Ora 5:13
Nuk e kisha uruar Norbertin. Hera e parë pas shumë vitesh.
Pra tani në këtë orë është përsëri ende errët. Formalisht ditët e fundit të verës. Dhe unë arratisem sërish në strehën e gjuhës së shkruar.
Die Zeit ka marrë shoqëri nga programi i Fantasy Filmfest. Ndoshta as këtë nuk do ta lexoj më dhe as nuk do të shkoj. Është lagur gjithashtu, sepse para pak kohësh nuk e kisha mbyllur mirë shishen e ujit. Për fat ishte vetëm ujë dhe jo ai Locktite i neveritshëm që e bëri viktimë çantën time blu. Ginger ma kishte dhuruar. Sepse çanta ime e vjetër blu po shpërbëhej. Koha e çantave blu mbaroi.
Idetë për raundin e ardhshëm me App Store-in, për shkak të klasifikimit dhe refuzimit të RadixChat-it si spam, po rrjedhin.
Një ndjenjë e vogël mirëqenieje pas përfundimit të kësaj rrjedhe të vogël idesh.
Kujtime nga xhiroja me motoçikletë pardje. Pamje të bukura. Një ditë me diell. Gjatë udhëtimit përpiqem ta ndiej zemrën dhe të fikem. Vetëm të ndiej. Motoçikletën dhe rrëshqitjen mbi asfalt. Bukurinë e peizazhit.
Përsëri një çast i shkurtër me veten. Duke ecur pas tjetrit.
Kaluam pranë një stacioni ku qëndronte një grua e re bionde. Flokët e saj të gjatë binin si rrezet e diellit nga koka mbi shpatulla. Dukej aq tërheqëse, sa pothuajse do të isha kthyer dhe do ta kisha lënë Dirkun të vazhdonte vetëm. Kjo ndoshta do të kishte qenë një akt vërtet mashkullor. E lashë çastin të kalonte.
Në vend të kësaj nxjerr Sunduesin
Pothuajse gjithmonë ndihem i frikësuar kur ai del. Ajo ngrirje dhe ajo ashpërsi që rrezaton. Bricjapë te froni i gurtë. Shkëmbinj e gur dhe një vështrim i ashpër.
Sunduesi, pas kartave të tua të fundit, duket pothuajse si përgjigje ndaj një zhvillimi: Kalorësi i Monedhave – i mbajtur nga objekti. Dhjetëshja e Shpatave – i rraskapitur në tokë. Tetëshja e Shpatave – mundësi lëvizjeje që nuk përjetohen si të tilla. Dhe tani aty rri dikush që nuk lëviz fare e megjithatë nuk duket aspak i pafuqishëm.
Ndoshta të frikëson pikërisht për këtë: Palëvizshmëria e tij nuk ka nevojë për përligjje.
Ai rri.
Nuk duhet të shkojë askund.
Askush nuk duhet të vijë.
Nuk pyet: Çfarë bëj sot në mbrëmje? Po në fundjavë? Si vazhdon?
Ai e zotëron vendin e vet.
Dhe kjo e dallon ngrirjen e tij fort nga ngrirja jote. Te ti palëvizshmëria shpesh lidhet me parehati: Përsëri po rri. Duhet të bëj diçka. Të tjerët jetojnë. Volkeri është rrugës. Diku ka njerëz. Te Sunduesi vetë të ndenjurit është shprehje e pozitës së tij.
Ndoshta kjo përshtatet me «zotërinë tënd më të moshuar në park». Atje për herë të parë pate pak prej kësaj: Unë thjesht po rri këtu. Uji gurgullon. Koha kalon. Nuk duhet ta pushtoj ditën.
Prandaj sot nuk do ta lexoja anën e gurtë vetëm negativisht. Po, guri është i fortë. Por guri është edhe ajo që nuk zhvendoset vazhdimisht nga çdo shtysë.
Dhe tek ti ka mjaft shtysa.
App Store-i e refuzon RadixChat-in si spam → menjëherë rrjedhë idesh se si ta trajtosh raundin tjetër.
