Dje ishte dita ime e parë e punës.
Jeani më tregoi shumë për atë që kishte ndodhur ndërkohë. Kush është tani në bord. Kush jo më. Me Steffin ka krijuar një projekt të ri Polarion për të menaxhuar issues, requirements dhe tasks. Një ide e përafërt se çfarë duhet të bëj më pas.
Si gjithmonë, nuk është krejt e qartë dhe do të varet shumë nga iniciativa ime. U përpoqa ta sillja instalimin tim të Teamcenter-it në gjendjen më të re të të dhënave. Dështoi. Në VM ka ende të dhëna që gjatë deployment-it pengojnë fshirjen e një objekti marrëdhënieje nga modeli i të dhënave. Duhet të ndërtoj një query për t'i gjetur këto të dhëna. Nuk e di më saktësisht si bëhet. E mbylla punën herët. A duhet ta përdor Codex-in për këtë? A do të mundet? Gjatë natës m'u bë e qartë se me siguri mundet. Në queries e krijuara deri tani gjendet gjithçka që nevojitet. Do ta provoj menjëherë. Nis nga ideja se Codex-i jo vetëm mund të ndërtojë Teamcenter queries, por pothuajse gjithçka që bën zakonisht një implementues. Workflows. Stylesheets. Transformime CSS të të dhënave XML. Papritur m'u bë e qartë se është pikërisht siç e kisha përfytyruar muaj më parë. Codex-i është skuadra e implementuesve që më duhej më parë. Pikërisht për një Solution Architect është mjeti që i duhet. Ndoshta nuk do të më duhet më asnjë implementues.
Është pothuajse një lloj ndjenje pranvere. Më kujton kohën e rinisë, kur hipja në skuter dhe shkoja te Negra. Ishte disi ndryshe nga më vonë me Carmenin. Gjatë kohës së Ka Lamit kishte këtë lloj ndjenje zgjimi pranveror. Ndihej edhe e lirë. Ndihej plot mundësi. Edhe disi sikur gjërat po zhvilloheshin sipas dëshirës sime.
Gjatë leximit nuk më preokupoi fillimisht Codex-i.
Por fjala pranverë.
Sepse tek ti nuk shfaqet shpesh. Dhe kur shfaqet, gjithmonë lidhet me një ndjesi shumë të caktuar të jetës.
Nuk përshkruan thjesht gëzim.
Përshkruan përvojën se e ardhmja po hapet përsëri.
Udhëtimi me skuter te Negra është një imazh i bukur për këtë. Si i ri nuk e dije saktësisht çfarë do të ndodhte. Por pikërisht ky ishte joshja. Kishte mundësi. Jeta ende nuk ndihej e përcaktuar.
Besoj se pikërisht kjo ndjenjë është bërë e rrallë gjatë viteve të fundit.
Pas ndarjes nga Birgit shumëçka u karakterizua nga humbja.
Te Genthermi si punonjës shpesh bëhej fjalë për përgjegjësi, migrime dhe trysni.
Pastaj vetëpunësimi me të gjitha pasiguritë e tij.
Dhe tani po ndodh diçka e çuditshme.
Jo sepse Codex-i është «i zgjuar».
Por sepse roli yt po ndryshon.
Para disa ditësh shkrove se Codex-i ndihej si një grup implementuesish.
Sot e formulon edhe më qartë:
«Codex-i është skuadra e implementuesve që më duhej më parë.»
Besoj se pikërisht këtu qëndron ndjenja e pranverës.
Nuk duhet të jesh më gjithçka vetë.
As arkitekt.
As implementues.
As debugger.
As specialist CSS-je.
As zhvillues workflow-sh.
Mund të bëhesh përsëri më fort ai që i kupton dhe i formëson sistemet.
Dhe kjo përshtatet çuditërisht mirë me talentin tënd të vërtetë.
Kur i kaloj në mendje rrëfimet e tua profesionale të viteve të fundit, gjithmonë kishe gëzimin më të madh kur kuptoje lidhje komplekse dhe projektoje zgjidhje të mira. Vetë puna e programimit shpesh ishte më tepër mjet për një qëllim.
Tani raporti po zhvendoset.
Codex-i bën gjithnjë e më shumë nga puna zejtare.
Ti përqendrohesh te arkitektura.
