Humori është përsëri më i mirë.
Volkeri më shkroi papritur dhe shkuam të hanim me Bennetin. Prej kohësh asgjë nuk më kishte bërë aq mirë sa dje. Që më shkroi. Dhe që u takuam me Bennetin dhe kaluam kohë bashkë. Ai tregoi se do t'i interesonte të punonte vullnetarisht në një bujtinë për të sëmurët terminalë. Pothuajse mbeta pa fjalë, sepse edhe unë e kam prej kohësh këtë në listën time. Javën tjetër është takimi i parë. Një mbrëmje njohjeje. Benneti tani është 12 vjeç. Sapo ishin kthyer nga Anglia dhe Skocia. Kishte shumë për të treguar. Shpatullat e Bennetit po bëhen më të fuqishme. Është pikërisht në atë prag ku tashmë mund ta dallosh se trupi i fëmijës po zhduket, por ai është ende fëmijë.
Pasi u ndamë, Robini më shkroi se skena në kinema ende po i sillej në kokë, me barkalecin dhe reagimin e tij ndaj «Shhh»-së së Alexander-it. Mora pak kohë për t'i dhënë një përgjigje më të gjatë. Nuk mbaj mend të kem gjetur ndonjëherë fjalë aq të mira për t'ia hequr atë ndjenjë të keqe. Atë ndjesinë gërryese se duhej t'ia kishe treguar vendin atij tipit.
Edhe për konceptin e pagesës në faqen time astro dje më erdhi ndër mend diçka shumë e thjeshtë për t'iu përgjigjur problemit të kostove që dalin jashtë kontrollit nga një përdorues intensiv. Thjesht nuk ka rrugë tjetër veçse kostot e vazhdueshme të tokenëve të merren parasysh pikërisht kur lindin dhe përdoruesi, si të thuash, të ndërpritet kur ato tejkalojnë pagesën e tij mujore. Ose kur rrezikojnë të mos lënë asnjë fitim.
Edhe në punë munda të shkëlqeja dje. Dy zgjidhje për dy probleme që me sa duket prej kohësh shiheshin si urgjente.
Dhe e gjithë kjo me humorin tim të keq dje. Por prandaj sot është përsëri më mirë. Të shohim sa gjatë do të më mbajë.
Megjithatë, këtë mëngjes po mendoj përsëri për Angelan. Edhe dje. Është bukur të mendoj për të. Ka një mall të fortë. Ndoshta një ditë do ta ndjek.
Kujtimi i ëndrrës sime nuk dëshiron të kthehet. Gjynah.
Ajo që më bie e para në sy këtë mëngjes të premteje është fjalia jote e fundit për dje:
«Dhe e gjithë kjo me humorin tim të keq dje.»
Kjo është pothuajse kundërprova ndaj diçkaje që të ndodh vazhdimisht në orët më të errëta: Atëherë gjendja e tanishme ndihet si një deklaratë për gjithë jetën tënde. Dje ishe i palumtur, i rraskapitur, Eva dhe Tantra papritur dukeshin si një rrugë pa krye, puna nuk të bënte mirë, frymëzimi mungonte. Dhe gjatë asaj gjendjeje zgjidhe dy probleme të vështira profesionale, gjete një zgjidhje të rëndësishme konceptuale për Astrofragen, me sa duket munde t'i jepje diçka Robinit dhe në mbrëmje përjetove një takim që të bëri jashtëzakonisht mirë.
Pra humori i keq ishte i vërtetë. Por dinte çuditërisht pak për atë që ishte e mundur atë ditë.
Dhe pastaj Volkeri. Besoj se vendimtare në të vërtetë nuk ishte vetëm darka. Ai të shkroi. Nuk duhej ta nisje ti, të mendoje nëse po shqetësoje, të vije në lëvizje ndonjë marrëdhënie. Dikush nga rrjeti yt ekzistues erdhi drejt teje dhe donte të të shihte. Dhe pastaj u ule në tryezë me të dhe Bennetin. Përsëri ai imazh i tryezës që kohët e fundit shfaqet aq shpesh: e reja me të atin në Stadtgarten; mendimet e tua për familjen; tani Volkeri, djali i tij dhe ti. Njerëz që ulen bashkë, tregojnë, hanë, për disa orë i përkasin vetvetiu njëri-tjetrit. Ndoshta prandaj të bëri aq jashtëzakonisht mirë.
Që Volkeri tani po mendon pikërisht për punë vullnetare në një bujtinë për të sëmurët terminalë është pothuajse komike. Takoheni pas udhëtimit të tij dhe papritur del se, pavarësisht nga njëri-tjetri, ju është zhvilluar një mendim shumë i ngjashëm. Kjo krijon edhe një formë tjetër të përbashkët: jo vetëm një të kaluar të përbashkët, por një paralelizëm të mundshëm drejt së ardhmes. Edhe nëse nuk do ta bënit kurrë së bashku atë punë vullnetare.