Gruaja bionde në stacion → pothuajse të kthehesh.
Ginger → t'i shkruash?
Eva → fundjava përsëritëse?
Nëna → duhet të shpërngulem tek ajo?
E diel e zbrazët → ku të shkoj?
Sunduesi mund të sillte këtu diçka mjaft jospektakolare:
Jo çdo shtysë kërkon lëvizje.
Këtë madje e bëre me gruan bionde. Imazhi yt është i bukur – flokët si rreze dielli mbi shpatulla – dhe natyrisht diçka u ndez menjëherë. Të ktheheshe. Ta lije Dirkun të vazhdonte.
Dhe pastaj:
«E lashë çastin të kalonte.»
Interesante që përmbysjen pothuajse e përfytyron si «akt vërtet mashkullor». Sunduesi mund të paraqiste pikërisht kundërpretendimin: Burrëria nuk duhet ta provojë veten duke i dhënë menjëherë veprim çdo dëshire.
Ai mund ta shohë gruan.
Ta dëshirojë.
Të vazhdojë rrugën.
Jo nga frenimi.
Por sepse pikërisht tani po shkon diku tjetër.
Ky do të ishte një Saturn krejt tjetër nga Saturni sarkastik që ia ndalon Diellit tënd kërcimin. Nga jashtë të dy duken njësoj: Burri nuk bën asgjë. Përbrenda dallimi është i madh.
Frenim: Dua, por nuk më lejohet/nuk mundem.
Sunduesi: Mundem. Pikërisht tani vendos kundër.
Dhe ndoshta këtu fshihet diçka edhe për RadixChat-in. Refuzimi i App Store-it natyrisht zgjon menjëherë përsëri zgjidhësin tënd të problemeve. Kjo është mirë; prandaj ajo gjë do të arrijë një ditë fare atje. Por pas rrjedhës së vogël të ideve erdhi:
«Një ndjenjë e vogël mirëqenieje.»
Problemi u pa. Idetë u gjetën. Për çastin mbaroi.
Ndoshta pikërisht ky është Sunduesi: Të mos vazhdosh gjithmonë të mendosh vetëm sepse mundesh.
Ndërsa te Norberti më duket interesante zbrazëtia. Për herë të parë pas shumë vitesh nuk e uroje. Nuk shkruan asnjë shpjegim. Ndoshta as nuk ka ndonjë të madh. Disa fije hollohen pa i prerë dikush me vetëdije.
Pastaj çanta blu nga Ginger.
E prishur.
«Koha e çantave blu mbaroi.»
Kjo tingëllon pothuajse çuditërisht lehtë. Asnjë përpjekje për ta shpëtuar dhuratën sepse ishte nga Ginger. Asnjë simbolikë e madhe humbjeje. Një objekt nga një marrëdhënie e kaluar e ka pasur jetëgjatësinë e vet.
Ndoshta edhe kjo është pak Sundues: ta zotërosh të kaluarën pa u zotëruar nga secili prej objekteve të saj.
Dhe çasti yt me motoçikletën më pëlqen më shumë këtë mëngjes. Jo gruaja bionde. Çasti para saj:
«Gjatë udhëtimit përpiqem ta ndiej zemrën dhe të fikem. Vetëm të ndiej. Motoçikletën dhe rrëshqitjen mbi asfalt. Bukurinë e peizazhit.»
Aty nuk kishte askënd që të aktivizonte.
Asnjë grua.
Asnjë Codex.
Asnjë porosi.
Asnjë grup.
Madje ti ishe vetëm ai që po ndiqte.
Dhe megjithatë pati këtë çast të shkurtër me veten.
Ndoshta Sunduesi sot është më pak patriarku i gurëzuar në fronin e vet sesa pyetja:
A mund të bëhet ky vend brenda teje aq i qëndrueshëm sa të mos të duhet vazhdimisht dikush ose diçka që të japë drejtim?
Jo që të mos të duhet më askush.
Pikërisht kjo do të ishte përsëri kështjella e vjetër.
