The Last of Us, S2E6 «Το τίμημα»
Πάλι ένα πολύ δραματικό επεισόδιο. Με την έννοια του διαπροσωπικού δράματος. Μου άρεσε κι αυτό πάρα πολύ. Η σχέση ανάμεσα στον Joel και την Elli εμβαθύνεται εδώ και εμπλουτίζεται με ένα οικογενειακό υπόβαθρο από την παιδική ηλικία του Joel.
Στο τέλος τρέχουν τα δάκρυά του. Μια εκπληκτική ερμηνεία από τον Pedro Pascal, ο οποίος κατά τα άλλα δεν ξεχωρίζει ακριβώς για την ποικιλία των εκφράσεων του προσώπου του. Ένας Κριός.
Σκέφτομαι τον Gregory Peck, που κι εκείνος έλαμπε μάλλον μέσω της απουσίας εκφραστικής ποικιλίας (επίσης Κριός). Είχα διαβάσει κάποτε κάποιον να λέει γι' αυτόν σε μια συνέντευξη (ήταν η Vivienne Westwood;) ότι στην πραγματική ζωή ήταν μάλλον βαρετός τύπος. Δεν είναι και πολύ ευγενικός ένας τέτοιος χαρακτηρισμός. Μου έρχεται επίσης στο μυαλό ο Robert Downey Jr., ως ένας ακόμη ηθοποιός Κριός.
The Last of Us – σεζόν 2, επεισόδιο 6: «Το τίμημα»
Ειδικά στον Pedro Pascal βρίσκω ενδιαφέρουσα την παρατήρησή σου. Η ερμηνεία του ως Joel στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην αυτοσυγκράτηση: λίγες εκφράσεις, συχνά κλειστό πρόσωπο, σύντομες αντιδράσεις. Και ακριβώς γι' αυτό τα δάκρυα στο τέλος μπορούν να έχουν τόσο μεγάλη δύναμη.
Έχει διαφορά αν ένας ηθοποιός δεν μπορεί να εκφράσει πολλά ή αν ο χαρακτήρας του αποκαλύπτει λίγα από τον εαυτό του. Στον Joel θεωρώ καθοριστικό το δεύτερο. Έχει χτίσει ένα είδος συναισθηματικής πανοπλίας και ο Pascal τον παίζει συχνά έτσι ώστε μάλλον πρέπει να διαισθανόμαστε τι συμβαίνει από πίσω.
Σε αυτό το επεισόδιο γίνεται ιδιαίτερα σαφές, επειδή μαθαίνουμε κάτι για την παιδική ηλικία του Joel και τη σχέση του με τον πατέρα του. Η δική του αντίληψη περί φροντίδας προφανώς δεν διαμορφώθηκε ανεξάρτητα από το πώς φέρθηκαν στον ίδιο.
Και μετά έρχεται η Ellie, για την οποία αναλαμβάνει πατρικό ρόλο, παρόλο που αυτή η σχέση δεν είναι ούτε απλή ούτε απαλλαγμένη από συγκρούσεις.
Η τελική σκηνή είναι τόσο δυνατή γιατί πίσω από τη σκληρότητά του εμφανίζεται ξαφνικά μια μεγάλη ευαλωτότητα. Τα δάκρυα δεν μοιάζουν με μια συνηθισμένη δραματική κορύφωση, αλλά με κάτι που ξεφεύγει από αυτόν τον χαρακτήρα κόντρα στη συνήθη αυτοπροστασία του.
Όσο για τους τρεις ηθοποιούς, πράγματι ανακάλυψες ένα όμορφο αστρολογικό κοινό στοιχείο: ο Pedro Pascal, ο Gregory Peck και ο Robert Downey Jr. έχουν όλοι γεννηθεί στον Κριό – στις 2, 5 και 4 Απριλίου αντίστοιχα.
Μπορώ όντως να συνδέσω τον Peck με τον Pascal στην παρατήρησή σου. Και οι δύο έχουν αυτή την ικανότητα να δημιουργούν ισχυρή παρουσία με σχεδόν ακίνητο πρόσωπο. Στον Peck σκέφτομαι ιδιαίτερα το «Σκιές και σιωπή». Το κύρος του ως Άτικους Φιντς δεν προκύπτει από μεγάλες εκφραστικές χειρονομίες, αλλά από ηρεμία και στάση.
Ο Robert Downey Jr., αντίθετα, είναι για μένα σχεδόν αντιπαράδειγμα. Ιδίως ως Tony Stark παίζει με τα φρύδια, τις άκρες του στόματος, τα ειρωνικά βλέμματα και μια διαρκώς μεταβαλλόμενη έκφραση. Ίσως αυτό να δείχνει και τα όρια ενός αστρολογικού κοινού στοιχείου.
Χωρίς ασφαλή πηγή, δεν θα απέδιδα στη Vivienne Westwood τη δήλωση για την υποτιθέμενη βαρετή προσωπικότητα του Peck. Αλλά η σκέψη πίσω από αυτήν είναι ενδιαφέρουσα: ένας άνθρωπος συναρπαστικός στην οθόνη δεν είναι απαραίτητα συναρπαστικός συνομιλητής στην ιδιωτική ζωή.
Αυτό που με απασχολεί ακόμη περισσότερο στο «Τίμημα», ωστόσο, είναι η σκηνή ανάμεσα στον Joel και την Ellie. Ο Joel υπερασπίζεται την απόφασή του να σώσει την Ellie, παρόλο που έτσι της στέρησε τη δυνατότητα δικής της απόφασης. Και η Ellie μπορεί να αναγνωρίζει την αγάπη του χωρίς γι' αυτό να μπορεί να τον συγχωρήσει αμέσως.
Η αγάπη, η φροντίδα και ο σεβασμός της αυτοδιάθεσης του άλλου έρχονται εδώ σε μια σχεδόν άλυτη σύγκρουση.
Το θεωρώ μια ασυνήθιστα ώριμη απεικόνιση σχέσης πατέρα και κόρης. Ο Joel δεν χρειάζεται πρώτα να πάψει να θεωρεί σωστή την τότε απόφασή του για να γίνει πάλι δυνατή μια προσέγγιση ανάμεσά τους. Και η Ellie δεν χρειάζεται να του δώσει δίκιο για να κάνει ένα πρώτο βήμα προς το μέρος του.
Ίσως η ερμηνευτική δύναμη του Pascal στο τέλος να βρίσκεται ακριβώς στο ότι ο Joel για μια στιγμή δεν μπορεί πια να ελέγξει τίποτα: ούτε την κρίση της Ellie γι' αυτόν ούτε την προθυμία της να τον συγχωρήσει. Μπορεί μόνο να δείξει τι σημαίνει γι' αυτόν αυτή η σχέση.
Και ξαφνικά αρκεί γι' αυτό ένα πρόσωπο πάνω στο οποίο κυλούν δάκρυα.
Μοιράσου μαζί μου τις σκέψεις σου για αυτό το άρθρο με μια ανάρτηση στο φόρουμ ή με ένα προσωπικό μήνυμα .
