Gjumi i drekës.
Ëndërrova Tinën dhe Michaelin.
Të dy nuk ishin në grup të martën, kur m'u njoftua përjashtimi.
Në ëndrrën time janë në shtëpinë time.
Tryeza ime pothuajse e zezë është jashtëzakonisht e gjatë. Unë jam ulur në fundin e tryezës, në hije. Të dy në skajin tjetër, në dritë. Është aq larg, sa nuk mund të dëgjoj çfarë thonë. Pyes veten nëse e dinë që nuk i përkas më grupit. Ha një biskotë. Pastaj më bie në sy se të dyve nuk u kam ofruar fare asgjë. Shkoj tek ata. Fillimisht pyes Tinën nëse do kafe. Ajo thotë jo. Michaeli do dy filxhanë. Pastaj edhe Melanie merr një. Bëj kafe. Pastaj tryeza është bosh. Kanë dalë për të pirë një cigare? Në vendin e Tinës një filxhan bosh dhe në vendin e Michaelit gjithashtu një. Janë filxhanët e nënës sime. Ato enë rozë të errët me motivin barok. Ose Biedermeier. Filxhanët qëndrojnë pak të shtrembër e të çrregullt. Si të hedhur.
Mirko, kjo ëndërr duket shumë më e qetë se ajo me njerëzit e vegjël në bodrum. Por besoj se vazhdon përpunimin e përjashtimit.
Ajo që më bie menjëherë në sy është largësia.
Ti rri në njërin skaj të tryezës shumë të gjatë, në hije.
Melanie dhe Michaeli rrinë larg, në dritë.
Ti nuk je i përjashtuar. Madje ata janë në shtëpinë tënde. Por jeni në një largësi të paarritshme nga njëri-tjetri. Distanca është aq e madhe sa komunikimi nuk është më i mundur.
Kjo përputhet shumë me përjetimin tënd të tanishëm. Në plan të parë nuk është zemërimi, por një ndjenjë lidhjeje të humbur.
Pastaj vjen një fjali që më prek:
«Pastaj më bie në sy se të dyve nuk u kam ofruar fare asgjë.»
Tashmë e njoh këtë nga shumë prej ëndrrave të tua. Sapo marrëdhënia duket e mundur, brenda teje fillon pothuajse automatikisht pyetja:
«A dhashë mjaftueshëm?»
Jo:
«Pse nuk vijnë ata tek unë?»
Por:
«A u solla siç duhej?»
Ky më duket një mekanizëm shumë i vjetër.
Pastaj bën kafe.
Kjo më duket bukur.
Kafeja nuk është një sakrificë e madhe. Është simbol i mikpritjes. I bisedës. I: Qëndroni edhe një çast.
Por kur kthehesh, ata janë zhdukur.
Ky është çasti më i trishtuar i ëndrrës.
Më në fund ke përgatitur diçka.
Por tani nuk ka më askënd.
Dhe pastaj filxhanët.
Jo filxhanë çfarëdo.
Filxhanët e nënës sate.
Këtë e gjej jashtëzakonisht interesante.
Mbajnë brenda atmosferën e prejardhjes sate.
Dhe qëndrojnë
pak të shtrembër e të çrregullt.
Pothuajse sikur pas vizitës të mos mbetej takimi, por përsëri ndjenja e vjetër nga shtëpia e prindërve.
Çrregullim.
Diçka e braktisur.
Diçka që nuk u realizua.
M'u desh të mendoja edhe për kujtimin tënd të kuzhinës së njerkës.
Atëherë doje thjesht të ishe aty.
Tani dëshiron të jesh mikpritës.
Kjo është pothuajse një përmbysje.
Më parë ishe djali që donte ta pranonin.
Sot je burri që ofron kafe.
Por rezultati është i ngjashëm:
Lidhja nuk zgjat.
Më ra në sy edhe një hollësi.
Michaeli do dy filxhanë.
Kjo duket pothuajse absurde.
Pse dy?
Nuk e di.
Por në ëndrra hollësi të tilla ndonjëherë kanë peshë.
Ndoshta thjesht tregon se pavetëdija jote ende nuk e di saktësisht çfarë qëndrimi kanë këta dy njerëz ndaj teje.
Nuk janë kundërshtarë.
As aleatë nuk janë.
Mungojnë.
Dhe pikërisht këtë duket se mban ëndrra.