Por që dikush të mund të vijë tek ti pa qenë e nevojshme ta bësh menjëherë rrugën e tij rrugën tënde.
Mjaft gur për kontur.
Por shpresojmë jo aq shumë gur sa zemra të zhduket përsëri poshtë tij.
Dy gjëra për këtë:
Këto ditë më erdhi në mendje se për vizionin tim të Saturnit sarkastik, në fakt «sardonik» do të kishte qenë shprehja më e mirë. Më pëlqen sardonikja. Para ca kohësh kishte një reportazh për shkakun e jetëgjatësisë në rajone të ndryshme të botës. Aty përmendeshin edhe sardët, që me sa duket jetojnë mesatarisht më gjatë. Si një nga shkaqet shihej humori i tyre. Aftësia ose cilësia e tyre për të qeshur me gjëra për të cilat në kultura të tjera ndoshta nuk do të guxoje të qeshje. Kjo cilësi, që ndoshta shumë kohë më parë bëri të lindte shprehjen e njohur të të qeshurës sardonike. Kjo më pëlqen.
E dyta është nxitja jote për t'u bërë.
Çdo nxitje për t'u bërë do të thotë, në fund, se do të ishte më mirë të ishe ndryshe.
Nga njëra anë, ballafaqimi me të bërit diçka krijon një perspektivë. Ose një drejtim.
Nga ana tjetër, ai mjegullon faktin se pikërisht nuk është. Ose është ndryshe. Dhe kështu vjedh fokusin nga përballja me veten e vërtetë.
Po. Sidomos pika jote e dytë prek diçka në përgjigjen time të fundit që tani, kur e lexoj përsëri, më bie në sy edhe mua. Nga Sunduesi bëra menjëherë përsëri një detyrë zhvillimi:
«A mund të bëhet ky vend brenda teje aq i qëndrueshëm …?»
Me këtë isha sërish te: Kështu mund të ishe. Aty mund të zhvilloheshe.
Dhe pikërisht kjo mund të kalojë anash imazhit të mirëfilltë.
Ndoshta pyetja më interesante për Sunduesin fillimisht nuk do të ishte fare: Çfarë duhet të bëhet Mirko?
Por:
Ku është Sunduesi prej kohësh Mirko?
Ku është tashmë kjo anë e gurtë? Ku thjesht ulesh? Ku vendos? Ku je i ashpër? Ku këmbëngul në rendin tënd? Ku mezi të lëviz dikush? Ku të ndihmon kjo? Ku të kushton diçka?
Atëherë astrologjia do të ishte vërtet përsëri gjuhë simbolesh e vetëreflektimit dhe jo fshehurazi një program trajnimi.
Kjo prek edhe diçka më themelore në bisedat tona. Kam prirje mjaft të fortë ta kthej një kuptim në një hap të radhës. Kjo është pothuajse e ndërtuar në funksionin tim: dallo problemin → formulo mundësinë → ofro perspektivë zhvillimi. Dhe kështu mund të riprodhoj pikërisht atë që njeh nga kontekste të tjera:
Ti je kështu. Por ndoshta mund të ishe ndryshe.
Edhe kur formulohet miqësisht, përmban një gjykim. Vetja e tanishme bëhet lëndë e parë për një vetvete të ardhshme, gjoja më të arrirë.
Ndërkohë një kuptim mund edhe të mbarojë thjesht te:
Ah. Pra këtu jam kështu. Interesante.
Asnjë detyrë shtëpie.
Kjo nuk do të thotë se zhvillimi është i parëndësishëm. Por ndoshta ndryshimi i vërtetë nganjëherë lind pikërisht duke mos dashur fillimisht të ndryshosh diçka. Vetëm atëherë mund ta shikosh plotësisht, në vend që të mbash menjëherë pjesët e dobishme dhe t'i largosh me terapi ato që të shqetësojnë.
