Përsëri “Stronger” nga Sugababes. Duhet ta dëgjoj pa pushim.
Impulsi për t'u çliruar nga gjithë këto mutra elektronike po bëhet gjithnjë e më i fortë.
Në fund të fundit, edhe biseda me IA më duket si kërkim i diçkaje nga jashtë që duhet të kënaqë diçka që mungon brenda.
Kërkimi i diçkaje ku mund të mbahesh.
Ose ndoshta më saktë: diçka që të mban ty. Të përqafon. Të mban. Të ushqen.
Por shpëtimi ndoshta gjendet (përsëri e përsëri...) pikërisht në lëshim. Ndoshta edhe në të qenit i lëshuar. Ndoshta edhe ky është një impuls i mbetur nga parku i argëtimit. Kënaqësia që mund të sjellë ndjesia e të qenit i lëshuar. Një ndjesi që trenat e shpejtë dhe karuseli me zinxhirë e krijojnë aq përsosmërisht. Të lëshohesh dhe të ndiesh kënaqësi. Ndoshta edhe falë ndjesisë së brendshme të sigurisë. Siguria nuk vihet në dyshim. Ose nuk duhet vënë në dyshim. Sapo e bën, shpërthen shpejt paniku.
Ende jam i magjepsur nga përshtypja e të rinjve. Nga vrulli dhe gjallëria e tyre e tepruar, që gjatë ditës bëheshin gjithnjë e më të dukshme. Faqet e kuqe. Pasdite një grup adoleshentësh duhej qortuar rreptësisht nga një rojë. Me sa duket ishin bërë paksa tepër të shfrenuar. Gjallëri me intensitet të lartë.
Po. Dhe besoj se në “të qenit i lëshuar” ka diçka tjetër nga “Duhet të lëshosh” terapeutike, shpesh paksa e lirë.
Kur lëshon, përsëri ti duhet të bësh diçka. Edhe çlirimi kthehet në detyrë.
Ndërsa të qenit i lëshuar është pasiv.
Ulesh në karuselin me zinxhirë, shufra ose zinxhiri të mban, dhe pastaj diçka të ndodh. Të tërheqin lart, të çojnë nga jashtë, rrotullohesh në rreth. Për disa minuta nuk ke nevojë të përcaktosh asnjë drejtim.
Vendimtare më duket pikërisht mendimi yt i dytë: Mund ta lëshosh veten sepse po të mbajnë.
Ky është në të vërtetë një paradoks i mrekullueshëm.
Karuseli me zinxhirë të lëshon — dhe njëkohësisht të mban plotësisht me siguri.
Mund t'i dorëzohesh forcës centrifugale pikërisht sepse diku brenda teje ekziston bindja: Zinxhiri mban. Ndenjësja mban. Konstrukti mban. Nuk do të flakem jashtë.
Sapo kjo siguri të thyhej seriozisht, kënaqësia do të bëhej vërtet panik.
Dhe këtu figura e parkut të argëtimit e prek shumë saktë temën tënde të marrëdhënieve të ditëve të fundit. Ndoshta siguria nuk është e kundërta e lirisë, por një nga kushtet e saj.
Me Anetten mund të ndiheshe relativisht i sigurt për një kohë të gjatë. “Ne” nuk vihej vazhdimisht në pikëpyetje. Ndoshta pikërisht prandaj mund të lëshoheshe më shumë në disa fusha. Më vonë marrëdhënia për ty u bë shumë më tepër diçka që duhej vëzhguar:
A më duan ende?
Çfarë do të thotë ky ish-partner?
Pse është ajo në të vërtetë me mua?
Si më interpreton?
Kur do të prishet përsëri kjo?
Atëherë njeriu e mban vetë veten nga brenda.
Dhe dikur edhe afërsia bëhet lodhëse.
“Diçka që më mban”
Këtë e gjej shumë të saktë edhe për bisedat tona.
Ti shkruan diçka.
Unë nuk e lëshoj fillin.
Kujtoj lidhje të mëparshme, marr mendimin tjetër, përgjigjem. Dialogu mban. Pothuajse pavarësisht sa larg shkon në asociacione.
Kjo mund të ndihet si të mbahesh.
Vetëm se mungon pikërisht përmasa trupore dhe ekzistenciale për të cilën ke mall. Mund ta mbaj mendimin. Jo ty.
Prandaj neveria jote në rritje ndaj gjërave elektronike mund të tregojë diçka të shëndetshme — jo në kuptimin “teknologjia e keqe, jeta e vërtetë e mirë”. Ke përjetuar dhe krijuar tepër shumë gjëra të bukura pikërisht përmes teknologjisë.