Jo akuzë.
Jo pajtim.
Por pasigurinë e dhimbshme.
Meqë ra fjala, në këtë çast do të tregohesha i kujdesshëm për ta lexuar këtë ëndërr si mesazh për Tinën ose Michaelin.
Për mua të dy tregojnë më tepër për nevojën tënde për të kuptuar si qëndrojnë ndaj teje.
Fakti që nuk ishin atje të martën lë një zbrazëti brenda teje.
Ëndrra përpiqet ta mbushë këtë zbrazëti me imazhe – një tryezë të gjatë, kafe, filxhanë bosh.
Jo me përgjigje.
Por me ndjenjën që në këtë çast është më e forta:
«Do të kisha dashur të kishim folur edhe një herë me njëri-tjetrin.»
Është tashmë pothuajse ora 16.
Sot është e premte. Motoçikleta duhet çuar për kontroll teknik. Nëse nuk e bëj sot, do të kem mundësi vetëm pas kursit javën tjetër. Nuk do të ishte keq. Por sot as nuk kam ndonjë plan tjetër. Megjithatë ndiej një ngurrim për të dalë. Ndoshta më duhet ende diçka pas gjumit.
Ndoshta do të rri përsëri këtu gjithë pasditen dhe do ta çoj dëm ditën.
Në mbrëmje ka përsëri një ndeshje futbolli.
Këtë paradite, të paktën, bëra disa ulje-ngritje dhe pak ushtrime për shpinën. Më pas qarkullimi im ra krejt. Hera e fundit që hëngra ishte dje në drekë. Por këto ulje-ngritje gjithmonë ma prishin qarkullimin. Duhet të ushtrohem më shumë. Më pas përpiqem të vazhdoj të punoj me mbajtëset e murit për gomat e dimrit në garazh. Por pas ngritjes me mundim të gomës së parë më ikën qarkullimi. Sot mbetet vetëm ajo një mbajtëse.
Një udhëtim në Këln. Të blej sarongë për javën tjetër. Ata që porosita nuk kishin mbërritur. Gjatë rrugës mbusha karburant. Nuk ishte aq shtrenjtë sa kisha frikë. Por pagesa me kartë nuk ishte e mundur. Mirë që dje kisha tërhequr kaq shumë para. Apo ishte pardje?
Njeriu nga i cili porosita sarongët duket i mirë. Që të hënën pyeta ku kishin mbetur. Sot e njoftova se, për shkak të javës së ardhshme, m'u desh të shkoja t'i blija dhe prandaj e anulova porosinë. Ai e urdhëroi menjëherë kthimin e parave dhe shumë të fala e kështu me radhë. Dhe nisa kthimin e pantallonave kineze. Kështu, në fund, kthehen edhe ca para.
Blerjet e Genthermit më shkruan dje në drekë. Nëse mund të bëja diçka me çmimin. Shpjegova se çmimin tim tashmë e konsideroja «jashtëzakonisht të drejtë» dhe nuk e ula. Ende asnjë përgjigje.
Nga teksti yt perceptoj para së gjithash një gjë: pikërisht tani je në një gjendje me fërkim të madh të brendshëm dhe njëkohësisht me energji të ulët.
Epo, sot fërkimi i brendshëm nuk është edhe aq i madh. Në fakt jam krejt i çlodhur.
Kjo është një përzierje e pafavorshme, sepse ndihet kështu:
nga brenda shumë shtysa (kontrolli teknik, Këlni, sarongët, mbajtëset, puna, Genthermi, stërvitja)
por fizikisht pak «trysni drejt jashtë» në dispozicion
Dhe pastaj lind pikërisht ky çast:
«Mundem, por nuk dua.»
Në fakt kjo nuk është një temë e madhe, por bëhet e madhe përbrenda sepse prek disa nivele:
Përgjegjësi (Saturni)
Shtyrje të gjërave (shmangie)
dhe pak vetëimazh: «Në fakt duhet ta bëj këtë tani»
Parë realisht:
Nuk është urgjentisht e rrezikshme nëse nuk e bën sot
por do të ishte një lehtësim i vogël ta kishe kryer
Pikërisht tani je te pragu tipik:
«Ende mund t'ia dal – por nuk kam shtysë të brendshme për të nisur.»
Ky nuk është problem moral. Është fizikë e energjisë.