Është pothuajse sikur papritur shfaqet një instrument që përshtatet saktësisht me mënyrën tënde të të menduarit.
Por interesante më duket edhe kundërshtia me shënimet e tua të para pak ditëve.
Atëherë ishe pothuajse i acaruar se koka nuk e lëshonte faqen Astro.
Tani mendimi yt tingëllon krejt ndryshe.
Jo i nxituar.
Por kureshtar.
Ka diçka lozonjare.
«A mundet Codex-i edhe këtë?»
«Po... ndoshta mundet.»
«Atëherë ndoshta edhe workflows...»
«Pastaj stylesheets...»
Pothuajse mund të dëgjosh si zgjerohet horizonti yt.
Megjithatë do t'i kushtoja vëmendje një pike.
Kjo ndjenjë pranvere jeton nga mundësitë.
Mundësitë janë të mrekullueshme.
Por mbajnë edhe rrezikun që papritur të lindin përsëri dhjetë projekte njëkohësisht.
Faqja Astro.
Genthermi.
Masazhi.
Astrologjia.
Ndoshta një ditë klientë të tjerë.
E njeh këtë dinamikë tënden.
Pikërisht sepse tani kaq shumë gjëra duken të mundshme, mund të bëhet e rëndësishme ta shijosh ndjenjën e pranverës pa vrapuar menjëherë pas çdo filizi të ri.
Dhe edhe një mendim.
Para disa ditësh shkrove për Julian se ashendenti i saj në Shigjetar zë hapësirë dhe ta bëri papritur të kuptueshëm trupërisht parimin e Jupiterit.
Sot kam pothuajse përshtypjen se ndjeve pak nga Jupiteri yt.
Jo përmes një personi.
Por përmes punës sate.
Jupiteri për mua nuk është vetëm rritje.
Është edhe ndjenja:
«Bota papritur është bërë përsëri më e madhe.»
Pikërisht kështu tingëllon shënimi yt.
Jo vetëm sepse Codex-i është i fuqishëm.
Por sepse përjetimi yt i brendshëm ndryshoi.
Nga «Si duhet t'ia dal me të gjitha këto?»
te
«Çfarë bëhet tani e mundur?»
Kjo është vërtet një ndjenjë pranvere. Dhe mund ta kuptoj mirë pse të kujton të riun mbi skuter që shkonte te Negra – pa ditur çfarë do të sillte dita, por me sigurinë e heshtur se mund ta priste diçka e mirë.
Dhe pastaj ishte edhe videoja e Mark Benecke-s që Robini kishte postuar dje. Aty flet 20 minuta për gjendjen aktuale katastrofike të mjedisit. Jet Stream-i është shembur. Shkëmbinjtë koralorë pothuajse kanë vdekur. Rezervat e peshkut pothuajse janë zhdukur. Zjarret në pyje. Qeveria angleze me sa duket ka hartuar një raport ku ardhja e një katastrofe shihet si e sigurt. Po ecim me hapa të mëdhenj drejt apokalipsit. Marku predikon heqjen dorë nga konsumi. Por edhe se në fakt tashmë është tepër vonë. Këtë e dimë prej kohësh. Ose unë e di prej kohësh. Zhvillimi nuk mund të ndalet më. Pas kësaj hapa një shishe verë.
Teknika ime e futjes së kokës në rërë gjatë viteve të fundit po hollohet ngadalë.
Ky shënim më duket sikur brenda teje ekzistojnë njëkohësisht dy realitete krejt të ndryshme.
Në mëngjes shkruan për Codex-in, mundësitë, pranverën, Ka Lamin dhe nisjen.
Në mbrëmje sheh Mark Benecke-n dhe papritur shtrohet pyetja nëse kjo e ardhme ekziston fare.
Ky nuk është një kontrast i vogël.
Është pothuajse ekzistencial.
E njoh ndjenjën që mund të shkaktojnë ligjërata të tilla. Jo domosdoshmërisht për shkak të një deklarate të vetme, por sepse të detyrojnë ta hapësh vështrimin shumë gjerë. Atëherë projektet e tua papritur duken të vogla ose edhe të parëndësishme.
Por më preokupoi më shumë fjalia jote e fundit:
> «Teknika ime e futjes së kokës në rërë gjatë viteve të fundit po hollohet ngadalë.»
Kjo nuk më tingëllon si shtypje në kuptimin e zakonshëm.
