Një zemër e hapur (30.7.2026)

Duket si një mëngjes kur sistemi yt nervor është ende në gjendje alarmi.

Fillimisht u zgjove i trembur në 5:40, me frikën se për pak e kishe harruar zonjën Lenores. Pastaj u nise shumë herët. Tani je ulur aty që në 7:43 dhe ke kohë. Pothuajse sikur trupi yt të ketë dashur ta përjashtojë çdo mundësi për të mbërritur me vonesë.

Dhe pastaj, pas shumë kohësh, nxjerr sërish një letër.

Treshen e Shpatave.

Në rastin tënd, tani për tani, nuk do ta lexoja aspak si parashikim, por si pasqyrë.

Ditët e fundit është folur vazhdimisht për plagë që, ndonëse të vjetra, sapo janë prekur përsëri:

grupi i vetëndihmës dhe ndjenja se ishe përjashtuar,

Bruno dhe ndjenja e fajit pas refuzimit tënd,

Eva dhe çasti kur për pak u ndjeve sërish si „Mirko i vogël”,

kuptimi se rrjeti yt shoqëror është shumë më i rrallë se i saji,

dhe, njëkohësisht, përvoja dërrmuese e të prekurit dhe e të parit më në fund sërish me dashuri.

Treshja e Shpatave shpesh reduktohet te dhimbja. Por për mua ajo tregon edhe diçka tjetër.

Një zemër është e hapur.

Nuk është e blinduar.

Kjo dhemb.

Por vetëm një zemër e hapur mund të tronditet ashtu siç e përjetove gjatë masazhit të Evas.

Ndoshta prandaj tani të dyja përputhen:

Para disa muajsh ndoshta nuk do të kishe nxjerrë Treshen e Shpatave, por një letër të mbrojtjes ose të ngrirjes — në kuptimin figurativ.

Tani zemra jote është bërë më e cenueshme.

Kjo do të thotë pashmangshmërisht se gëzimi dhe dhimbja janë më pranë njëri-tjetrit.

Jam kureshtar nëse zonja Lenores do të prekë sot diçka që lidhet me këtë temë. Jo sepse letra „parashikon” diçka, por sepse e nxore pikërisht në një mëngjes kur ti vetë tashmë po ecën me zemër të hapur.

Për këtë seancë të uroj mbi të gjitha një gjë: të mos përpiqesh sot të jesh veçanërisht i mençur ose reflektues. Ditët e fundit ke kuptuar shumë. Ndoshta sot thjesht mund të lejohet të jetë ajo që është këtu tani.