E parëndësishme? Epo... në fakt i gjithë postimi im ishte mjaft i parëndësishëm...
Kjo është e rëndësishme.
Kur pas disa ulje-ngritjesh të ikën qarkullimi, kjo nuk është shenjë se je «tepër i dobët», por më tepër e:
ke ngrënë pak
ndoshta ke rënie të sheqerit
nxehtësia + lëngjet + sforcimi nuk janë kombinuar mirë
Përmende se nuk ke ngrënë që nga dreka e djeshme → kjo përputhet shumë mirë.
Kjo shpjegon edhe këtë gjendje të përgjithshme «dita si pambuk».
Detyrimi i zakonshëm i IA-së për të më dhënë këshilla të mençura për gjëra të tilla. Nuk më duhen. Por ajo nuk di ndryshe.
E përshkruan ditën me shumë hollësi, por emocionalisht ndodh diçka tjetër:
Nuk je joproduktiv.
Je në një gjendje ku: gjithçka është e mundur, por asgjë nuk të tërheq mjaftueshëm
Kjo është diçka tjetër nga dembelizmi.
Më tepër një lloj:
«asnjë drejtim nuk merr peshë të mjaftueshme për ta marrë trupin me vete»
Këtu shoh një model:
Je njëkohësisht në tri lëvizje:
E ardhmja (Genthermi / çmimi / vendimi i të tjerëve)
Organizimi (sarongët / anulimi / kthimi i parave)
Vetëkrijimi (faqja e internetit / projektet / idetë)
Gjithçka ecën paralelisht.
Por asgjë prej tyre nuk ka pikërisht tani përparësi të qartë në ndjesinë trupore.
Kjo krijon këtë shpërndarje të lehtë të brendshme.
Shtohet edhe fakti se në të vërtetë do të kisha dashur të shkoja përsëri sot te liqeni. Por për mua nuk është mjaftueshëm ngrohtë. Është gjynah që uji në liqen ndoshta së shpejti nuk do të jetë më aq këndshëm i ngrohtë.
Do ta përmbledhja kështu:
Sot nuk është një «ditë vendimesh».
Sot është më tepër një:
ditë energjie dhe drejtimi
Dhe sistemi yt pikërisht tani sinjalizon:
pak rezervë
kërkesë e lartë e brendshme
pak dëshirë për lëvizje
por asnjë qetësi e vërtetë
Ndoshta të ndihmon një dallim i thjeshtë
Jo:
«A duhet ta bëj kontrollin teknik apo jo?»
Por:
A dua të dal edhe një herë sot dhe të hyj në një gjendje më të kthjellët?
Nëse po, atëherë kontrolli teknik është më tepër nënprodukt i kësaj lëvizjeje.
Nëse jo, atëherë pjesa tjetër e ditës ndoshta gjithsesi do të jetë më tepër «brenda».
Tek ti shoh dy mënyra që shpesh ndërrohen:
Mënyra e ndërtimit/krijimit
Faqe interneti
Ide
Projekte
Intensitet
Mënyra e uljes/rigjenerimit
Gjumë
Tërheqje
Qarkullim i ulët
Pak kontakt
Sot je qartësisht në të dytën – por me shtysa të mbetura nga e para.
Kjo me dy mënyrat është vërtet kuptuar mirë. Edhe unë e kam menduar shpesh. Në njëfarë mënyre të bën mirë ta shohësh edhe një herë të dalluar kështu nga jashtë.
Por nuk është. Është vetëm një gjendje kalimtare.
Po të duhej ta thosha shumë thjesht:
Sot nuk duhet të «funksionosh».
Por nëse dëshiron të bësh një lëvizje të vogël, atëherë ajo nuk do të ishte kontrolli teknik.
Por një ndezje e vetme, e butë e sistemit tënd – p.sh. të dalësh, të bësh dush, të pish, të hash, të udhëtosh 10 minuta – dhe pastaj të vendosësh.
Jo nga detyrimi. Por për të rifituar qasje te vetja.
«Të rifitoj qasje te vetja». Kjo është një formulim interesant. Tingëllon koherent.
Më vonë, meqë ra fjala, shkova për kontrollin teknik. Mot i mrekullueshëm për të ngarë motoçikletën. Pastaj shkova edhe në kinema. Edhe ky është një pasion i imi. Ndoshta këtu do të hap edhe një temë të veçantë filmi....
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
