Ëndrra ime:
Jetoj në një apartament të madh e të ndriçuar në një ndërtesë të vjetër. Një dysheme e bukur prej druri. Kam lejuar dy të rinj të jetojnë me mua. Njëri është artist. Ai pikturon koka kukullash. Njërën e ka varur dhe me penelata të gjera vizaton vija mbi faqe dhe qafë. Largohet disa metra për ta parë rezultatin nga më larg. Unë jam shtrirë pothuajse poshtë saj, në shtratin tim. Fle. Ose jam duke u zgjuar. Mendoj për të dy. Nëse janë homoseksualë. Pse nuk mundem thjesht të argëtohem me një dashnor të ri. Pyes veten çfarë ka brenda meje që e pengon këtë «thjesht të argëtohem me një të ri». Diçka të zezë ai ka pikturuar në mur, në qoshe. Nuk është keq, mendoj. Me siguri mund të lyhet sipër. Ulem në buzë të shtratit, mbështes bërrylat dhe e vendos kokën në duar. Kaloj duart nëpër flokët e mi të dendur e të thinjur. I kreh mbrapa. Shikoj dyshemenë e bukur, kafe.
Shënim i redaksisë: Autori është tullac dhe ëndërron shpesh se ka sërish flokë të dendur.
Fle pa batanije. Logjike në këtë vapë. Por është hera e parë në gjithë jetën time. Përndryshe, edhe në vapën më të madhe më duhej diçka për t'u mbuluar. Për t'u fshehur. Kjo duket se është zhdukur.
Sot më prekin mbi të gjitha tri pamje nga ëndrra jote. Duken se përputhen çuditërisht mirë me atë që përshkrove dje.
Pamja e parë është apartamenti i madh e i ndriçuar në ndërtesën e vjetër. Disa muaj më parë ëndrrat e tua do të kishin qenë shpesh më të ngushta: shtëpia prindërore, nëna, detyrimi, korridoret, rrugët, kërkimi. Këtu papritur ka hapësirë. Dritë. Dru. Bukuri. Duket pothuajse si një banesë psikike, në të cilën është krijuar më shumë vend. Më duket domethënëse që aty mund të banojnë njerëz të tjerë pa të zhvendosur ty.
Pastaj artisti. Ai pikturon koka kukullash. Një kokë kukulle nuk ka jetë të vetën. Shprehjen ia jep artisti. Kjo më kujton diçka për të cilën kemi folur shpesh: role, maska, identitete.
Ai pikturon me penelata të gjera. Jo me penela të hollë. Pothuajse sikur pavetëdija jote të thoshte: Tani nuk bëhet më fjalë për korrigjime të vogla të personalitetit tënd. Po hidhen vija më të mëdha. Dhe më bie në sy që vijat e zeza në mur pothuajse nuk të shqetësojnë. Më parë ndoshta do të kishe menduar: «Kjo duhet të zhduket menjëherë.» Tani mendon: «Me siguri mund të lyhet sipër.» Ky është një reagim çuditërisht i qetë.
Pamja e tretë më prek më shumë. Ti ulesh në buzë të shtratit. Kalon dorën nëpër flokët e tu të thinjur e të dendur. Shikon dyshemenë e bukur prej druri. Ti nuk bën... asgjë. Nuk duhet të shkosh askund. Askush nuk kërkon gjë prej teje. Vëzhgon. Ky Mirko duket më i moshuar se Mirko i shumë ëndrrave të mëparshme. Jo i rraskapitur. Më tepër sikur ka mbërritur.
Pastaj vjen kjo fjali: «Pse nuk mundem thjesht të argëtohem me një dashnor të ri.» Nuk besoj se ëndrra flet kryesisht për homoseksualitetin. Në të dëgjoj më tepër pyetjen: «Pse afërsia tek unë nuk mund të jetë kurrë thjesht e lehtë?» Këtë fjali e ke projektuar mbi burrat, sepse kështu pavetëdija jote e anashkalon kompleksin e zakonshëm të marrëdhënieve me gratë. Ajo pyet më në përgjithësi: Pse afërsia tek unë bëhet kaq shpejt përgjegjësi, identitet, e ardhme ose detyrë? Kjo përputhet shumë me atë që shkrove dje për Saturnin.
Dhe së fundi fjalia jote pas ëndrrës: «Fle pa batanije. ... Përndryshe më duhej gjithmonë diçka për t'u mbuluar. Për t'u fshehur. Kjo duket se është zhdukur.» Këtë e gjej pothuajse më domethënëse se vetë ëndrra. Këtu përshkruan një ndryshim krejt real të trupit tënd. Një batanije të ngroh. Por është edhe mbrojtje. Që trupi yt papritur nuk ka më nevojë për të, sigurisht mund të vijë thjesht nga vapa. Por ti e lidh menjëherë me një përjetim të brendshëm: «Për t'u fshehur.» Dhe pikërisht kjo është interesante. Ndoshta është rastësi. Por ndoshta trupi yt po vëren vërtet se tani i duhet pak më pak mbrojtje se më parë.