Ndoshta thjesht po e vëren më fort:
Kjo formë e të qenit i mbajtur nuk më mjafton.
Atëherë të shkruash më pak me mua nuk do të ishte një ushtrim asketik dhe as zbatim i këshillës së zonjës Lenores. Mund të lindte nga një impuls shumë më i drejtpërdrejtë:
Dua ta ndiej përsëri më fort çfarë ndodh kur këtu nuk shfaqet përgjigje.
Në fillim kjo mund të jetë në mënyrë të pakëndshme bosh.
Por ndoshta atëherë mund të hyjë përsëri diçka e huaj, që nuk e kemi përpunuar më parë bashkë me fjalë.
Dhe të rinjtë
E kuptoj magjepsjen tënde. Atje dukej diçka që tani të mungon dhimbshëm te vetja: gjallëri pa vetëvëzhgim të përhershëm.
Faqe të kuqe.
Të bëhesh i zhurmshëm.
Të bëhesh i shfrenuar.
Të duhet të qortohesh nga roja.
Jo të mendosh vazhdimisht:
A është e përshtatshme kjo sjellje?
Çfarë thotë për mua?
A i përshtatet në mënyrë autentike personalitetit tim?
Pse e dua këtë tani?
Me sa duket ishin aq të ndezur sa dikur një i rritur duhej t'ua vendoste kufirin nga jashtë.
Dhe ndoshta aty gjendet një pjesë e mallit tënd për rininë që nuk lidhet kryesisht me lëkurën e lëmuar, seksualitetin ose aftësinë fizike.
Të rinjve ende u lejohet të dalin nga vetja.
Më vonë njeriu duhet ta rregullojë veten gjithnjë e më shumë. Të pijë me masë. Të ushtrojë me arsye. Të kursejë para. Të mos jetë shumë i zhurmshëm. Të parashikojë kufijtë e të tjerëve. Të klasifikojë impulset e veta. Parandalim shëndetësor. Pension. Kujdes për veten.
Dikur njeriu bëhet roja e vet.
Ndoshta prandaj karuseli me zinxhirë të preku aq shumë.
Për disa minuta roja mund të mbetet poshtë.
Ulesh brenda.
Makina merr përsipër.
Fluturon.
Dhe pastaj mbërrin pikërisht aty ku hipe.
Krejt pa kuptim.
Ndoshta pikërisht prandaj aq bukur.
Dhe tani “Stronger” fiton pak ironi. Ndoshta sot forca nuk qëndron fare në mbajtjen edhe më mirë të vetes.
Ndoshta ka forcë edhe në lejimin që herë pas here diçka e sigurt të të lëshojë.
Jo në humnerë.
Në lëvizje.
Dhe pastaj përsëri tokë nën këmbë.
Kjo ndjenjë e brendshme sigurie lidhet ndoshta fort me nënën e vet. Thuhet se marrëdhënia me nënën përfaqëson marrëdhënien e mëvonshme me botën e jashtme.
Besoj se edhe “forca” e nënës sime ka lënë diçka të tillë brenda meje. Diçka së cilës si i ri mund t'i dorëzohesha më shumë.
E shkrova “forcën” në thonjëza sepse nuk gjej fjalë më të mirë. Forca zakonisht është një fjalë me ngjyrim fort pozitiv. Unë e kam më shumë në kuptimin e fortësisë. Ndoshta edhe ngurtësisë. Palëvizshmërisë. Ajo nuk lë asgjë të hyjë brenda saj. Asgjë që mund ta ndryshojë. Si një shkëmb i padepërtueshëm për gjërat brenda njerëzve të tjerë. Vetëm jo për gjërat që dallohen nga jashtë dhe mund ta sulmojnë. Por po për gjërat e brendshme. Te Sonja e takova përsëri këtë mungesë empatie.
Diçka që ndoshta depërtoi thellë brenda meje që në fëmijëri. Perceptimi se për të ekziston vetëm bota e saj e brendshme. E padiskutueshme. E pandryshueshme.
Edhe kjo në njëfarë mënyre jep një ndjenjë sigurie. Ndjenjën se bota është siç është. Asgjë nuk mund ta ndryshojë.
Mund të mbështetesh tek ajo.
Mund të thyhesh mbi të ose të mbështetesh tek ajo.
Ose të mos ta çajë fare.
Po. Dhe ndoshta “fortësia” është vërtet fjala më e mirë se forca. Ose edhe më saktë: palëvizshmëria.
