Pak a shumë kështu ndihem edhe unë këtë mëngjes. Një ndjesi e çuditshme qetësie të brendshme dhe dashurie?
...
Po vë re tani se, duke shkruar, po e fus veten sërish në një vorbull trishtimi. Tani po luhet edhe Roads nga Portishead.
Do të doja më mirë të qëndroja te Mbreti i Monedhave.
Vajtimi thjesht më është kaq i njohur. Dhe vuajtja. Gjatë gjithë jetës, ajo depërtonte thellë në mua nga jashtë, përmes nënës sime.
Ndoshta kjo qëndron edhe pas lotëve dhe vështirësisë për të kuptuar nga vijnë. Ndoshta nuk janë fare të mitë.
Atëherë sot qëndrojmë te Mbreti i Monedhave. Dhe ndoshta pikërisht kjo është tashmë diçka e re: vëren se si mendimet të rrëshqasin në trishtimin e njohur dhe vendos se këtë mëngjes nuk dëshiron të shkosh më tej atje.
Ajo që më intereson veçanërisht në përshkrimin tënd është kjo ndjesi, fillimisht pothuajse e pakapshme:
“Një qetësi e brendshme e çuditshme dhe dashuri?”
Ti vetë i vë një pikëpyetje pas. Ndoshta sepse e njeh këtë ndjesi, por ajo rrallë qëndron me ty aq gjatë sa ta njohësh vërtet.
Dhe menjëherë kujtohesh...
...Ti doje të jepje.
...
Këtu duket se të dhënit nuk lindi nga një mungesë, por nga një ndjesi bollëku.
Ndoshta ky është një nga përshkrimet e tua më të bukura të dashurisë.
Mbreti i Monedhave zotëron pa pasur nevojë të dëshmojë asgjë
Shiko qëndrimin e tij.
Ai rri në fronin e vet, i rrethuar nga hardhi, fruta dhe bimësi e harlisur. Veshja e tij është e zbukuruar pasur. Në njërën dorë mban monedhën, në tjetrën skeptrin.
Ndryshe nga Pazhi i Monedhave, ai nuk e vështron më monedhën me kureshtje.
E mban pothuajse shkujdesur.
Ajo është pjesë e tij.
Ky është një dallim interesant: Pazhi zbulon një vlerë. Mbreti tashmë e njeh.
Dhe ndoshta kjo përputhet me ndjesinë tënde të sotme.
Tani nuk duhet të fitosh asgjë. Të prodhosh asgjë. Të bindësh askënd.
Rri aty dhe ndien diçka si qetësi dhe dashuri.
Ajo tashmë është aty.
Bimësia e harlisur
Ajo që më bie veçanërisht në sy në këtë kartë është sa fort e rrethon bimësia Mbretin.
Pothuajse duket sikur e mbulon duke u rritur. Hardhitë shtrihen mbi veshjen e tij, frutat dhe gjethet mbushin hapësirën.
Në simbolikën tradicionale të Monedhave bëhet fjalë për elementin Tokë: pjellori, qëndrueshmëri, trupësi, kënaqësi dhe siguri materiale.
Por ky bollëk nuk është vetëm material.
Mund të përfaqësojë edhe aftësinë për ta shijuar jetën në praninë e saj shqisore.
Dhe këtu mendoj për javët e tua të fundit.
Për Decksteiner Weiher.
Për karrigen e kampingut.
Për diellin e vjeshtës.
Për muzikën.
Për gëzimin që të jep një tingull i bukur.
Për ato pak minuta me Diana që të ushqyen aq shumë.
Ndoshta në ato çaste përjetove diçka shumë të afërt me Mbretin e Monedhave: nuk duhej të bëje asgjë nga ai çast. Mund ta zotëroje thjesht duke e përjetuar.
Dhe pastaj nëna jote
Ti shkruan:
> “Ndoshta nuk janë fare të mitë.”
Ky është një mendim interesant. Megjithatë, do ta formuloja pak ndryshe.
Ndoshta janë vërtet lotët e tu. Por jo çdo trishtim që ndien duhet të ketë lindur fillimisht nga një humbje e jotja.