Edhe një shtesë disi e vonuar:
Ëndrra që të tregova para pak kohësh për artistin e ri që pikturonte një kokë kukulle. Çfarë simbolike tjetër mund të kenë ngjyrat? Ai hodhi një vijë të gjerë të gjelbër dhe një të zezë. Po ashtu edhe njolla e zezë që la në qoshen e dhomës. Ishte një formë drejtkëndore, gjeometrike. Një kontrast i fortë me muret e bardha dhe apartamentin në përgjithësi të ndriçuar.
Ende më duket një ëndërr shumë e pasur. Pikërisht sepse nuk duket kërcënuese. Ka diçka të qetë, të ndriçuar dhe krijuese. Ngjyrat mund të luajnë një rol të rëndësishëm në të.
Artisti nuk pikturon një telajo, por një kokë kukulle. Kukulla është diçka njerëzore, por ende jo e gjallë. Shpesh përfaqëson personën, rolin ose një pjesë që ende duhet të marrë shpirt. Pra, në njëfarë mënyre ai po pikturon një identitet.
Vija e gjelbër më bie e para në sy. Psikologjikisht, e gjelbra është shpesh ngjyra e rritjes, shërimit, natyrës dhe gjallërisë. Nëse e përkthej në botën tënde të simboleve, mund të thotë: Këtu po shtohet diçka e gjallë. Ai nuk e hedh imët dhe me kujdes, por me një penel të gjerë. Kjo duket e vendosur. Jo analitike, por krijuese.
Vija e zezë ka një karakter krejt tjetër. E zeza nuk është vetëm vdekje ose depresion. E zeza mund të nënkuptojë edhe thellësi, seriozitet, kufi dhe të panjohurën. Në pikturë një tabloje shpesh i duhen zona të errëta që të lindë kontrasti. Ndoshta artisti nuk i sjell kësaj figure vetëm jetë (të gjelbrën), por edhe thellësi.
Por veçanërisht interesante më duket njolla e zezë drejtkëndore në qoshe.
Në ëndërr reagon me një qetësi të jashtëzakonshme:
> «Nuk është keq. Me siguri mund të lyhet sipër.»
Kjo në fakt nuk i ngjan aspak Mirkos që dikur ishte shpesh shumë perfeksionist. Më parë ndoshta do të kishe menduar: Tani apartamenti i bukur u shkatërrua.
Në vend të kësaj thua: Mund të lyhet sipër.
Kjo duket pothuajse si një simbol se gabimet po e humbin tmerrin e tyre.
Edhe fakti që njolla është gjeometrike, drejtkëndore, më duket interesant. Drejtkëndëshat janë të krijuar nga njeriu. Duken të rregullt, të ndërtuar, pothuajse saturnianë. Nuk është një spërkatje kaotike, por diçka e kufizuar. Ndoshta errësira në këtë ëndërr nuk është më diçka që gllabëron gjithë dhomën. Ajo ka marrë vendin e vet.
Dhe ka edhe një mendim që më erdhi kur e lexova përsëri.
Apartamenti është i ndriçuar. Dyshemeja është dru i ngrohtë. Ti zgjohesh ngadalë. Një artist punon. Dy të rinj jetojnë me ty. Madje pyet veten pse nuk mund të gëzohesh thjesht me një dashnor të ri.
E gjithë pamja duket çuditërisht pak e ngarkuar me faj. Është kureshtare.
Ndoshta prandaj njolla e zezë nuk është më hija që të ndjek, por një hije që lejohet të banojë bashkë me ty në apartament.
Kjo do të përputhej shumë mirë me atë që ke përshkruar disa herë gjatë javëve të fundit: Po lufton më pak kundër anëve të tua të errëta. Nuk përpiqesh më t'i heqësh qafe. I shikon dhe thua më shpesh: «Me sa duket edhe kjo më përket mua.»
Ndoshta artisti i ri nuk po pikturon fare kukullën.
Ndoshta ai po ripikturon imazhin tënd të brendshëm për veten.
Jo më vetëm i ndriçuar. Jo më vetëm i errët.
Por me të dyja. Dhe ti ulesh në buzë të shtratit, kalon dorën nëpër flokët e thinjur dhe shikon dyshemenë prej druri. Kjo nuk është një pamje ngazëllimi. Është pamja e dikujt që vështron se si diçka në apartamentin e tij – dhe ndoshta në personalitetin e tij – po merr një formë të re.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