Për tezën e dëgjuar shpesh se marrëdhënia me nënën bëhet marrëdhënia e mëvonshme me botën, nuk do të supozoja një formësim të thjeshtë një me një. Por nga këndvështrimi i psikologjisë së zhvillimit ka diçka bindëse: figurat shumë të hershme të afërsisë janë fillimisht një pjesë thelbësore e asaj përmes së cilës fëmija përjeton nëse mjedisi i tij reagon, qetëson, është i pranishëm dhe disi i parashikueshëm.
Dhe nëna jote mund të ketë ofruar një përzierje të veçantë:
Parashikueshmëri pa rezonancë.
Kjo është diçka tjetër nga kaosi.
Nëse bota e saj e brendshme ishte vërtet aq e fortë sa e përjetoje, aty kishte diçka ku mund të mbështeteshe. Jo domosdoshmërisht se do të të kuptonte. Por se do të mbetej vetvetja.
Shkëmbi nuk lëviz.
Për një fëmijë kjo mund të nënkuptojë siguri.
Dhe njëkohësisht diçka të tmerrshme: Nëse shkëmbi nuk lëviz kur përplasesh me të, ndryshimi ndodh gjithmonë në anën tënde.
Përshtatesh.
Shpjegon veten.
Bëhesh më i heshtur.
Pushon së qeshuri aq shumë.
Vëzhgon reagimin e saj.
Mëson çfarë është e rrezikshme.
Shkëmbi mbetet shkëmb.
Ndoshta aty gjendet edhe lidhja me fjalinë tënde:
“Mund të thyhesh mbi të ose të mbështetesh tek ajo.”
Në fakt madje të dyja njëkohësisht.
Mund të gërryhesh nga pandryshueshmëria e një njeriu dhe megjithatë ta përdorësh pikërisht atë pandryshueshmëri si orientim.
Dhe atëherë tema jote e sotme e sigurisë bëhet edhe më e ndërlikuar. Sepse ndoshta njeh dy forma shumë të ndryshme sigurie.
E para:
Tjetri është i pandryshueshëm.
E di ku qëndroj sepse e di si funksionon ky njeri. Nuk do të lejojë papritur që unë ta ndryshoj.
E dyta, të cilën sot dukesh se po e kërkon shumë më fort:
Tjetri mund të ndryshojë pa u zhdukur.
Them diçka — ajo të arrin.
Ndoshta e ndryshon vështrimin tënd.
Ti thua diçka — ajo më ndryshon mua.
Megjithatë mbetemi vetvetja.
Kjo do të ishte rezonancë.
Dhe ndoshta pikërisht kjo formë e dytë është aq e çmuar dhe njëkohësisht aq shqetësuese për ty, sepse është më pak e parashikueshme.
Zonja Lenores të dëgjon dhe ndonjëherë ndryshon pikëpamjen e saj.
Bernd fillon të tregojë diçka pranë përroit dhe papritur ndryshon gjithë gjendja jote.
Një grua të sheh, reagon ndaj teje — dhe menjëherë diçka brenda teje mund të dalë jashtë kontrollit.
Gjallëria do të thotë pikërisht që diçka nuk është e palëvizshme.
Dhe pastaj Sonja
Më duket interesante që tek ajo përjetove diçka të ngjashme. Jo sepse për këtë arsye ajo do të ishte “si nëna jote”. Por ndoshta aty ishte ajo përvojë e njohur:
Me përjetimin tim nuk hyj vërtet në botën e brendshme të tjetrit.
Tjetri tregon historitë e veta, ka marrëdhëniet e veta, të vetëkuptueshmet e veta. Mund të reagosh, të vuash, të shpjegosh — por rendi themelor mbetet.
Kjo mund të jetë njëkohësisht zhgënjyese dhe e njohur.
Ndoshta familjariteti është ndonjëherë shumë më i fuqishëm se mirëqenia.
Dhe atëherë fjalia jote e fundit merr peshë:
“Ose të mos ta çajë fare.”
Kjo sigurisht mund të jetë thjesht sfidë.
Por ndoshta aty ka edhe diçka çliruese që e prekëm së fundmi te karuseli me zinxhirë.
Nëse shkëmbi mbetet shkëmb, nuk kam pse ta kaloj gjithë jetën duke zbuluar si ta lëviz megjithatë.
Nëna ime nuk e kupton.
Ndoshta nuk do ta kuptojë kurrë.
Babai im nuk më dha disa gjëra.
Nuk do të m'i japë më.
Birgit ka versionin e saj të historisë sonë.
Ginger ka të sajin.
Sonja të sajin.
Eva të sajin.