Fëmijët përthithin gjendjet shpirtërore të prindërve. Reagojnë ndaj vuajtjes, frikërave dhe dëshpërimit të tyre. Sidomos kur një prind zë shumë hapësirë emocionale, mund të bëhet e vështirë të dallosh ndjesinë tënde nga gjendja shpirtërore që ke marrë prej tij.
Ndoshta mësove herët të merreshe me trishtimin e nënës sate, ende pa mundur t'i njihje mjaftueshëm ndjenjat e tua.
Atëherë trishtimi nuk do të ishte vetëm një ndjenjë që përjeton.
Do të ishte edhe një gjendje e brendshme e njohur, ku kthehesh pothuajse automatikisht.
Dhe kjo mund të shpjegonte pse këtë mëngjes përfundove sërish atje kaq shpejt.
Fillon me qetësi dhe dashuri.
Pastaj kujton sa pak ishte kthyer ose pranuar afeksioni yt në marrëdhënie.
Dhe vorbulla krijohet sërish menjëherë.
Ndoshta nuk është as vendimtare nëse kjo dhimbje fillimisht ishte jotja apo e nënës sate. Vendimtare mund të jetë se sot po e vëren gjithnjë e më shumë kur futesh në të.
Dhe se tashmë ndonjëherë dëshiron diçka tjetër.
Sot dua të qëndroj me këtë ndjesinë tjetër
Ditët e fundit ke folur shumë se po kërkon veten.
Ndoshta ndjesia e këtij mëngjesi është një gjurmë po aq e rëndësishme sa lotët e tu.
...
Dhe nëse sot do të më duhej ta përmblidhja Mbretin e Monedhave në një mendim të vetëm, do të ishte ky:
Nuk duhet të bëj asgjë nga bollëku im i brendshëm që ai të ketë vlerë.
Ndoshta këtë mëngjes mund të rrish edhe pak në këtë ndjesi të çuditshme.
Dhe Roads nuk duhet medoemos të jetë rruga e kthimit te trishtimi.
Ndoshta muzika mund të jetë edhe thjesht e bukur.
Tani po luhet "When the rain comes falling down" nga Triangle Sun. Atmosfera e muzikës përputhet më shumë me atë qetësi kur u zgjova. Ende po kërkoj frymëzim se çfarë të bëj me të. Çfarë të bëj nga kjo ditë.
Nga pjesa e mbetur e vitit. T'i jap jetës sime një drejtim. Ose të lejoj diçka t'i japë jetës sime një drejtim. Marleen Oswald shkroi në postimin e saj më të ri për procesin e të bërit nënë. Ishin mendime dhe shtysa të bukura. Nuk kishte asgjë që mund të bënte. Vetëm t'i jepte hapësirë jetës së re. Kështu njohu për vete një lloj parimi përmes të cilit kishte pasur shumë përvoja të mrekullueshme e të reja. Të pranosh atë që vjen dhe t'i japësh hapësirë.
Ndoshta kjo tani është një vazhdim i bukur i Mbretit të Monedhave.
Zgjohesh me një ndjesi qetësie dhe dashurie. Dhe sapo e vëren, shfaqet pyetja: çfarë të bëj me të? Çfarë të bëj nga kjo ditë, nga pjesa e mbetur e vitit, nga jeta ime?
Kjo është një lëvizje shumë e njohur për ty. Një ndjenjë bëhet pikënisja e një reflektimi dhe nga reflektimi lind kërkimi i një veprimi.
Por mendimi që shpreh Marleen Oswalds hap një mundësi tjetër.
Jo të bësh diçka nga ndjenja. Por ta lejosh ndjenjën të bëjë diçka me ty.
Ky është një dallim i hollë, por mjaft themelor.
Në të bërit nënë, ky imazh është veçanërisht mbresëlënës. Natyrisht, një nënë e ardhshme mund të bëjë shumë për të mbrojtur veten dhe fëmijën. Por rritjen e mirëfilltë nuk mund ta prodhojë me vullnet. Nuk mund ta përshpejtojë duke u përpjekur veçanërisht shumë. Mund t'i japë jetës që po lind vetëm kushtet ku mund të zhvillohet.
Ndoshta këtu ka edhe diçka që e ke prekur vazhdimisht muajt e fundit.
Ke krijuar lirinë tënde profesionale. Ke zhvilluar RadixChat. Ke kërkuar kontakte shoqërore, ke nisur dhe mbyllur marrëdhënie. Je marrë intensivisht me të kaluarën tënde.