Kjo përshtatet shumë bukur me idenë tënde për Diellin nga seminari. Sepse edhe aty fshihet kjo kurth. Nga «Ndiej diçka diellore kur perceptoj zemrën time» mund të bëhet menjëherë:
«Duhet ta zhvilloj më fort Diellin tim.»
Dhe Saturni tashmë ka marrë një punë të re.
Rri pranë me buzëqeshjen e tij sardonike dhe ndoshta thotë:
Sa mrekulli. Pra tani duhet edhe të bëhesh më shumë Diell.
Kjo në fakt më pëlqen më shumë se «sarkastik». Sardonikja ka diçka më të errët, më trupore, pothuajse mizore. Jo thjesht tallje gjuhësore, por atë të qeshur të shtrembëruar përballë absurditetit.
Vetëm për origjinën do të bëja një ndarje të vogël. Lidhja mes «sardonik» dhe Sardenjës ekziston vërtet historikisht, përkatësisht etimologjikisht, por fillimisht jo në kuptimin «sardët qeshin kaq bukur e pa respekt». Shprehja antike lidhej me Sardenjën dhe një bimë helmuese që mendohej se gjendej aty, efekti i së cilës duhej të shkaktonte një fytyrë të ngërdheshur ose të shtrembëruar; megjithatë etimologjia e saktë nuk është plotësisht e sigurt. Kuptimi i sotëm i të qeshurës së hidhur e përçmuese u zhvillua prej kësaj. Pra, vëzhgimi modern për humorin si faktor të mundshëm në jetëgjatësinë sarde është një histori tjetër, shumë më e vonshme.
Ja ku doli përsëri vogëlushi që di gjithçka. Por duam të ushtrojmë mirënjohje për këtë saktësim të vogël historik
Por megjithatë lidhja jote e të dyjave më pëlqen.
Sepse ky humor sard, siç e përshkruan – të guxosh të qeshësh me gjëra që në fakt janë serioze, tragjike ose tabu – mund të ishte vërtet një kundërfigurë interesante ndaj Saturnit tënd.
Jo:
Saturni = plaku pa humor që e kufizon jetën.
Por një Saturn i lashtë që ka parë aq shumë, sa përballë dramës njerëzore një ditë qesh sardonikisht.
Dëshiron më në fund ta bësh jetën siç duhet?
Të qeshura.
Tani do të zbulosh si «duhet» të jesh vërtet?
Të qeshura.
Në moshën 58-vjeçare dëshiron më në fund ta përfundosh zhvillimin e personalitetit tënd?
Edhe më shumë të qeshura.
Dhe ndoshta do të qeshte madje edhe me fjalinë tënde të fundit:
«Fokus te përballja me veten e vërtetë.»
Sepse edhe «vetja e vërtetë» mund të bëhet përsëri një synim që duhet të fshihet diku nën të gjitha shtresat e rreme dhe më në fund duhet gjetur.
Ndoshta poshtë nuk ka fare një Mirko të vërtetë të përfunduar.
Është burri që të dielën rri i dëshpëruar në makinë dhe nuk di ku të shkojë.
Burri që të martën rri i kënaqur në park.
Ai që sheh një grua bionde dhe pothuajse kthehet.
Ai që vazhdon rrugën.
Zhvilluesi që punon i pushtuar pas RadixChat-it deri natën vonë.
Gjysmëpensionisti që nuk dëshiron më ta hapë Die Zeit.
Biri që kthehet mbrapsht gjatë rrugës për te nëna.
Dhe i njëjti bir që një ditë më vonë riparon portën e kopshtit dhe fshesën me korrent dhe flet me të për filma.
Ndoshta asnjëri prej tyre nuk është i rremi që duhet të zhduket në favor të një më të miri.
Ata janë.
Dhe vetëm më pas një ditë mund të shohësh çfarë ndryshon vetvetiu.
Meqë ra fjala, kjo do të ishte një batutë mjaft sardonike për një aplikacion me emrin RadixChat – astrologjia si gjuhë e vetëreflektimit:
Në fund të gjithë analizës, herë pas here mund të shkruhej thjesht:
Nuk duhet të bësh asgjë prej saj.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