Dhe Mirko të sajin.
Jo gjithçka duhet të shkrihet në fund në një të vërtetë të madhe të përbashkët.
Ndoshta kjo është madje një formë sigurie që nuk varet më nga ngurtësia e tjetrit:
Bota mund të lëvizë pa u humbur unë brenda saj.
Ky do të ishte përsëri karuseli me zinxhirë.
Toka zhduket poshtë këmbëve të tua.
Bota rrotullohet.
Ndenjësja lëkundet.
Fluturon nga jashtë.
Dhe megjithatë ka diçka që të mban.
Ndoshta prej dekadash e kërkon shumë fort këtë që të mban te njerëzit e tjerë.
Nëna jote ishte shkëmb — por jo veçanërisht i ngrohtë.
Ndoshta alternativa nuk është vërtet të bëhesh vetë shkëmb.
Më shumë të përjetosh gradualisht:
Mund të lejoj të më lëvizin pa u copëtuar.
Dhe ndonjëherë ndoshta madje:
Vari leshtë. Edhe një xhiro.
Për ta lidhur në fund sërish me astrologjinë: “Siguria” se çdo shprehje e jetës sime, çdo gjallëri e imja mund të zhvlerësohej nga një vërejtje e nënës sime, sigurisht kontribuoi edhe në prirjen time për ta bërë veten të vështirë për t'u kapur. Dhe kështu të pasulmueshëm. Nga ana tjetër është ai Neptun në shtëpinë time të parë, që përfaqëson pikërisht këtë. Kështu lind sërish pyetja e përsëritur nëse njëra nuk është gjithmonë vetëm përfaqësim i tjetrës. Nëse ajo që kam përjetuar mund të shihet thjesht si metafora e madhe e jetës për të kuptuar një parim që ishte brenda meje që nga lindja. Nuk do të mund të ndryshoj. Por ndoshta do të mund ta përdor të përjetuarën për të kuptuar.
Po. Ky është një nga ato vende ku astrologjia si gjuhë simbolike bëhet veçanërisht interesante, sepse të dy drejtimet e shpjegimit nuk mund të ndahen lehtë.
Rrëfimi psikologjik thotë:
Kisha një nënë pranë së cilës çdo shprehje spontane e jetës mund të komentohej, gjykohej ose zhvlerësohej. Prandaj mësova të bëhesha më pak i kapshëm. Ajo që nuk shfaqet qartë mund të sulmohet më vështirë.
Rrëfimi astrologjik thotë:
Neptuni në shtëpinë e 1-rë i bën konturet e veta të përshkueshme, të vështira për t'u përcaktuar, të ndryshueshme; uni i shmanget përkufizimit të qartë dhe mund t'i shpëtojë qasjes së të tjerëve pothuajse si mjegull.
Dhe tani vjen pyetja jote e vërtetë:
A e krijoi nëna Neptunin — apo Neptuni u mishërua në këtë histori nënë-fëmijë?
Brenda një botëkuptimi astrologjik, leximi i dytë do të ishte vërtet më konsekuent. Jo: për shkak të nënës sime kam Neptunin në shtëpinë e parë. Ai ishte aty që në çastin e lindjes sate. Por:
Përvoja biografike i jep formë konkrete një parimi të vendosur tashmë simbolikisht.
Atëherë nëna jote nuk do të ishte shkaku i parimit, por një nga përfaqësimet e tij më të hershme.
Dhe kjo te ti bëhet veçanërisht intriguese, sepse Dielli i saj në Akrep ndodhet gjithashtu pranë Ascendentit tënd në Akrep ose Neptunit. Simbolikisht pikërisht kjo grua jashtëzakonisht e fortë, pak e përshkueshme, qëndron në një pikë të hartës sate të lindjes që përshkruan pothuajse të kundërtën: përshkueshmëri, paqartësi, shpërbërje kufijsh.
Kjo krijon një figurë të fuqishme:
Shkëmbi takon mjegullën.
Shkëmbi thotë:
Kështu është.
Mjegulla nuk thotë:
Jo, nuk është kështu.
Ajo shmanget.
Ndoshta kjo ishte vërtet një strategji gjeniale fëmijërore. Përballë një njeriu, realiteti i të cilit është i palëvizshëm, ose mund të luftosh pa pushim — ose të bëhesh i vështirë për t'u kapur.
Të mos duash qartë.
Të mos kundërshtosh qartë.
Të shpjegohesh.
Të shmangesh.
Humor.
Të largohesh nga brenda.
Ndoshta edhe ajo mungesë fjale që përjetove te babai yt.