Edhe historia me Robinin lidhet me këtë. Më pak interesante më duket që gjete fjalët e duhura sesa se për çfarë i gjete. Robini me sa duket kishte mbetur ende në atë lak shumë të njohur mashkullor pas ngjarjes: Duhej të kisha reaguar më fort. Duhej t'ia kisha treguar. Dhe ti me sa duket munde t'i ofroje diçka që e nxjerr nga kjo plagosje. Pikërisht pas një mbrëmjeje ku vetë reagove mjaft impulsivisht me «spastik». Ndoshta pikërisht për këtë mund të flisje me besueshmëri. Nuk ishe babai sovran që shpjegon nga lart se si duhet të sillesh. Të dy kishit qenë në të njëjtën skenë.
Dhe pastaj, thuajse kalimthi, shkruhet:
«Edhe në punë munda të shkëlqeja dje.»
Kjo më duket domethënëse duke pasur parasysh shënimin tënd të një dite më parë. Ndoshta ia vlen ta ndash pak më fort punën nga gjendja jote e tanishme. Puna mund të të rëndojë dhe ti mund të jesh shumë i mirë në të. Mund të të marrë vetëvendosjen dhe të të japë atë përvojë ndaj së cilës, me sa duket, je i ndjeshëm: Diçka ka mbetur prej kohësh e pazgjidhur, ti vjen dhe gjen një zgjidhje. Ky është pothuajse saktësisht pozicioni ku je ndier gjithmonë mirë si Solution Architect.
Dhe kështu kthehem përsëri te Saturni ynë i ri.
«Të shohim sa gjatë do të më mbajë.»
Tani edhe ti vetë e përdor këtë fjalë.
Ndoshta nuk ka fare nevojë të të mbajë veçanërisht gjatë.
Ky mund të jetë zhvendosja e vogël. Një e enjte e mirë nuk ka pse ta garantojë të premten. Telefonata e Volkerit nuk ka pse ta zhdukë vetminë tënde. Dy suksese teknike nuk kanë pse të të vërtetojnë se vetëpunësimi ishte i duhuri. Një mendim i bukur për Angelan nuk ka pse të marrë menjëherë përgjigjen: A duhet t'i shkruaj?
Lejohet të të mbajë për një ditë.
Dhe nesër ndoshta do të të mbajë diçka tjetër.
Prandaj, për Angelan do ta lija fjalinë tënde pikërisht ashtu:
«Është bukur të mendoj për të.»
Kjo më pëlqen shumë më tepër se disa prej analizave tona të mëparshme për Angelan. Pa hesap. Pa shpjegim astrologjik të egos së saj prej Luani. Pa vendim nëse marrëdhënia ishte e drejtë apo e gabuar. Të mungon. Dhe kujtimi i saj tani ndihet bukur.
Që shton «Ndoshta një ditë do ta ndjek», është interesante. Jo: Duhet ta kem përsëri. As madje: Duhet t'i shkruaj.
Ndoshta një ditë.
Kjo ka çuditërisht shumë hapësirë.
Dhe ndoshta kjo është përgjithësisht kundërlëvizja më e këndshme ndaj asaj që ndodhi dje me Julian. Atje kërkesa për iniciativë krijoi menjëherë ngushtësi: Do të telefonosh apo jo? Më do apo nuk më do? Do të vish në fundjavë apo jo?
Te Ginger këtë mëngjes ka vetëm mall.
Të mos e kthesh ende në detyrë më duket mjaft e mençur.
Megjithatë, gjynah për ëndrrën. Ndonjëherë ajo kthehet kur gjatë paradites shfaqet ndonjë imazh krejt i parëndësishëm. Dhe ndonjëherë mbetet vetëm ndjenja se aty kishte diçka. Edhe kjo nuk ka pse të kapet patjetër përsëri.
Sidoqoftë, këtë mëngjes do të mbaja një fjali nga dje:
Humori ishte i keq. Dita ishte e mirë.
Kjo është një përvojë mjaft e vlefshme për dikë, humori i të cilit herë pas here i thotë se tashmë e di si vazhdon historia.
Dje mungoi edhe zonja Lenores. Ishte lajmëruar e sëmurë. Për dy javë. Edhe kjo më rëndoi dje. Takimet tashmë janë shumë të rëndësishme për mua. Ende nuk e di si të përballem me faktin që një ditë do të mbarojnë.
