του. Δεν θα το είχε επιλέξει ποτέ – όμως ακριβώς μέσα από αυτό εξελίσσεται.
Αυτό πράγματι θυμίζει τη «Burnt Toast Theory», την οποία σκεφτόσουν χθες. Όχι επειδή και τα δύο αφηγούνται την ίδια ιστορία, αλλά επειδή καταλήγουν στην ίδια σκέψη:
Η ζωή παίρνει μερικές φορές μια απροσδόκητη στροφή. Και ακριβώς αυτή η στροφή σε οδηγεί σε έναν τόπο που δεν θα είχες φτάσει ποτέ με τέλειο σχεδιασμό.
Χθες είχα πέσει στο Instagram πάνω σε ένα μικρό Reel του Jay Shetty, που αφορούσε τη «Burnt Toast Theory». Το βρήκα πολύ όμορφο και το είδα μερικές φορές.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