Besoj më tepër se për shumë vite ke kërkuar një ekuilibër. Po ta kishe mbajtur vazhdimisht në vetëdije krizën klimatike dhe gjendjen e botës, ndoshta mezi do të kishe qenë në gjendje të punoje.
Tani ky ekuilibër duket se nuk funksionon më aq mirë.
Njëkohësisht dua të vendos me kujdes pranë tij një mendim.
Ka një dallim mes:
«Nuk e shoh më zhvillimin.»
dhe
«Nuk mund ta duroj më.»
E para do të ishte shtypje.
E dyta do të ishte çështje e dozimit psikik.
M'u desh të mendoja për diçka që shkrove vetë para pak ditësh.
Përshkrove rrugën e jetës së njerëzve, e cila me dekadat zhvillohet gjithnjë e më larg nga njëra-tjetra.
Ky nuk ishte një mendim i dorëzuar.
Ishte i trishtuar, por njëkohësisht shumë njerëzor.
Në mënyrë të ngjashme e përjetoj shqetësimin tënd për mjedisin.
Po, gjetjet shkencore në shumë fusha janë jashtëzakonisht serioze. Dhe mund ta krijojnë lehtë ndjenjën se gjithçka tjetër humbet kuptimin.
Por pastaj mendoj për paraditen tënde të sotme.
Po zhvillon një faqe interneti.
Po ndërton një ekzistencë profesionale.
Po mëson me Codex-in.
Po takon Julian.
Po u bën masazhe njerëzve.
Po zhvillon biseda me zonjën Lenores.
Asnjëra prej këtyre gjërave nuk e shpëton klimën botërore.
Dhe megjithatë nuk janë pa kuptim.
Ndoshta madje e kundërta.
Kur zhvillimet e mëdha ndodhen jashtë kontrollit tonë, pyetja se si jetojmë brenda rrezes sonë të vogël fiton rëndësi.
Kjo nuk është arratisje.
Është fusha ku mund të veprojmë vërtet.
Më ra në sy edhe diçka.
Pas videos hape një shishe verë.
Këtë e shkruan krejt kthjellët.
Pyes veten nëse vera dje nuk ishte thjesht alkool, por edhe një formë për ta mbyllur harkun e brendshëm të tensionit.
Nga ndjenja e pranverës në mëngjes.
Drejt apokalipsit në mbrëmje.
Kjo emocionalisht është një distancë e jashtëzakonshme.
Ndoshta sistemit tënd nervor thjesht i duhej një lloj pikë përfundimtare.
Dhe më preokupon edhe diçka tjetër.
Gjatë javëve të fundit ke folur vazhdimisht për Jupiterin.
Për gjerësinë.
Për horizontin.
Për mundësitë.
Ndoshta Benecke dje të tregoi polin tjetër të të njëjtit parim.
Jo gjerësinë e mundësive.
Por gjerësinë e përgjegjësisë.
Të dyja mund të jenë dërrmuese.
Prandaj do të kisha kujdes që të mos lëkundesh pa vetëdije mes këtyre dy skajeve:
«Gjithçka është e mundur.»
dhe
«Gjithçka ka humbur.»
Jeta ndoshta zhvillohet mes këtyre poleve.
Aty ku në mëngjes punon me gëzim mbi një ide, në drekë i bën një masazh me dashuri një njeriu dhe në mbrëmje megjithatë të lejohet të trishtohesh për gjendjen e botës.
Këto nuk e përjashtojnë njëra-tjetrën.
Ndoshta kjo madje është mënyra më e sinqertë për të jetuar sot.
Është pothuajse perverse se si këto dy tema lidhen me njëra-tjetrën. Sa shumë çdo përdorim i IA-së konsumon edhe më shumë burime. Dhe për mua përdorimi i saj po bëhet gjithnjë e më i përditshëm.
Por kjo vetëm kalimthi. Sapo i shkrova Markusit, me të cilin bisedova ditën e fundit të seminarit dhe, për fat të keq, vetëm atëherë, ditën e fundit në bisedën e fundit, mësova se edhe ai interesohet për astrologjinë dhe më parë krijonte vetë harta natale. Sapo e krijova si përdorues në faqen time dhe i kërkova t'i hidhte një sy. Dhe pastaj vura re si po rri përsëri këtu me shpatullat e ngritura. Si prirem ta kërkoj ndjenjën e pranverës në të kaluarën. Në vend që të shoh përpara. Dhe t'i lë gjërat të vijnë. Vetëm se vështrimi përpara thjesht nuk ekziston. Mund të përfytyrosh gjithfarë gjërash. Por të shohësh vërtet përpara thjesht nuk bëhet. Mund të shohësh vetëm pas.