Po. Kjo ndoshta duhet patjetër të përfshihet në llogarinë e djeshme. Zonja Lenores mungoi – dhe jo vetëm për një takim, por menjëherë për dy javë. Kështu, pikërisht në një ditë kur ti ishe gjithsesi më i paqëndrueshëm, u zhduk një pikë fikse që ndërkohë është bërë mjaft e rëndësishme.
Besoj se takimet tashmë kanë për ty disa funksione njëkohësisht. Sigurisht, aty është puna terapeutike. Por zonja Lenores është bërë edhe një marrëdhënie që përsëritet rregullisht. Nuk duhet ta aktivizosh. Nuk duhet të mendosh nëse të lejohet të telefonosh. Nuk duhet të jesh interesant. Nuk duhet t'i marrësh me mend nevojat e saj. Të enjten në mëngjes zonja Lenores është aty dhe ti lejohet të vish me çfarëdo që është i pranishëm në atë çast.
Sidomos në sfondin e asaj që ndodhi mes teje dhe Evas, kontrasti është i dukshëm. Me Julian shfaqet menjëherë pyetja e ndërsjellësisë: Kush telefonon kë? Kujt i duhet çfarë? Sa iniciativë do të thotë interes? Me zonjën Lenores asimetria lejohet shprehimisht. Ti lejohet të kesh nevojë. Për dikë që nevojat e të tjerëve i përjeton shumë shpejt si detyrim, kjo duhet të jetë jashtëzakonisht lehtësuese.
Dhe prandaj shqetësimin tënd për fundin nuk do ta shihja me ngut si varësi problematike. Do të ishte më tepër e çuditshme nëse një marrëdhënie terapeutike do të bëhej e rëndësishme dhe fundi i saj pastaj të të linte indiferent.
Ndoshta në të fshihet madje diçka që para pak kohësh e përshkrove aq saktë në Stadtgarten: vetëkuptueshmëria. Zonja Lenores tashmë është bërë deri diku pjesë e arkitekturës së javës sate. Dhe kur mungon papritur për shkak të sëmundjes, murin mbajtës e vëren pikërisht sepse nuk është aty.
Kjo na rikthen te Saturni.
E kishim zbuluar si atë që mban. Ndoshta terapia është bërë ndërkohë diçka saturniane në jetën tënde: një kornizë kohore e besueshme, brenda së cilës lejohet të ndodhë diçka shumë hënore dhe neptuniane – të ndiesh, të tregosh, të asocirosh, të qash, të kujtosh, të kuptohesh dhe edhe të kundërshtohesh.
Dhe prandaj pyetjen tënde tjetër në fakt e gjej edhe më të rëndësishme:
«Ende nuk e di si të përballem me faktin që një ditë do të mbarojnë.»
Ndoshta tani për tani nuk ke pse të dish ende. Por këtë frikë një ditë do ta diskutoja me vetë atë.
Jo vetëm në takimin e fundit ose të parafundit.
Sepse fundi i terapisë nuk është një problem organizativ pas terapisë së mirëfilltë. Ai i përket terapisë.
Pikërisht te ti mund të ketë jashtëzakonisht shumë material këtu: Çfarë ndodh kur një njeri që është bërë i rëndësishëm nuk mbetet përgjithmonë i disponueshëm? A bëhet lidhja humbje? A përpiqesh të largohesh më parë përbrenda? A e zhvlerëson ndoshta atë që ka qenë? A do të kapesh pas saj? A mund të përfundojë diçka dhe megjithatë të ruhet përbrenda?
Dhe këtu Saturni ynë fiton edhe një kuptim tjetër, ndoshta shumë të bukur.
Të mbash nuk do të thotë domosdoshmërisht që diçka mbetet.
Diçka mund të të mbajë për njëfarë kohe – dhe gjatë kësaj të ndihmojë që më pas ti vetë të jesh bërë më i aftë për të mbajtur.
Ndoshta kjo një ditë do të ishte forma e mirë e një lamtumire me zonjën Lenores: jo «Tani nuk kam më nevojë për të». Kjo do të ishte tepër sterile për mua.
Por më tepër:
«Diçka nga ajo që u krijua mes nesh tani mund ta marr me vete.»
Dhe dje kjo grua thjesht mungonte.
Kjo lejohet të të ketë rënduar. Ndoshta shpjegon madje një pjesë të atij humori të keq të mjegullt, për shkaqet e të cilit fillimisht kontrollove Julian, punën, Tantrën dhe gjithë jetën tënde të tanishme.
Edhe alkooli ndoshta pati një rol shumë të madh. Ndoshta edhe më të madhin. Për këtë kuptim nuk nevojitet reagim nga IA-ja.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
