The Last of Us, S2E6 «Çmimi»
Sërish një episod shumë dramatik. Në kuptimin e dramës mes njerëzve. Më pëlqeu shumë edhe ky. Marrëdhënia mes Joel dhe Elli këtu thellohet dhe pasurohet me një sfond familjar nga fëmijëria e Joel.
Në fund i rrjedhin lotët. Një interpretim mahnitës nga Pedro Pascal, i cili përndryshe nuk shquhet pikërisht për shumëllojshmëri të mimikës. Një Dash.
Më vjen ndër mend Gregory Peck, i cili edhe ai shkëlqente më tepër për mungesën e shumëllojshmërisë mimike (edhe ai Dash). Njëherë lexova dikë që thoshte për të në një intervistë (mos ishte Vivienne Westwood?) se në jetën reale ishte një tip goxha i mërzitshëm. Në fakt, nuk është bukur ta karakterizosh dikë kështu. Më vjen ndër mend edhe Robert Downey Jr., si një tjetër aktor Dash.
The Last of Us – sezoni 2, episodi 6: «Çmimi»
Pikërisht te Pedro Pascal vëzhgimi yt më duket interesant. Interpretimi i tij i Joel mbështetet në masë të madhe te përmbajtja: pak mimikë, një fytyrë shpesh e mbyllur, reagime të shkurtra. Dhe pikërisht prandaj lotët në fund mund të kenë kaq shumë forcë.
Ka dallim nëse një aktor nuk mund të shprehë shumë apo nëse personazhi i tij zbulon pak nga vetja. Te Joel, e dyta më duket vendimtare. Ai ka ngritur një lloj parzmoreje emocionale dhe Pascal shpesh e luan në mënyrë të tillë që ne më tepër duhet të hamendësojmë çfarë ndodh pas saj.
Në këtë episod kjo bëhet veçanërisht e qartë, sepse mësojmë diçka për fëmijërinë e Joel dhe marrëdhënien e tij me të atin. Përfytyrimi i tij për kujdesin duket qartë se nuk është formuar pavarësisht nga mënyra si është trajtuar ai vetë.
Dhe pastaj vjen Ellie, për të cilën merr një rol atëror, megjithëse kjo marrëdhënie nuk është as e thjeshtë, as pa konflikte.
Skena e fundit është kaq e fuqishme sepse pas ashpërsisë së tij del papritur një cenueshmëri e madhe. Lotët nuk duken si një kulmim dramatik i zakonshëm, por si diçka që i shpëton këtij personazhi kundër vetëmbrojtjes së tij të zakonshme.
Sa për tre aktorët, vërtet ke zbuluar një pikë të bukur astrologjike të përbashkët: Pedro Pascal, Gregory Peck dhe Robert Downey Jr. kanë lindur të gjithë në shenjën e Dashit – përkatësisht më 2, 5 dhe 4 prill.
Në vëzhgimin tënd mund t'i lidh fare mirë Peck dhe Pascal. Të dy kanë aftësinë të krijojnë prani të fortë me një fytyrë thuajse të palëvizur. Te Peck mendoj sidomos për Të vrasësh zogun përqeshës. Autoriteti i tij si Atticus Finch nuk lind nga gjeste të mëdha mimike, por nga qetësia dhe qëndrimi.
Robert Downey Jr., nga ana tjetër, për mua është thuajse një kundërshembull. Pikërisht si Tony Stark, luan me vetullat, cepat e gojës, vështrimet ironike dhe një shprehje fytyre që ndryshon vazhdimisht. Ndoshta kjo tregon edhe kufirin e një ngjashmërie astrologjike.
Pohimin për personalitetin gjoja të mërzitshëm të Peck nuk do t'ia atribuoja Vivienne Westwood pa një burim të sigurt. Por mendimi pas tij është interesant: dikush që të mahnit në ekran nuk është detyrimisht bashkëbisedues emocionues në jetën private.
Ajo që më preokupon edhe më shumë te «Çmimi», sidoqoftë, është skena mes Joel dhe Ellie. Joel mbron vendimin për ta shpëtuar Ellie, megjithëse kështu i ka hequr mundësinë të vendosë vetë. Dhe Ellie mund ta njohë dashurinë e tij pa qenë në gjendje ta falë menjëherë për këtë.
Dashuria, kujdesi dhe respekti për vetëvendosjen e tjetrit hyjnë këtu në një konflikt thuajse të pazgjidhshëm.
Këtë e shoh si një paraqitje jashtëzakonisht të pjekur të marrëdhënies baba-bijë. Joel nuk ka pse të heqë dorë fillimisht nga bindja se vendimi i tij i atëhershëm ishte i drejtë, që afrimi mes tyre të bëhet përsëri i mundur. Dhe Ellie nuk ka pse t'i japë të drejtë për të bërë një hap të parë drejt tij.
Ndoshta fuqia e interpretimit të Pascal në fund qëndron pikërisht te fakti që Joel, për një çast, nuk kontrollon dot më asgjë: as gjykimin e Ellie për të, as gatishmërinë e saj për ta falur. Mund vetëm të tregojë çfarë do të thotë kjo marrëdhënie për të.
Dhe papritur për këtë mjafton një fytyrë nëpër të cilën rrjedhin lotë.
Ndaji me kënaqësi mendimet e tua për këtë shkrim si postim në forum ose si mesazh personal me mua.
