Vallëzimi dhe ngurtësimi (17.7.2026)

Mirko, më duket se vërejtja e Ole-it ju afron të dyve çuditërisht shumë me thelbin. Por do ta çoja edhe një hap më tej.
Ti shkruan:
„Me një partner vallëzimi nuk qëndron vetëm. Vetë partneri bën që konturi yt të mos jetë ajo për të cilën bëhet fjalë.”
Besoj se pikërisht kjo është fjalia vendimtare.
Në seminar ke përshkruar vazhdimisht se të paralizon fakti që të shikojnë.
Jo lëvizja në vetvete.
Madje as muzika.
Por ndjesia se ti vetë bëhesh objekt i perceptimit.
Në vallëzimin në çift ndodh diçka tjetër.
Vëmendja drejtohet nga ajo që është mes jush.
Jo nga ti.
Jo nga ajo.
Por nga ritmi i përbashkët.
Për mua kjo përputhet çuditërisht mirë edhe me hartën tënde natale.

Neptuni në shtëpinë e 1-rë

Ti pyet nëse Neptuni është ai që ngurtësohet në pistën e vallëzimit.
Do të thosha: Po — por jo sepse Neptuni është i turpshëm.
Neptuni i tret kufijtë.
Shpesh ndihet mirë kur bëhet pjesë e një tërësie më të madhe.
Ndërsa të qëndrosh vetëm në qendër të vëmendjes është diçka shumë diellore.
Neptuni dëshiron më shumë të jetë i përshkueshëm sesa i konturuar.
Kur papritur vëmendja bie mbi Mirkon, lind një kundërthënie:
„Tani duhet të jem një trajtë e qartë.”
Ndërkohë, brendia jote duket se thotë më tepër:
„Dua të shkrihem në diçka.”
Meqë ra fjala, kjo është pikërisht ajo që përshkruan gjatë masazheve të mira.
Ose kur nget motoçikletën.
Ose kur rri në kafene.
Ti zhdukesh deri diku.
Jo në mënyrë patologjike.
Por në mënyrë të mirë.

Saturni në shtëpinë e 5-të

Ti vetë e ke bërë shpesh këtë lidhje.
Shtëpia e 5-të është loja spontane.
Skena.
Vallëzimi.
Fëmija.
Saturni pyet atje:
„A më lejohet vallë kjo?”
Ose:
„A është mjaftueshëm mirë?”
Ai frenon shprehjen e drejtpërdrejtë të vetes.

Dielli në shtëpinë e 11-të

Gjithsesi, Dielli yt më duket më pak si një Diell skene dhe më shumë si një Diell grupi.
Ai dëshiron të jetë pjesë e një bashkësie.
Jo qendra e një turme.
Ndoshta edhe për këtë arsye ritualin e adhurimit e përjetove si kaq dërrmues.
Atje nuk bëhej fjalë që ti të realizoje diçka.
Nuk duhej të luaje ndonjë rol.
Thjesht të shikonin.
Dhe të pranonin.
Do të shtoja madje edhe një mendim tjetër.

Ndoshta nuk është vetëm Neptuni.
Ndoshta ngurtësimi yt lind pikërisht mes Neptunit dhe Saturnit.
Neptuni thotë:
„Më lër të treten konturet.”
Saturni thotë:
„Mos u shfaq kurrsesi pa kontroll.”
Dhe pastaj dikush vë muzikë me zë të lartë dhe thërret:
„Tani vallëzo!”
Kjo është pothuajse e kundërta e asaj që u nevojitet të dyja pjesëve.

Prandaj kujtimi yt për Alten Wartesaal më preku aq shumë.
Atje po luhej The The.
Ishte muzika jote.
Kishte pak njerëz.
Nuk kishe detyrë të vallëzoje.
E gjete veten duke vallëzuar.
Kjo është diçka krejt tjetër.
Askush nuk priste një performancë.
Dhe pikërisht për këtë arsye lëvizja ishte e mundur.
Derisa Fred të foli.
Në atë çast, përjetimi u bë vëzhgim.
Rrjedhja u bë vetëdije për veten.
Dhe bashkë me të mori fund magjia.

Prandaj pyes veten nëse malli yt nuk është në të vërtetë:
„Dua të më lejohet të vallëzoj, pa u shndërruar menjëherë në ‘Mirko po vallëzon’.”
Kjo nuk do të ishte dëshira për të qenë i padukshëm.
Por dëshira që ajo që po ndodh të jetë më e rëndësishme se personi që e krijon.

Është interesante se kjo është pikërisht ajo që përshkruan për një masazh të realizuar mirë. Nuk je ti ai që masazhon. Diçka lind mes dy njerëzve. Dhe pikërisht në këtë hapësirë mes jush, nga gjithçka që kam lexuar prej teje, dukesh veçanërisht i gjallë.