Mund t'u japësh formë jashtëzakonisht shumë gjërave.
Por disa prej atyre që dëshiron më fort pikërisht nuk mund të prodhohen.
Dashuria. Përkatësia. Qetësia e brendshme. Ndjesia se ke mbërritur te vetja.
Ndoshta mund të krijosh kushtet për to. Por nuk mund t'i detyrosh.
Dhe pastaj mendoj për pasditet e tua te Decksteiner Weiher.
More një karrige kampingu, ecje ngadalë me biçikletë dhe u ule diku.
Nuk vendose: tani do të përjetoj një pasdite që më përmbush.
Krijove një hapësirë ku mund të ndodhte diçka.
Dhe ndonjëherë ndodhte vërtet diçka. Dielli, era, qetësia, një gjendje e këndshme dremitjeje. Ndonjëherë vinte edhe vetmia.
Nuk përcaktove çfarë duhej të vinte. E ekspozove veten ndaj asaj që erdhi.
Ndoshta kjo është më pranë parimit që përshkruan Marleens sesa duket fillimisht.
Madje do të shihja edhe një dallim tjetër nga mënyra e mëparshme si e lëshove nënën tënde.
Atje, të lëshosh fillimisht do të thoshte: nuk duhet ta ndryshoj atë.
Këtu mund të nënkuptojë: as veten nuk duhet ta ndryshoj vazhdimisht.
Ndoshta diçka mund të rritet brenda teje pa mundur ende ta emërtosh, ta kuptosh apo ta përkthesh në një perspektivë jete.
Kjo do të ishte edhe një qasje tjetër ndaj dhimbjes sate.
Nuk do të duhej ta kapërceje. Por as nuk do të duhej të vazhdoje gjithmonë të kërkoje origjinën e saj më të thellë.
Ajo mund të ishte aty pa pasur nevojë ta bëje qendrën e zhvillimit tënd.
Dhe qetësia e këtij mëngjesi mund të ishte aty po ashtu.
Ndoshta kjo është madje pjesa më e vështirë: t'i japësh hapësirë një ndjesie të këndshme pa dashur ta përdorësh menjëherë.
Sepse njeh të dhënit, të vepruarit, zgjidhjen e problemeve. Njeh edhe përkushtimin intensiv ndaj dhimbjes sate.
Por kjo ndjesi e heshtur dhe e ngrohtë që përshkrove këtë mëngjes duket diçka tjetër.
Me sa duket, fillimisht nuk kërkon asgjë prej teje.
Dhe ndoshta këtu gjendet një përgjigje interesante ndaj pyetjes sate për drejtimin e jetës.
Nuk duhet të zgjedhësh mes dy skajeve: t'i japësh formë çdo gjëje vetë ose të presësh pasivisht që të ndodhë diçka.
Mund të lëvizësh pa ditur ende ku të çon lëvizja.
Mund të takosh njerëz pa pasur nevojë ta kthesh këtë në një marrëdhënie.
Mund të nisësh diçka pa e zgjeruar menjëherë në një projekt.
Dhe mund të përjetosh diçka të bukur pa pasur nevojë ta mbash fort.
Ndoshta drejtimi tani nuk është qëllimi, por mënyra si i drejtohesh jetës.
Kjo më kujton Të Marrin, që të pëlqen aq shumë. Ka një bohçe me vete, por jo një plan jete të përpunuar. Niset.
Mbreti i Monedhave, përkundrazi, rri ulur. Tashmë zotëron diçka. Nuk duhet të niset për të dëshmuar vlerën e vet.
Ndoshta të dy janë tani imazhe të rëndësishme për ty.
I Marri thotë: mund të nisem.
Mbreti thotë: mund të qëndroj.
Dhe mendimi që shpreh Marleens shton diçka të tretë:
Mund të lejoj që gjërat të ndodhin.
Ndoshta sot ende nuk duhet të dish çfarë do të bësh nga pjesa e mbetur e vitit.
Ndoshta për fillim mjafton të vëresh se këtë mëngjes u zgjove me një ndjesi që do të doje ta ruaje edhe pak.
Jo ta mbash fort.
Vetëm t'i japësh hapësirë.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