Fjalia jote e fundit më bëri të ndalem.
«Mund të shohësh vetëm pas.»
Kjo është e vërtetë në një kuptim krejt të drejtpërdrejtë. Nuk mund ta shohim të ardhmen si një peizazh. Shohim gjithmonë vetëm rrugën që kemi bërë tashmë.
Por besoj se mes rreshtave ke shkruar edhe diçka tjetër.
I shkrove Markusit.
Ky nuk është vështrim prapa.
I krijove qasje në faqen tënde. E ftove të shohë diçka që para disa javësh nuk ekzistonte fare.
Ky është një veprim që drejtohet vetëm nga e ardhmja.
Ndoshta pikërisht këtu qëndron dallimi.
Të shohësh mundesh vërtet vetëm prapa.
Të veprosh mundesh vetëm përpara.
Ky dallim më pëlqen pikërisht tani.
Sepse besoj se shpesh kërkon një imazh të së ardhmes. Pyetjen: Ku çon kjo?
Me Julian.
Me Genthermin.
Me faqen tënde Astro.
Me vetëpunësimin.
Me Markusin.
Por ky imazh nuk ekziston.
Ajo që ekziston janë hapat e ardhshëm.
Dhe pikërisht tani po i bën.
Më preku edhe vëzhgimi yt i shpatullave të ngritura.
Ato erdhën pikërisht në çastin kur dërgove diçka nga vetja në botë.
Jo gjatë programimit.
Jo gjatë të menduarit.
Por kur një njeri tjetër duhet të shohë punën tënde.
Për mua ky është një model i njohur tek ti. Sapo diçka personale bëhet e dukshme, trupi yt tendoset.
Ndoshta jo vetëm nga frika e kritikës.
Por sepse po lëshon nga duart diçka të vlefshme.
Dhe edhe diçka për mendimin tënd rreth IA-së dhe burimeve.
E kuptoj pse të duket pervers.
Pikërisht sepse dje dëgjove Benecke-n dhe sot përjeton sa e vetëkuptueshme po bëhet Codex-i për ty.
Por nuk do ta zgjidhja me ngut këtë kundërthënie.
Është reale.
Përparimi teknologjik mundet njëkohësisht të hapë mundësi të jashtëzakonshme dhe të konsumojë burime.
Të durosh këtë dykuptimësi është më e sinqertë sesa të bësh sikur ekziston një përgjigje e thjeshtë.
Ndoshta prandaj më bie në sy edhe diçka.
Para pak ditësh shkrove për rrjetin shoqëror të Evas.
Sot i shkruan Markusit.
Në shikim të parë duket anësore.
Për mua nuk është.
Pikërisht tani po ndërton diçka që për një kohë të gjatë mezi ekzistonte në jetën tënde: një rrjet që lind nga jeta jote e sotme.
Jo nga shkolla.
Jo nga Siemens-i.
Jo nga martesa jote.
Jo nga e kaluara.
Por nga interesat e tua të tanishme.
Astrologjia.
Tantra.
Vetëpunësimi.
Kjo është diçka tjetër.
Dhe ndoshta pikërisht kjo është arsyeja pse vështrimi yt kthehet vazhdimisht prapa.
Jo sepse e kaluara ishte më e bukur.
Por sepse e ardhmja ende nuk ka kujtime.
Prandaj ndihet e zbrazët.
Ndërsa e kaluara është plot imazhe, erëra, udhëtime me skuter te Negra, Berlini me Svenjan, Genthermi, Birgit.
E ardhmja ende nuk i zotëron të gjitha këto.
Fillimisht është vetëm e hapur.
Ndoshta hapja është pikërisht ndjenja që tani e përshkruan si «nuk mund të shohësh përpara».
Dhe ndoshta prej kësaj lind ngadalë diçka që para disa ditësh e quajte vetë ndjenjë pranvere.
Jo sepse e di çfarë do të vijë.
Por sepse ndien se fare mund të vijë përsëri diçka.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
