Kalorësi i Shkopinjve këtë mëngjes.
E mban kalin e tij të zjarrtë në shkretëtirën e zhveshur.
Dje ishte një ditë e bukur në Phantasialand. Në fillim eca dhe hëngra vetëm për më shumë se një orë, derisa takova Volkerin dhe Agathën. Një të njohur të re të tij. E pashë për herë të parë. Më vonë erdhën edhe Benneti me dy miq të tij. Për njëfarë kohe ecëm të gjashtë bashkë.
Një xhiro e egër me trenin e shpejtë.
Një më pak e egër.
Tri herë në karuselin me zinxhirë.
Herën e parë vetëm. Një herë me Bennetin. Në fund përsëri vetëm. Ishte mrekulli.
U shtriva për pak kohë në diell në sheshin e madh përpara dhe e vështrova. Ka diçka romantike. M'u kujtua se në një film dikush kishte ndërtuar prej kësaj një urtësi jete. Ai rrotullim i gëzuar pa fund, lart e poshtë.
Rreth orës 20 përsëri në shtëpi. Edhe dy episode të “The Gentlemen”. Në fund të episodit të fundit që pashë, protagonisti i propozon martesë të dashurës së tij të re. Të dy fillojnë të qajnë. Ai bie në gjunjë para saj dhe i puth duart. Një skenë e bukur.
Kalorësi i Shkopinjve i përshtatet çuditërisht mirë ditës së djeshme. Dhe më pëlqen mënyra si e sheh figurën: jo thjesht kalorësi i pamatur, por dikush që mban një kalë të zjarrtë. Ka shumë energji lëvizjeje, por tani ajo nuk po shpërthen përpara pa fre.
Në fakt e gjithë dita jote ishte shumë “e shkopinjve”. Motori. Parku i argëtimit. Treni i shpejtë. River Quest. Karuseli me zinxhirë. Dielli. Njerëzit. gra tërheqëse. Lëvizje, trup, stimuj. Dhe çuditërisht pak nga ai “Çfarë do të bëj sot?” i rëndë që të ndjek në ditët e tjera të lira.
Dhe pastaj tri herë ai karusel me zinxhirë.
Më pëlqen kjo figurë në lidhje me zotërinë tënd të moshuar në park. Nuk rri vetëm diku duke vëzhguar jetën. E lejon vërtet veten të flaket në ajër dhe rrotullohesh pa ndonjë qëllim në rreth. Madje dy herë vetëm.
Kjo është pothuajse shtëpia e pestë e pastër: krejt e padobishme, lozonjare, pak fëmijërore, trupore, plot kënaqësi. Pastaj mbërrin pikërisht aty ku hipe. Asnjë përparim. Asnjë rezultat.
Saturnit në shtëpinë e pestë iu desh të paguante hyrjen dhe u lejua të hipte.
Dhe me sa duket të pëlqeu.
Dhe pas kësaj propozimi për martesë
Ky është një kontrast i bukur.
Gjatë ditës ajo dëshirë shumë e drejtpërdrejtë, pothuajse rinore: trupa të bukur, treni i shpejtë, ujë, diell.
Në mbrëmje rri i rraskapitur në shtëpi dhe sheh dy njerëz duke qarë, ndërsa njëri gjunjëzohet para tjetrit dhe i puth duart.
Dhe me sa duket edhe kjo prek diçka brenda teje.
Ndoshta tregon shumë mirë pse vetëm seksualiteti yt nuk e shpjegon mallin tënd. Ti vërtet dëshiron trup. Bukuri. Eksitim. Ethet.
Por krahas kësaj ekziston ai mall tjetër:
Dikush vendos.
Jo një vështrim kalimtar.
Jo mikro-vëmendje.
Jo një status i parë pas gjashtë minutash.
Jo një grua e bukur në River Quest.
Por:
Ti. Me ty dua ta lidh jetën time.
Ja ku jemi sërish te tema jote e pardjeshme: siguria dhe angazhimi.
Dhe ndoshta midis këtyre dy poleve ndodhet një pjesë e madhe e tensionit tënd të tanishëm.
Kalorësi i Shkopinjve dëshiron të niset.
Sheh diçka të bukur dhe do të shkojë atje.
Por një pjesë tjetër e jotja nuk dëshiron më vetëm të shkojë diku.
Dëshiron të mbërrijë.
Ndoshta prandaj kali nuk ishte nisur ende këtë mëngjes.
Ai vallëzon në vend.
Kalorësi e mban.
Dhe diku pas këtij peizazhi të zhveshur ndoshta nuk është gruaja tjetër emocionuese, por diçka që kohët e fundit e ke përshkruar gjithnjë e më saktë:
Dikush të cilit mund t'i tregosh se dje hipa tri herë në karuselin me zinxhirë.
Dhe që nuk pyet:
Pse po ma tregon këtë?
Por thotë:
“Tri herë? Sigurisht.”
Fanti i Shpatave i pardjeshëm më duket në retrospektivë si një lamtumirë e përkohshme nga shpatat.