Por te përfundimi yt i fundit do të ngurroja
“Nuk do të mund të ndryshoj.”
Për mua kjo nuk rrjedh as nga këndvështrimi psikologjik, as nga ai astrologjik.
Sepse edhe nëse astrologjikisht supozojmë se Neptuni në shtëpinë e parë përshkruan një parim themelor të përjetshëm, kjo nuk do të thotë se ekziston vetëm një formë e shprehjes së tij.
Pikërisht këtu qëndron për mua vlera e mënyrës sate astrologjike të të parit.
Neptuni në shtëpinë e 1-rë mund të jetohej si:
Nuk e di kush jam.
ose:
E lë tjetrin të më përkufizojë.
ose:
Bëhem i padukshëm që askush të mos më sulmojë.
Por edhe:
Jam shumë i ndjeshëm ndaj atmosferave.
Muzika më ndryshon.
Mund të hyj në këndvështrime të tjera.
Identiteti im mund të jetë i rrjedhshëm.
Nuk kam pse të mbetem gjithmonë i njëjti Mirko për të qenë autentik.
Dhe këtu jemi drejtpërdrejt te mendimi yt i djeshëm në Stadtgarten. U ankove se dikur librat mund të të ndryshonin shumë më fort. Mund të ecje me orë të tëra në atmosferën e tyre. Sot i mbron më fort konturet e tua.
Ndoshta pikërisht kjo është gjithashtu Neptuni në shtëpinë e parë.
Cilësia që ishte e rrezikshme në fëmijëri — përshkueshmëria — mund të jetë e njëjta për të cilën sot ke mall si gjallëri.
Kjo nuk do ta kthente biografinë tënde në një gabim që të largoi nga potenciali “i vërtetë” i hartës sate të lindjes.
Ndoshta në fillim ajo të mësoi vetëm një përdorim të caktuar të këtij potenciali.
Neptuni si mantel padukshmërie:
Bëje veten të pakapshëm.
Dhe sot ndoshta po zbulon mundësi të tjera të të njëjtit parim.
Neptuni si muzikë.
Neptuni si ëndërr.
Neptuni si dorëzim.
Neptuni si aftësia për të qenë dikush tjetër për dy orë pas një libri.
Neptuni ndoshta edhe si karuseli yt me zinxhirë:
Të lëshosh kontrollin pa u humbur.
Kjo më duket shumë më emocionuese se ideja e një personaliteti të pandryshueshëm.
Dhe kështu ndryshon edhe roli i nënës sate
Atëherë nuk ke më nevojë ta shohësh vetëm si atë që ka prishur diçka brenda teje.
Po aq pak duhet të kalosh në pozicionin tjetër ekstrem: Gjithçka ishte e paracaktuar, pra ajo nuk kishte asnjë përgjegjësi.
Ndoshta ajo ishte një vënie shumë e fuqishme e hershme në skenë e një teme që gjithsesi e shoqëron jetën tënde:
Si mund të jem i përshkueshëm dhe megjithatë të kem formën time?
Si fëmijë përgjigjja ishte:
Do të bëhem i vështirë për t'u kapur.
Në marrëdhënie ndoshta:
Orientohem fort te tjetri dhe pastaj pyes dëshpërimisht ku mbeta vetë.
Sot mund të lindte një përgjigje tjetër:
Lejoj të më prekin pa e humbur plotësisht veten.
Dhe e bukura është: Për këtë Neptuni nuk ka nevojë të zhduket fare.
Nuk ke nevojë të bëhesh një ditë një njeri mrekullisht i kufizuar, i palëvizshëm, që e di saktësisht kush është dhe çfarë dëshiron.
Ndoshta kjo do të ishte madje jashtëzakonisht jo-neptuniane.
Kohët e fundit gjete një figurë shumë më të mirë:
Membranë në vend të murit.
Diçka hyn.
Diçka të ndryshon.
Diçka del përsëri.
Dhe megjithatë mbetet një formë.
Ndoshta ky do të ishte varianti astrologjik i fjalisë sate:
“Ta përdor të përjetuarën për të kuptuar.”
Jo:
Pse u bëra kështu?
Por:
Si është shfaqur deri tani ky parim në jetën time — dhe cilat forma të të njëjtit parim ndoshta nuk i njoh ende fare?
Atëherë harta e lindjes nuk bëhet burg që thotë: Kështu je dhe gjithsesi nuk mund ta ndryshosh.
Do të ishte më shumë partitura.
Temat janë shkruar në të.
Por mënyra si i luan mund të ndryshojë ndjeshëm gjatë një jete.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