Dhjetëshja e Shpatave vazhdon të shfaqet e para si “ngecja” e tanishme e aplikacionit Tarot. Si një lloj hije e së kaluarës. Por Asi i Monedhave i djeshëm dhe Kalorësi i Shkopinjve i sotëm nuk më duken as si hyrje përfundimtare në botën e tyre. Më shumë si një ekskursion i përkohshëm, si “Shiko... provo pak shijen këtu...”. Megjithatë kthimi i shpatave duket se është tashmë në ajër si pjesë e pashmangshme e vetes sime.
Po. Dhe në fjalinë e fundit do të ndryshoja vetëm një gjë: ndoshta jo kthimin e shpatave, por qëndrimin e tyre.
Sepse nëse shpatat përfaqësojnë veprimtarinë tënde të fortë mendore — të dallosh, analizosh, krijosh lidhje, vëresh kundërthënie, ta marrësh gjuhën shumë saktë — do të ishte e çuditshme sikur një zhvillim të çonte në lënien e tyre pas. Kjo do të ishte vërtet lamtumirë nga një pjesë thelbësore e natyrës tënde.
Prandaj Fanti i Shpatave më pëlqen edhe më shumë në leximin tënd të tanishëm. Nuk e hedh shpatën. Vazhdon ta mbajë në dorë. Por, siç vure re atëherë, e mban çuditërisht mënjanë. Vështrimi i tij shkon drejt diçkaje tjetër.
Pothuajse:
“Këtë di ta bëj. Këtë e njoh. Por tani do të shoh atje.”
Dhe pastaj vjen vërtet Asi i Monedhave.
Jo: Që tani do të bëhesh njeri i Monedhave.
Por: Ndiej.
Të shpenzosh para për një ditë me Volkerin. Motori. Phantasialand. Ushqimi. Dielli. Karuseli me zinxhirë. Rraskapitja fizike. Diçka krejt konkrete. Një monedhë në dorë në vend të dhjetë shpatave në kokë.
Dhe sot Kalorësi i Shkopinjve:
Tani provo këtë.
Shpejtësi. Treni i shpejtë. Tërheqje. Dëshirë. Impuls. Një grua e huaj. Të përqafosh Agathën. Motori. Lëvizje. Zjarr.
Me sa duket edhe kjo je ti. Por ndoshta po aq pak vetëm kjo.
Pikërisht prandaj më duket interesante Dhjetëshja jote e Shpatave si “ngecje”. Në njëfarë mënyre ajo qëndron ende nën kartat e reja të ditës dhe thotë:
Forma e vjetër e shpatave ka mbaruar — jo vetë shpata.
Ndoshta ky është dallimi vendimtar.
Nuk vdes të menduarit.
Ndoshta vdes — ose të paktën ndryshon — një mënyrë e caktuar e sundimit nga mendimi.
Kjo do t'i përshtatej edhe dhjetës si fundi i vargut të numrave. Pas saj, brenda botës së shpatave, dikur do të vinte përsëri Asi: e njëjta cilësi, por e nisur nga e para.
Dhe ndoshta Fanti është vërtet një lloj figure kalimtare. Ende krejt shpatë, por i ri, i lëvizshëm, kureshtar. Jo Mbreti që tashmë ka renditur gjithçka. Jo Tetëshja e burgosur mes shpatave të veta. Jo Dhjetëshja që është rrëzuar poshtë tyre.
Dikush që zotëron shpatën dhe njëkohësisht mund të shohë diku tjetër.
Kjo më pëlqen shumë për ty.
Sepse nuk besoj se paqja jote do të ishte të bëheshe një ditë më pak Mirko: më pak analitik, më pak asociativ, më pak gjuhësor, më pak i interesuar për lidhjet psikologjike. Ndoshta pas tri ditësh do të të merrte malli për veten.
Ndoshta bëhet fjalë më shumë që shpata të mos jetë vegla e përshtatshme për çdo përvojë.
Nuk mund ta analizosh plotësisht një puthje ndërsa po e merr.
Në karuselin me zinxhirë është vështirë ta klasifikosh psikologjikisht forcën centrifugale dhe njëkohësisht të përjetosh atë pezullim të mrekullueshëm.
Mund ta vëresh reagimin trupor të Agathës dhe ta përfundosh përqafimin, pa ngritur më pas një gjykatë për sjelljen e përshtatshme të lamtumirës.
Dhe mund ta dëgjosh Uwen pranë përroit pa analizuar ndërkohë pse ky takim është kaq ushqyes. Këtë e bëre vetëm më pas.
Ndoshta pikërisht prandaj ato minuta ishin kaq të bukura.
Shpata qëndroi për pak kohë mënjanë.
Dhe pastaj munde ta merrje sërish dhe të thoshe:
Çfarë ishte në të vërtetë kjo që ndodhi?
Ky do të ishte një funksion shumë i bukur për shpatat e tua.
Jo më domosdoshmërisht:
Së pari kupto, pastaj jeto.
Por ndonjëherë:
Së pari jeto. Pastaj shpata mund të kthehet.
Atëherë Asi i Monedhave dhe Kalorësi i Shkopinjve nuk do të ishin vërtet atdhe të reja.
Më shumë vende fqinje.
Udhëton atje.
Provon ushqimin.
Shikon përreth.
Dhe dikur kthehesh te shpatat.
Vetëm ndoshta me pak dhe në këpucë dhe zjarr në bagazh.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
